GÜNEŞLİ GÜNLER

Kandil...

2012-02-03T19:13:00.001+02:00

Fotoğraf biraz aceleye geldi ama bugünü atlamak istemedim. Herkesin mevlüd kandili mübarek olsun. Bu, kandil vesilesiyle yaptığım ikinci un helvası denemem. İlki su eklemeden yapılan bir helva tarifiydi, eşim çok beğenmişti ama toparlamak mümkün olmamış kaşıkla yemiştik. Bu ise pekmezli su ile yapılan bir tarif. Eskiden de severdik ama pekmez İK'dan sonra artık hayatımızın ayrılmaz bir parçası haline geldi. Kurabiye, kek, şimdide helva... Helvanın ilk olarak tadına İK. baktı, içine düşmesin diye zor tuttum bayıldı resmen. Bu tepside görülenler de komşularımız için... Ne demişler tatlı yiyelim tatlı konuşalım.

Dün akşam kış kıyamete rağmen çok yakın bir arkadaşımın nişanı için dışarı çıktık. Kar yağdığından bu yana ilk kez dışarı çıktık İK ile... Hepimize çok iyi geldi. Sadece aile arasında bir yemek ve törendi aslında biz ekstradan davetliydik ve gitmemek olmazdı. Çifti birbirlerine çok yakıştırdık. Bir ömür boyu inşaallah çok mutlu olurlar. Bunu bütün kalbimle diliyorum...

Bizde Manzara Bu

2012-01-28T12:12:00.001+02:00

İki gündür habire misafir haberi alıyor, gelmeyeceklerini bile bile hazırlık yapıyor, sonrada gelmeyeceklerini bir kerede onlardan teyit ediyorum... Malum İstanbul kar fırtına, boran, ama gönülller yinede buluşmak istiyor, da işte olmuyor, olamıyor. özelliklede bebikler sözkonusu olunca dışarı çıkmak çok büyük bir cesaret hatta delilik istiyor... Biz iki gündür karın keyfini ancak pencereden bakarak çıkartıyoruz, kısa süreli balkona çıkışlarımda da o kadar çok üşüdümki, Allah dışarıda olanlara, evsiz barksızlara yardım etsin... Karın insanı mutlu eden çocuksu bir yanı var ama işin birde o romantik kısmının ötesinde acıl gerçekleri var ne yazık ki. Bu arada yiyeceksiz kalan kuşları ve sokak hayvanlarını da bu karlı günlerde unutmayalım değil mi?

Yazacağımı yazdım

2012-01-21T15:02:00.000+02:00

Hava kapalı, yine ve yine evdeyiz, etrafta kötü emeller, kötü zanlar kol geziyor, içim üzgün, içim huzursuz...

Yine de umutlu olmak istiyorum, en azından çocuklarımız için, bari şu turuncu biraz renk versin diye güne, ekledim gitti...

Ce-eee

2012-01-19T00:40:00.000+02:00

Haftasonu çok cici misafirlerim vardı. Üçüncü bebeğine hamile bir arkadaşım öğleye doğru beni aradı ve topladı çoluğunu çocuğunu bize geldi. Hemde harika yağan bir kar eşliğinde köprüyü de aşıp. Nasıl mutlu oldum anlatamam çünkü taşınmamızdan bu yana özlemini çektiğim bir kaç şeyden biri istanbulun öte yakasından. Gelirken bir sürü hediye de getirmişler sağolsunlar, eller kollar doluydu yani. Ama beni en çok duygulandıran, İK'yi ise mutlu edeni Yusuf abisinin kendi oyuncaklarından özenle seçip hediye paketine koyduğu bu iki oyuncak oldu. Biris bir tırtıl diğeri de araba. Bu yaşta bu cömertlik alkışlamaz da ne yapılır. Ama bakalım aynı cömertliği yakında aralarına katılacak olan minik kerdeşine de gösterecek mi? Belki başlarda kıskanacak ama bence onu da çok sevecek.

