Tatlı Anılar, Taze Umutlar

Bu fotoğraf artık hatıralarda kaldı. Böcükle dolu dolu tam 6 yılımızı geçirip, yüzlerce acı tatlı hatıralar biriktirdiğimiz, şehrin göbeğinde, kutu gibi ama sıcak, komşuları kendinden daha güzel, hayatımızdaki ilkleri yaşadığımız, bizim için çon anlamlar taşıyan ilk yuvamızdan ayrıldık. Şimdi ikinci ama bize ait ilk yuvamızda yeni umutlarla, yeni hayallerle, yeni yeni planlar programlarla ısınmaya çalışıyoruz ona. Aslında eve dair her yaptığımız yenilik bizim kendimizi oraya ait hisetmek için attığımız bir adım. Ne kadar dönüştürürsek evi elimizle biz daha bir ait olacağız sanki oraya. Bu kareyi çekerken şimdi olduğum noktadan haberdar bile değildim. Oysa şimdi bambaşka bir yerdeyim ve ilk yuvamız artık bizden çok uzakta. Kimbilir şimdi yeniden kimlere kucak açacak, kimlerin sırdaşı olacak. Biz onu çok sevmiştik, bütün olumsuz taraflarına karşın çok sevmiştik. Ama bize ait bir yuva olarak daha farklı hayaller kurmuştuk. Şükür hayallerimizdeki gibi bir yuvaya kavuştuk. Şimdi vakit ait olduğumuz yeri bize ait kılma vakti. Umarım bize sağlık, huzur, bereket ve yeni umutlar taşır evimiz. Bıraktığımız yerdeki dostların yerini hiçbirşey tutamayacak belki, tek tesellimiz ise onların bize bizi bırakmayaçaklarına dair verdikleri sözler... Birde tabi yeni yuvamıza taşındığımızın ikinci günü üst komşudan dumanı üzerinde tüten bir tabak dolmanın içimizde yeşerttiği taze umutlar...