Hayat Bayram Olsa

Yarın bayram, İK'cığın ilk bayramı. Aslında çok heyecanlıyım. Dün bebeğimize ilk bayramlığını almak için babasıyla birlikte alışverişe çıktık, bu aynı zamanda ailecek çıktığımız sayılı gezmelerden birisiydi. Fakat bu bayram büyüklerimize el öpmeye gidemeyecek olmak içimi burkuyor, dolayısıyla bayram benim için eksiklik demek bu kez birazda. Ne diyelim hayat bayram olsun yeter ki.

İK'cığı kundak yapıyorum bir süredir ve ancak bu şekilde deliksiz bir uyku çekebiliyor her zaman olmasa da. Doğduğu günden beri en büyük sorunumuz onu uyutmak daha doğrusu uykuda tutmaktı. Çünkü çok hareketli bir bebek ve hareketlerini bilinçli yapmadığı içinde özellikle ellerini yüzüne çok götürüyor ve özellikle de uykusunda bunu yapınca kendi kendini uyandırıyordu. Haliyle uyutmaktan çok uykuda tutmak zordu çünkü bir el hareketi bütün bir uyutma çabasını boşa çıkarıveriyordu. Uzun deneyimlerden sonra büyüklerin var bir bildiği diyerek eski yöntemlere geçiş yaptım. Şu anda da tam uyanıkken kundağa sarmak mümkün değil o nedenle önce yarı uyur hale getirip sonra kundak yapıp yatağına yatırıyor ve kısık sesle pış pışlıyor yada ninni söylüyorum ve böylece uyutma süresi uzasa da uykuda kalıyor bir süre. Tabi kundak her zaman da çözüm olmuyor çünkü ne kadar iyi sararsam sarayım beyefendi canı isterse bir iki hamlede o minik ellerini dışarı çıkarmayı harika bir şekilde başarıyor. Böylece sil baştan yapıyorum yine. Ne olursa olsun, daha doğrusu onu kundak yapınca gözüme ne kadar masum ve çaresiz gözükürse gözüksün ellerinin farkına varıncaya kadar kundaklamaya devam. Umarım gece uykuları da gündüz uykuları kadar uzun ve daha düzenli olur yakın zamanda. İki aylık bir bebek için çok şey mi istiyorum.