8. Gün

Bugün bir haftası doldu. Bu dünyadan ebedi aleme göçeli bir hafta oldu bile. Eğer yaşıyor olsaydı çok büyük bir ihtimalle çocuklarına söz verdiği gibi bugün bize misafir olarak geleceklerdi. Sevgili dayıcım, eşi ve çocukları beni ziyarete geleceklerdi. Ama olmadı, gelemediler, kısmet değilmiş demek ki. Hemde o kadar çok istemişki bu sefer yengemin söylediğine göre. Gelemeyeceğinden bu kadar çok istemiş demek ki. Ama yengeciğim madem bu kadar çok istedi o gelemese de biz geleceğiz dedi, söz verdi. Önümüzdeki hafta büyük ihtimalle bana gelecekler. Hayat ne garip. Sevdiklerimizi her zaman yanımızda tutmalı, her zaman yanlarında olmalıyız aslında. Bu vefat olayında içimi en çok acıtan da güzel geçen o kadar günler arasında yolumun üzerindeki dayımın evine gitmeyi hep ertelemişim, gittiğim gün ise artık o yoktu, gitmişti. O nedenle artık hiçbir şeyi ertelemek istemiyorum. Özelliklede sevdiklerim söz konusu olunca. Gitmek isteyince sadece gideceğim, gelmelerini istiyorsamda gelmeleri için her şeyi yapacağım. Cenazesinde o kadar kalabalığı bir arada görünce, kızdım herkese, özellikle de biz kuzenlere. Neden dedim bunca zaman bir araya gelemedik. İçimizden birisinin ölmesi mi gerekliydi bunun için. Bu yazı ben yazdıkça bitmeyecek anlaşılan, yazmaksa benim acımı daha da arttırıyor şu anda. Allahtan sonsuz rahmet diliyorum tekrar onun için. Bizlere de bu ölümden gerekli dersleri alabilmeyi.