Çocukluğuma Veda

Doğanlar, ölenler... hayat bir garip vesaire. Vakit hayli geç oldu yazmadan geçemedim yine de. İK.cık uyuyor, babası da uyumaya gitti ben tek kaldım yine.  Bugün doğacak yeğenimin kız olacağını öğrendim, çok mutlu oldum, eminim çok tatlı bıcır bıcır bir kız olur, hele annesine çekerse çok konuşkan, sevgi pıtırcığı olacağı kesin. Babasına benzerse aynı şeyi söyleyemem ama kardeşim hayli içe kapanık ve snop bir tiptir çünkü. Sağlıklı olsun da gerisi hikaye aslında. İK. abi oluyor bu durumda şimdiden...Düşüncesi bile çok eğlendiriyor.

Dün akşam yurt dışında yaşadığı için uzun zamandır görüşemediğim  bir arkadaşımla  online görüştük. İkinci bebeği de kız ve İK ile beşik kertmesi yapmayı teklif etti ama ben ağırdan aldım, kötü kaynanayım şimdiden, oğluma kız beğenemiyorum. Bana onunla olan unutamadığım anılarım var mı ne diye sordu, esasında zor bir soru ama araya giren bunca yıla rağmen unutamadığım pekçok anı var ona dair zihnimde, çok garip bu frekansı pek az insanla yakalamışım aslında hayatta, ilk aklıma gelen onunda gelenmiş, istiklal caddesindeki meşhur kucaklaşma sahnemiz, sonra m. köydeki ev tutma yerleşme maceraları, başakşehir günleri vs... Yeniden o yıllara gitmek anılarda da olsa çok garip ve çok güzeldi. Çoktandır unuttuğum bir radyo frekansını yeniden hatırlamak gibiydi tıpkı...  Keşke hiç ayrılmasaymışız dedirten....

Dün üzücü bir haber de geldi memleketimden, kaç gündür rüya üstüne rüyaydı bekliyordum aslında bir acı haber. Köyün mecnunu derler Şevket abi hakkın rahmetine kavuşmuş. Mekanı cennettir Allah bilir tabi ama son zamanlarının kötü geçtiğini duymuştum hastalığı bir taraftan, ilgisizliğe mahkumiyeti bir taraftan.  Şevket abinin ölümü biraz da çocukluğuma veda gibi benim için ve bizim kuşak için tabi.  Her bayram sabahı cüssesine, yaşına bakmaz köyün bütün evlerini daha sabahın ayazında dolaşırdı bayramlaşmak için ve büyük küçük herkesin ellerini öper, torbasını şeker çikolata ne ikram edilirse onunla doldurur ve gülerek girdiği kapıdan yine gülerek ayrılırdı. O nedenle bayram demek çocukluğumda biraz da Şevket abinin gülümsemesi demekti.  Allah rahmetiyle muamele etsin, sarsın saklasın...