Dünkü Çocuk Benim Annem...

Nihayet ördek kıvamına geldim. Yanlara doğru sallanarak yürüyor ve kendimi top kıvamında yuvarlanıyor gibi hissediyorum yürürken.  Uzun uzun uzun mücadeleler ve araştırmalar sonunda nihayet eve yeni kombi takıldı. Ama her işimizde olduğu gibi bu da hiç kolay olmadı. Evimize taşındığımızdan beri arıza veren kombi yerine sıfır kombi aldık ve takılmasının ikinci gününde üzerinden 24 saat bile geçmeden yeni kombi de eski kombinin arızanının aynısını verdi. Ve sıfır km kombiye ikinci kez yeni parca takıldı. Çok şükür şimdilik bir problem yok. Allah'tan garanti kapsamında tabi iki yıl. Bu bile şaşırtıcı bizim için haftası doldu ve hala kombimiz çalışıyor, ilginç. :))

Geçen hafta evdeki diğer tadilat ve boya işlerine geçilecekti ama elde olmayan nedenlerden dolayı işler bu haftaya sarkınca biz de annemle evdeki bütün dolapları elden geçirdik, elden çıkartılacakları çıkardık ve evi hafiflettik, çok da güzel oldu. Haftasonu da havanın güzel olmasını fırsat bilip işlere es verip kendimizi vurduk çamlıcanın yoluna. İki gün boyunca zor günlerin, dar vakitlerin istisnasız insanı, fedakarlık deyince akla gelen ilk isim, şefkatte sınır tanımayan anneciğimle ve dünyanın en tatlı, en romantik eşiyle çok güzel vakitler geçirdik. Benim küçüğümün, miniğimin babası vasıtasıyla anneler günü dolayısıyla verdiği minik hediye ise dünyalara bedeldi.

Bu hafta da evde badana boya işleri var. Dolayısıyla iki üç günü evden uzakta geçireceğiz gibi görünüyor. Bu arada renk seçimi konusunda o kadar zorlandık ki anlatamam. Meğer ne zormuş bu işler ya, resmen yorulduğumu hissettim.  Boya işleri haftasonuna kadar biterse süper olacak, aksi takdirde zamanımız giderek azalıyor. Daha mobilyalar gelecek bebeğin ve daha bir dolu eksik için alışveriş yapmak gerekiyor. Benimse gezebilme olasılığım her geçen gün giderek azalıyor ve yola çıkar çıkmaz yoruluyorum artık. Aslında acil ihtiyaç olarak çok az şey kaldı sanırım. Bir iki şey var sadece. Bir de almayı ertelediğim şeyler var özellikle. Bakalım nasip. Ama en çok kafamı kurcalayan şeyler şu doğum fotoğrafı kısmı ve bir de bebek şekeri ve ıvır zıvırları. Şimdilik kendim hazırlamak istiyorum düşüncede ama gelecek günler ne gösterir bilmiyorum. Belkide alıveririm bir anda hiç belli olmaz bana. Yapma isteğim tamamen bir şeylere kendi elimin değmesi isteği, başarabilecek miyim bunu zaman gösterecek. Zaten esas olan önemli olan bebeğimizi sağlıkla kucağımıza alabilmek gerisi keyif işi eşimin de dediği gibi...

Haftaya işten izne ayrılıyorum. Yani 32. haftam bitmiş olacak ve doğuma sadece 1,5 ayım kalmış olacak. Tabi küçük bey daha erkenci davranmazsa. Gerçi babasıyla sürekli vaktinde gelmesi konusunda kendisine tembihlerde bulunuyoruz ama inşaallah söz dinyelen uslu bir çocuk olur. :)

Kalan işlerimi inşaallah izin günlerimde halletmeyi planlıyorum.

Çok ilginç bir deneyimden bambaşka bir sürece geçişin arefesindeyiz...   Hamilelik benim için ilk aylardaki komplikasyonları saymazsam güzel ve özel bir zaman dilimi aslında. İnşaallah sonraki süreç te bundan çok daha güzel, sıkıntılarıyla beraber özel bir zaman dilimi olur. Bu satırları okuyan dostlardan dualarını esirgememelerini rica ediyorum... Aslında anneler gününe ve anneliğe dair çok şey geçiyor içimden, yazmak istiyorum ama toparlayamamaktan endişe ediyorum. Annelik çok özel kelimelere sığmaz bir deneyim. Bu mutluluğu bana yaşatan rabbime şükürler olsun. Henüz gerçek anlamda anneliği tatmadım belki ama içinde bulunduğum şu hal bile anneliğin ne denli kutsal bir görev olduğunu hatırlattı bana. Anneciğimi şimdi artık bir başka seviyor ve değer veriyorum, ve eminim bu duygum her geçen gün katlanarak devam edecek. Umarım bu farkındalığım ve ona olan minnet ve sevgimi gösterebilmek için daha uzun uzun zamanlarım olur...

Ve son olarak; Kim derki O, dört çocuk annesi kocaman bir kadın, bence hala dünkü çocuk, lalelerle bezeli kocaman bahçede gönlü yine mütevazı kır çiçeklerinde ve kır çiçeklerini dermekteydi... Anne olmanın arefesinde anneler gününde annemle harika iki gün geçirdim... Şükürler olsun, daha ne isterim..