Çok yorgunum, bekleme beni kaptan...

Günler ağır aksak ilerliyor...  Bu aralar kendimi çok yorgun ve yaşlanmış hissediyorum. Hakikat payı da yok değil... Sık sık kendimi eskileri hatırlarken ve acı acı gülümserken buluyorum. En çokta köyümüzdeki evimizin önündeki sokak çeşmesinin taşına oturmuş bulutları izlerken ve bulutları bir şeylere benzetmeye çalışırken hatırlıyor ve orada öylece zaman içinde asılı kalmak istiyorum.

Yine de yaşadığı hayatı peşisıra sürüklemek zorunda kalıyor bazen insan ne kadar istemese ne kadar kendinde bu gücü bulamasa da. En yakını sandıklarını en uzağında, olmazsa olmazım sandıklarının boşluğunda buluyor kendini... Boşluk son zamanlarda içimi dolduran en büyük his.. Boşluk, kocaman bir boşluk... Hani hayat bomboş aslında deriz ya, ama benim için sadece hayatın kendisi bomboş değil şu aralar, kelimeler bomboş, insanlar bomboş, bidolu anlam yüklediğim her şey kocaman bir boşluktan ibaret sanki...

Dün yine iftarda misafirlerimiz vardı... Benim için yemekleri hazırlamaktan ziyade kendimi hazırlamak zor oldu bu ev sahipliğine. Yüzüme biraz tebessüm astım, içime biraz aydınlık. Umarım gözlerim ele vermemiştir ama beni. Şirin bir çiftti gelenler, keşke daha öncelerden beri görüşseymişiz dedirttiler bize. Bir nebzede olsa iyi geldiler. Yakında bir de bebek katılacak bu şirin aileye. Yıllar önceden alıp sakladığım bir zıbını hediye ettim annesine cinsiyetini öğrenince bebeğin. Buruk bir sevinç kapladı içimi annenin mutluluğuyla. Bebeğimizin ilk giysisi bu dedi. Sağlıkla doğsun inşaallah...

Fakat geç saate kadar uzanan sohbeti kahveyle taçlandırmak gecenin en büyük hatası oldu bizim için. Gözümüzü bile kırpmadan cin gibi sabahı yaptık. Şimdi orucun ve uykusuzluğun verdiği bir hoşluk var üzerimde, yıkıldım yıkılacağım. Ama kime ne ki... Yıkılan yıkıldığı yerde kalsın... Keşke kalsa...

Taşta oturan kızFotoğrafını Flickr'dan alıntıladım...