Benden Uzak Dur Depresyon!

Ufff bu hafta benim için tam bir depresyona giriş dersi gibiydi.  İlk hafta evime kavuşmuş olmanın mutluluğuyla geçerken bu hafta onun yerini tarifsiz bir karamsarlık ve bıkkınlık aldı. Bunda soğuk ve kapalı havanında payı çok fazla. Hiçbir şey yapmadan evde öylece duruyor, ne yediğimden ne yaptığımdan bir keyif alıyorum. Tabi İK'yı bütün bunların dışında tutuyorum.  O çok tatlı, ne zaman onunla muhabbet etsek herşeyi unutuyorum, yüzündeki gülücüklerle günüm aydınlanıyor sanki, ama birde her saniye beni yanında istemese, kendi kendine de oyalanmayı başarabilse çok süper olacak. Biliyorum birileri bu isteğime uzaktan uzaktan gülüyor ama ne yapabilirim durum bu.

Babaannem evinin önündeki nar ağacındaki en büyük iki narı bana ayırmış, fotoğrafta o nara ait, Hala kıyıp yiyemedik, mutfağımızı süslemeye devam ediyorlar...

Son olarak kısa ve net olarak çağrımdır; Ey depresyon benden uzak dur. Şu an ihtiyacım olan son şeysin sen.