Cumartesi

İstanbul'a beklenen kar nihayet geldi. Bugün gün boyunca pencerenin önünden ayrılmadım desem yeridir. Manzara nefisti. Bir ara İK'ya da izlettim, sanırım o da çok sevdiki ayaklarını heyecanlı heyecanlı salladı pencereden bakarken.  Fakat bir ara elekriklerin gitmesiyle öyle bir panik yaptımki, meğer bütün istanbulda gitmiş ve herkes benim durumumdaymış.O bir iki saatlik sürede evi kolaçan ettim  ve elektriksiz hayatın neredeyse imkansız hale geldiğini farketim.  Meğer ne  kadar kaplamış hayatımızı. Telefon bile açamıyorsun düşünün artık, hele ısınamayacak olma düşüncesi dışarda kar yağarken insanı kısa süreli bir dehşete sürüyor. Ama sonra aklıma Van'daki insanlar geldi, aylardır çadırlarda yaşamak zorunda kalan insanlar ve özellikle de bebekler. Allah yardımcıları olsun. Van için örüyoruz kampanyasını duymayan kalmamıştır bu arada değil mi, bir de ben hatırlatmış  olayım bu vesileyle.  Ayrıntılı bilgiler bu adreste.