İK'nın ek gıda serüveni hızla devam ediyor. Artık kahvaltıları bir öğün olarak tüketiyor. Biraz ekmek, biraz peynir, pekmez, ıhlamur ki kesinlikle bardaktan içmeyi seviyor en başından beri, çok az yumurta sarıısından oluşan kahvaltısını benimle birlikte masada yiyor. Bu konuda o kadar istekliki aksi mümkün değil zaten. Masaya oturtuncaya kadar rahat etmiyor. Öğlen çatalla ezilmiş taneli sebze püresine, akşam üzeri meyve püresine ve yatmadan öncede muhallebisine de devam ediyor. Yoğurt şimdilik yok listemizde. Yalnız muhallebisini pekmez ve günkurusu kayısı ile tatlandırdım şimdiye kadar, artık biraz daha çeşitlendirmek amacıyla bebek bisküvisi denedim bugün. Hazır satılanları vermek istemediğim için uzun süredir tarif arıyordum. Bir tariften yola çıkarak pekmez, tereyağı ve tam buğday unuyla yaptım bisküviyi. Denenmiş bir tarifti, meyve suları ve muhallebiyle birlikte rahat tüketilebilir gibi geldi bana. Tadını ikram ettiğim komşularımda çok sevdi. Bugün gece muhallebisine koydum ilkini, sonuç ilk gün için fena sayılmazdı. Umarım zamanla tadına daha çok alışır. Bu arada kahvaltısı içinde tuzsuz poğaçalar hazırladım peynirli. Peynirin tuzu tuz dengesini sağlamış, birde merdaneyle açıp içlerini doldurunca yumuşacık bir poğaça oldu, bakalım sabah beğenecek mi bıcırık. O yemezse ben afiyetle yerim doğrusu, öyle güzel mis kokulu tereyağlı poğaça yani.

Şu aralar eli sürekli havada. Her an bir şey tutuyor ya da tutmak istiyor. Sürekli bir şeylere uzanıyor, bu yemek de olabilir, alakasız bir şey de ama izlemesi öyle keyifli ki. Birde artık çok rahat oturuyor, uzun süre hiç yıkılmadan oyuncaklarıyla oynuyor, evet evet gelecek mi acaba dediğim o günler geldi nihayet, yattığı yerden sürekli bağırıp çağıran, (meğer canı sıkılıyormuş meleğim) artık kendi kendine kısa da olsa zaman geçiriyor. Ama hala en sevdiği yer anne kucağı, resmen mest oluyor kollarımda ve gülmek için bahane arıyor maşallah. Birde tabi saçlarım, yakında kel kalırsam hiç şaşırmayacağım çünkü saçlarım sürekli İK'nın ellerinde ve kafasına göre takılıyor onlarla, çekiyor, doluyor, bakıyor, ağzına sokmaya çalışıyor, aklına ne gelirse işte.

Sahi kar ne güzel yağdı İstanbula öyle apansız, trafiğe karışmayan benim gibiler için pencereden balkondan izlenen kar ne de güzel... Bu da balkondan sokağa karşı yaptığımız kar fonlu fotoğraf çekimi sonrası ce-e oyunundan bir kare. İK nerede acaba?

Bu arada keçe işlerim de devam ediyor, hatta sipariş bile aldım desem. Yok öyle büyük bi şey değil ama beni motive edecek kadar da güzel. Gerçi motive olmaya da ihtiyacım yok aslında, çünkü bu aralar İK'dan kalan zamanlarda beni en çok mutlu eden uğraşlardan birisi. Gerçi maymun iştahlı benin sıkılması da hiç uzak değildir ya neyse... Bu da son işlerden birkaçı. Gemi yine İK için, diğeri geçen hafta ziyaretine gittiğimiz bir arkadaşın hediyesine iliştirdiğim minik bir hediyecik... Bu arada o arkadaşımda hamile ve bebişi çok yakında geliyor... Uf yine bitiremiyorum en iyisi şimdilik bu kadar...

