Annelik Halleri

Sevgili blog bu annelik ne garip bir duygu, her geçen gün uzmanlık kazanıyor insan bebeğiyle birlikte, ne zaman uyanır, ne zaman acıkır, altı ne zaman kirlenir, hangi ağlama sesiyle ne anlatmaya çalışır öğreniyorsun bir bir, sonra ev işleri de halloluyor zamanla, yemekte kaynıyor, misafirler de ağırlanıyor eksikli kusurlu da olsa, bebeğin öğünleri, kirlisi, ütüsü derken tastamam bir anne oluyorsun zamanla iddasız da olsa.  Hatta demeye başlıyorsun ikinci bir çocuğum olsa asla şunları şunları yapmam, şunlar şunlar kesin olmalı  diyorsun cesur cesur, bilmiş bilmiş.

Yok yok sevdim ben bu anneliği, hem öyle böyle değil, korkuyorum oğlum büyüyecek de benden başkalarını da sevecek diye. Çılgınca bir aşk yaşıyorum yıllar sonra yeniden bu kez oğlumla. Bazen delicesine korkuyorum onu kaybetmekten, sımsıkı sarıyorum kucağımda hep öyle kalalım istiyorum, hele o uykusu geldiğinde ya da canı sırf bana sarılmak için sokulduğunda göğsümün altına  zamanı dondurmak istiyorum, ya da ben altını temizlerken yaptığı şirinlikler, danslar karşısında coşuyor, içime alasım geliyor tekrar. Annelik delilik hali, belkide hiç geçmeyecek bundan sonra, ilk zamanlar kalbini elinde taşımak gibi demiştim ya aynen öyle.

Bir blogta nasılsa büyüyor bebeklerimiz ve her gün biraz daha ötemize gidiyorlar, uzaklaşıyorlar bizden, iyisi mi hala yanımızda kucağımızdalarken sıkı sıkı sarılalım bebeklerimize diyordu, evet ben de öyle yapmaya çalışıyorum, bol bol kucaklıyor, sarıp sarmalıyor, kokluyor, saçını okşuyor, öpüyor, elini tutuyor, bakışıyorum, kucağına alıştırma diyenlere de gülüyorum artık, çünkü bir kaç ay sonra ben onu kucağımda tutmak istesem de o istemeyecek, kıucağımdan inip yürümek koşmak isteyecek diyorum içimden...  Belki yanlış yapıyorum belki çocuğun özgürleşmesini geciktiriyorum bu şekilde bilmiyorum ama ben aslında sadece annelik hislerime teslim oluyorum...