Köyden Geldim Şehire!

Geldik biz, karmaşık, karmakarışık bir dönemde, yine karmakarışık duygular içindeyim. Çok güzel bir haftanın ardından oradayken aklımın ucundan dahi geçirmek istemediğim İstanbul'da sevmediğim işimde adapte olmaya çalışıyorum şu an.
Köy çok güzeldi, bahçemiz harikuladeydi, dedemin emektar arabasıyla yaptığımız kısa turumuz ve pikniğimiz harikaydı. Babaannem ve bahçedeki horozu harikaydı. Halamın püfür püfür esen bahçesinde çay keyif harikaydı. Dalından kopup soframıza gelen nimetler harikaydı. Annemin elinin değdiği her şey harikaydı. Taş binada üst katta uyurken, alt katta uyuyan babaannemin tıkırtılarıyla uyanmak, sabahları eski ahşap pencereyi kaldırıp bahçeyi gözlemek, gece uyumadan yıldızları izlemek harikaydı. Ihlamur ağacı altında neredeyse hiç kalmadan keyif yaptığımız soframız harikaydı. Karşılıksız seven akrabaların cömertliği ve mütevazılıkları harikaydı. Bir haftaya bir nişan ve bir düğün töreni sığdırmak harikaydı. Babamın maviş gözlerindeki mutluluğu görmek harikaydı. Bütün aileyi bir araya toplayan küçük vesileler harikaydı. Bütün kardeşleri bir arada görmek harikaydı. Bununla birlikte acıları tazelemek üzdü zaman zaman, kız kardeşimin yeniden nükseden böbrek rahatsızlığını duymak kötüydü, memlekette aldığım boşanma haberlerini duymak üzücüydü ve hayret vericiydi. Böcük ve bana ait olan bağ ve arsamıza yapmak istediğimiz evin hayalini kurmak ne kadar güzelse, şimdilik gerçek olamayacak kadar uzak olduğunu bilmek de o kadar üzücüydü. Erkek kardeşimin yaklaşan düğünü için sevinmek ne kadar güzelse, ev halkında yaşanan stres o kadar kötüydü. Her seferinde veda ederken helalleşen babaannemin bu kez, inşaallah ölmem de yine görüşürüz deyişi bu kez ne güzel, ne de kötüydü, sadece tarifsiz bir duyguya dönüştü içimde söyler söylemez. Fotoğraflar ve detaylar çok yakında yine burada...