Cumartesi

2012-01-14T20:23:00.001+02:00

İstanbul'a beklenen kar nihayet geldi. Bugün gün boyunca pencerenin önünden ayrılmadım desem yeridir. Manzara nefisti. Bir ara İK'ya da izlettim, sanırım o da çok sevdiki ayaklarını heyecanlı heyecanlı salladı pencereden bakarken. Fakat bir ara elekriklerin gitmesiyle öyle bir panik yaptımki, meğer bütün istanbulda gitmiş ve herkes benim durumumdaymış.O bir iki saatlik sürede evi kolaçan ettim ve elektriksiz hayatın neredeyse imkansız hale geldiğini farketim. Meğer ne kadar kaplamış hayatımızı. Telefon bile açamıyorsun düşünün artık, hele ısınamayacak olma düşüncesi dışarda kar yağarken insanı kısa süreli bir dehşete sürüyor. Ama sonra aklıma Van'daki insanlar geldi, aylardır çadırlarda yaşamak zorunda kalan insanlar ve özellikle de bebekler. Allah yardımcıları olsun. Van için örüyoruz kampanyasını duymayan kalmamıştır bu arada değil mi, bir de ben hatırlatmış olayım bu vesileyle. Ayrıntılı bilgiler bu adreste.

Bidolu şey.

2012-01-13T13:08:00.000+02:00

Dün kabus gibi bir gündü. Önceki akşam yeni evli ve yakında artık bebeği bile olacak bir arkadaşa evlilik tebriğine gittik. İyice ayıp olmuştu çünkü çok yakın oturuyorduk. Fakat çocukla dışarı çıkmanın ne kadar zor olduğunu bir kere daha anlamış oldum. İK'nın öğünlerini atlamayacağım derken, bir yandan kendimi ve onu hazırlayacağım derken helak oldum. Sonra ne mi oldu, ben iki ayağım bir pabuç hazırlanmaya çalışırken, bir yere gitmek istediğimiz de hep olduğu gibi trafik yine felç oldu ve eşim eve çok geç geldi ve dolayısıyla arkadaşlarımzı yemek için beklettik bir sürü ve tabi ziyaret geçe sarkınca da bütün düzen bozulmuş oldu. Gece sorunsuz uyudu şükür ama ertesi gün yani dün çocuğun bütün düzeni alt üsttü. Tüm gün ne doğru düzgün uyudu ne de uyanık kalıp oynadı, bol bol kucakta sallandı durdu velet.. Bu arada arkadaşım bizi çok güzel ağırladı, çok uyumlu bir çift olmuşlar ve yakında birde tatlı kız eklenecek bu güzel aileye. Yani İK'ya bir arkadaş daha geliyor, hemde yine yürüme mesafesinde, aslında çok şanslı bebeğim.

Yoğurt denemelerim devam ediyor. Keçi sütüyle yağtığım yoğurt diğeri kadar dokunmadı İK'ya ama yinede hafif kızartılar var. Bu haftaki doktor kontrolümüzde soracağım alternatif ne yapabilirim diye doktorumuza. Bir süre sonra tekrar denerim olmadı. Blog yazmak ne güzel bir şey ayrıca, bir konuda takılıyorsun hemen imdadına yetişiyor hiç tanımadığın birileri, çok iyi.

Oyuncak dikiyorum demiştim ya en son, paylaşacaktım hani fotoğraflarını da işte o zamandan bu zamana bidolu oyuncak oldu, hızımı alamıyorum neredeyse, ama kumaş çok etrafı kirlettiği için keçeye döndüm, sanırım artık keçe olacak yaptıklarım. Dikiş makinesini de açmak ayrı dert, diğeri elinde olup bitiveriyor. Tabi İK için aslında babasıyla çok oyuncak almayacağız ya da yapmayacağız kararımız olduğu için hepsini bir anda önüne yığmayı düşünmüyorum, birinden sıkıldıkça diğerini çıkartmayı planlıyorum. Gerçi hala oyuncaklara çok ilgisi olduğu söylenemez. En çok aktiviteli köpeğini seviyor bir de benim bezden yaptığım güneşi. Diğerleriyle çok kısa süreli ilgileniyor henüz. Ha hiç mi bi şeye ilgisi yok derseniz olmaz mı en çok kağıtlar, dergiler gazeteler ilgisini çekiyor, elinde uzun uzun inceliyor şakırdatıyor en son ağzına götürmeye yeltendiğinde elinden kapıyoruz.

