Uzakta

Böcük iki gündür Ağrı'da. Zaman hiç geçmiyor. Keşke hemen geliverse.  İş gezilerini normal şartlarda sever çoğu insan ama biz plansız, ani ayrılıkları sevmediğimiz için ve aslında ayrılıkları hiç sevmediğimiz için sevemedik bir türlü. İkimizde saatleri sayıyoruz resmen. Rabbim hiç ayırmasın kimseyi...

Dünya o kadar kötü ki. İnsanlar da öyle. Şu haberleri okudukça umutsuzluğum daha bir artıyor. Para insanı bozar derler ya hep, aslında parasızlık da bozuyor.  Yaptığı insan ötesi şeyi para için yaptım diye açıklamış bir de. Keşke devlet kurumlarında sağlık adına yapılan çalışmaların en başına bu psikolojisi bozuk insanların rehabilite edilebildiği merkezleri koyabilseler.  Çünkü insan olmanın verdiği erdemler yok olunca bir insandan geriye başı ağrıyan, dişi ağrıyan bir yaratık kalıyor en fazla....

Biliyorum geldiğim nokta üzücü ama öyle, öyle hissediyorum işte.  Bir insanı insan yapan hasletleri tamir ve tedavi etmek herşeyden önemli olmalı. Ve elbette bu tür insanlara verilecek cezaların daha caydırıcı, kamu vicdanını onarıcı olması gerekir. 44 kişiyi öldürüp ortalıkta dolanan insanlar ve komik komik cezalara mahkum katillerin olduğu bir ülke burası. Buna mukabil taş atan çocukların tartışıldığı....