Annemin yokluğunun üstüne hüzün gelip oturdu...

Canım anneciğimi yolcu ettim bugün evine. Neyseki güneşli bir gündü bugün ve onu sevdiğim kucaklara gönderdim. Yoksa yağmur yağsaydı, hava karanlık olsaydı eminim içimdeki hüzün daha da daha da katlanacaktı. Torunlarına kavuşmuş olmanın tatlılığı vardı sesinde aradığımda. Oradan da ver elini kendi evi, ocağı, eşi, annesi, babası. Mutlu olmak için çok şeye ihtiyaç yok aslında. Mutluluk sağlık, hoşluk sevdiklerinle beraber...  Anneciğimle beraber geçirdiğimiz bir ayın ardından  ıssız eve alışmak biraz zamanımızı alacak gibi görünüyor... Umarım bu kötü psikolojiyi çabuk atlatırım. Onu şimdiden özledim. Bir annenin yerini, sıcaklığını kim tutabilir ki.