Yemek yerken üfürmeyi öğrendi ya İK, yedir yedirebilirsen artık, her yer çorba, yoğurt, meyve... Bu arada bez önlüklerden çok şikayetçiydim ya, Built marka bir önlük ve alt açma bezi almıştım ben daha hamileyken çok severek ama unutmuşum gitmiş çekmecenin birinde. Aklıma düştü denedim süper bişeymiş. Hem çok iyi koruyor, hem de leke tutmuyor, üstelikte yıkayıp kurutması çok pratik, Amerikayı yeniden keşfetmiş gibi sevindim resmen....

Bugün yeni bir sebze deniycem İK'ya kereviz. Umarım anne ve babası gibi severek tüketir o da. Püresini yaptım bekliyorum, uyanınca yedircem. Uyanması da yakındır, ne de olsa kuş uykusu bu bebişlerinkisi...

Yoğurt alerjisi mi?

2012-01-10T23:51:00.003+02:00

Bir güne iki yazı benden beklenmeyecek performans. Fakat gece gece moralim çok bozuk yine. Ek gıdalara başladık başlayalı ne yedirmeliyim ne kadar yedirmeliyim soruları ve menüler havada uçuşuyor. Doktorumuz ayrı liste verdi, sağlık ocağı ayrı ve birde kendi araştırıp vardığım sonuçlar var, tavsiyeler var sonra vs. ortaya karışık kıvamda devam ediyoruz şu aralar. Sabahları hafif bir kahvaltı tadım saati, 11'e doğru meyve püresi, öğle saatlerinde sebze çorbası koyu kıvamlı havuç+patates+ bir ya da iki sebze+bir tahıl türü. Akşama doğru yoğurt ve bir iki gündür de yatmadan öncede muhallebi vermeye başladım. Kahvaltılık tamam sorun yok yani, meyve de aynı şekilde, çorbayı sulu sevmiyor illaki koyu kıvamlı olacak e o da tamam, ama işte yoğurda gelince kaldım öyle. Günlük şişe sütle mayalıyorum yoğurdu gün aşırı ama yine de sade yedirmek çok zor illa pekmez istiyor içine, hadi onu da kattık bir yandan da sürekli soruyorum kendime inek sütü sonuçta, hangi sütle mayalamak lazım bebek için. Bir de her yoğurt verişimden sonra oğlumun ağız çevresi kızarıp kabarıyor, bir iki saat sonra geçiyor kendiliğinden. İlk günler kaşıkla sürekli dokunduğum için kaşık tahriş ediyor diye düşünmüştüm ama sonra baktımki sadece yoğurt yerken oluyor ve araştırdım sanırım endişelerim yersiz değil ve oğlumun süte alerjisi var, en azından inek sütüne. En kısa zamanda test yaptırmam lazım sanırım ve tabiki yoğurdu kesmem lazım en azından inek sütüyle olanını. Bir de keçi sütüyle denemek istiyorum bakalım aynı etkiyi yapacak mı. Yengeç burçları alerjile en yatkın burçlarmış, bunu İK'nın doğumuna yakın öğrenmiş ve çok üzülmüştüm, benim de alerjik bir bünyeye sahip olduğumu işin içine katarsak korktuğumun başıma gelmesi pek sürpriz olmayacak malesef.

Yine de Her Şey Bu Minik Dolma Eller İçin

2012-01-10T12:51:00.000+02:00

Uzun yılllar iş hayatında bulunmuş hem de öyle böyle değil en sinir yıpratıcı bir sektörde çalışmış biri olarak söylüyorumki, iş hayatı ev hayatının yanından bile geçemez. Ev kadınlığı hani az çok tahmin ediyordum ya yaşayınca bir kez daha anladımki en zor meslek. Özellikle da yalnız başına bir bebek büyütüyorsanız ve evin bütün işi de size bakıyorsa.

Örneğin bir günümü özetlersem sabah şansım varsa Kayra bebek 8 gibi uyanır, altı temizlenir, karnı doyurulur, oynatılır biraz kahvaltı tattırılırki bunun için zaten akşamdan peynir suya konmuştur ve ıhlamur sabah kalkar kalkmaz kaynatılmıştır. 10'a doğru meyve püresi yedirilir, sonra ortalık toparlanır, bu arada tabi bilmem kaçıncı kez soğumuş ve ısıtılmış çayla kahvaltı yapmaya çalışılır, uykusu gelen bebiş uyutulur ve bu sırada hala kahvaltı yapılıyordur, bebişin uyumasından fırsat biraz ortalık toparlanmaya çalışılır aynı anda çorbası için hazırlık yapılır ve yoğurt mayalanması gerek bunun için de önceden sütün alınmış olması ve mayanın olması gerekir. Bu arada mutfak tam bir laboratuvar kıvamındadır katı gıdaya geçiş aşamasından dolayı.

Ortalık minik kase, ölçü kabı, kaşık, süzgeç ve blendırdan geçilmez haldedir ve ayrıca yedirme sırasında ortalık savaş alanına döndüğünden envai çeşit önlük ve kirli bez doludur o tezgah. Bu arada düzineyle aldığım havlu önlüklerin hiç bir işe yaramadığını da anlamış oldum ki acilen bir plastik önlük almak farz oldu da geçti bile... Çünkü bez önlükler hem çocuğu ıslatıyor hem de temizliği çok zor. Neyse bu kullanılan eşyalar bahside ayrı bir yazı konusu zaten. Sonra ne diyordum çorba saati gelmiştir, bebişin uyanması beklenir ki uyanır çok geçmez, yine alt temizleme faslı ve sonra çorba yeme vakti. Çorba da üfürüle üfürüle döke saça yenir afiyetle çok şükür, yine oynama faslı, anne tabi bu arada bir yandan da banyo mu ovulacaktı, çamaşır mı yıkanacaktı, ütü var mıydı yapılacak bunları düşünür bir yandan da akşama ne yemek yapılsa acaba sorusuna cevap arar ki öğlen yemeği yemediğini hatırlar bu sırada ve yine koştur koştur bebişin bağırışları arasında bir yandan ev işi kotarılırken bir yandan yemek yenir. Bebiş şansım varsa yine uyur ve o bahsi geçen ev işleri sıraya dizilir. Çorba ve öğlen yemeğinden kalan bulaşıklar halledilir. Ufak bir dinlenme ki o genelde internette takılarak oluyoki ondada genelde bebişle ilgili akla takılan konular araştırılıyor vs...., ardından bu kez bebeğin yoğurt faslı için hazırlık başlar bu arada bebeğe ara ara su verme denemeleri yapılır ve malesef başarılı olunamaz. Bebişin uyanmasıyla birlikte yine alt temizleme faslı gelir ardından yoğurt yeme vakti. O da döke saça yendikten sonra oyun vaktidir. Bu arada ilaçların verilmediği hatırlanır ve yoğurdun üzerinden ne kadar zaman geçtiği hesaplanır ve ilaçlar verilir.

Sonra akşam yemeği için mutfağa girilir şansımız varsa bebiş yine uyutulur tabi emzirdikten sonra ve uyursa ve altı temizse. Yemek yapılırken bir yandan bütün gün su içilmediği hatırlanır ve su takviyesi yapılır ve rezene çayı koyulur ama işin tam ortasında bebiş uyanmıştır ve artık çay da unutulur yemek de kendi haline bırakılır, söylememe gerek yok aslında ama çocuk kucakta yapışık vaziyette yemek tamamlanmaya çalışılır. Bütün bunlar arasında verilecek kilolalar, hayata dair planlar, bir süredir kesilmeyen omuz ve bel ağrısı düşünülür ve yine geçiştirilir. Sonra bebiş genelde uyanık bazende uyurken eş gelir, sofra kurulur, yemek yenir ve ardından bu kez muhallebi verelim mi vermeyelim mi sorunsalı tartışılır vermeye karar verilirse o hazırlanır ve bebeğe yedirilir,bu sırada uyku saati kaçan bebek uyutulmaya çalışılırken bir yandan da mutfakta yığılan bulaşıklar yıkanır ya da makineye dizilir duruma göre ve olmazsa olmaz çayı kim yapacak konusu gündeme gelir. Çay demlenipte masaya gelene kadar gecenin bir yarısı olur bu sırada bebiş şansımız varsa erken uyumuş yoksa da saat 11 de hala uyanık olur, artık pilin bittiği o saatlerde işte eşten yardım istenir biraz da sen sallar mısın diye ve, sen de bu işi hep bana ihale etmeye çalışıyorsun cevabıyla isteğiniz geri püskürtülür.

Ardından bebek nihayet uyudu diye tam bir oh çekmek üzereyken ve koltuğa kendinizi tam yığacağınız sırada eşiniz bebiş kucağında salondadır ve uyumuyor bu denir, duruma tepki vermeyince de bebeğine bakmayı sadece görev olarak görme ithamları ve sayısız söze maruz kalınır, bebekte bir şekilde uyumuştur elbette ama ama sizde bitmişsinizdir o noktadan sonra ve saat geceyi vurmaktadır tabi film burada bitmez, bebek mütemadiyen ve de mütemadiyen uyuyup, uyanıp emip uyumaya devam eder sabaha kadar, siz de görevse görez annelikse annelik işte onu yapmaya devam edersiniz. Mükemmel bir anne değilsinizdir elbette ama sadece içinizden geldiği için ve gerçektende böyle olması gerektiği için bebeğinizle ilgilenmeye devam eder durursunuz, sizi tek mutlu eden şeydir aslında o sırada bebeğiniz, herşeye rağmen sizi kendinizi boşluğa bırakmaktan tek alıkoyan şeydir ama bazen bir nefeslik de olsa molalara ihtiyaç duyarsınız ve bir yandan da dışsesler vardır etrafınızda birileri size bu süreçte eşini de ihmal etme, üstüne beşına dikkat et, temiz ve düzenli ol, güleryüzlü ol, kendine zaman ayır, günde en az bir saat yürüyüşe çık diyenler olur, siz de sadece bakıp gülümsersiniz boş boş... Geç gelen depresyonun ayak seslerine kulak tıkamaya çalışırsınız...

Ve evet yalnız büyütüyorum aslında ben bebeğimi çünkü eşimin günün tamamında işte olduğunu akşam bir kaç saat evde olabildiğini onda da (aslında oda haklı) dinlenmek istediğini ve yemek faslının ardından geriye kalan saatte de uyuduğunu varsayarsak evet yalnız oluyor bu iş. Okuyorum bir yerlerde eşlerine bütün kocalar gibi bütün gün işte çalıştığı halde evde oldukları zamanda tamamen yardımcı olanların varlığını, bebeği akşamları uyutan, banyosunu yaptıran tek başına, altını temizleyen gece uyandığında ilgilenen vs. Malesef benim eşim bu konuda beni çok yanılttı. Bebekten önce bu konuda bana o kadar çok vaatte bulumuştuki ben de baya baya cesaretlenmiş ve ümitlenmiştim ama malesef hepsi tam hayal kırıklığıy, hatta yüksek lisans bile yapabileceğimi, ders sınav dönemlerinde çocuğa onun bakacağını söylemişti bir seferinde, ne komik.

Bu pazar ilk kez tek başıma evden çıktım ve bir AVM'ye gittim, tabi gitmeden önce bu saydığım bütün işler eksiği kusuruyla elden geçti, çorbasına kadar hazırlandı ve yine de döndüğümde yine papaz olmamak için eşimle, girdiğim birkaç dükkanı nasıl dolaştığımı bile bilmeden eve döndüm. Yolu da katarsam eğer toplamda iki saatte gitmiş gelmiş ve gezmiş oldum ki bu bile benim için çok güzel bir şeydi...

İşte şimdi söylüyorum bir erkek bebeğim var ve ben oğlumu bu gelenekçi kalıptan tamamen uzak, eşiyle hayatın bütün safhalarını paylaşmayı normal sayan bir erkek olarak yetiştirmek istiyorum ama rol model olarak baba bu konuda farklı düşünürken bunu nasıl başarırım bilmiyorum ve çok değer verdiğim, eşiyle mükemmel bir uyum sergileyen bir arkadaşıma zamanında sorduğum bir sorunun cevabını düşünüyorum bugünlerde sık sık... Eşini gerçekten çok mu seviyorsun demiştim arkadaşıma ve bana her koşulda çok sevmiyorum tabiki demişti, böyle bir şey mümkün mü, bana değer verdiği, saygı duyduğu, beni incitmediği, kırmadığı ve hayatı benimle paylaştığı sürece onu seviyorum, ve o da bunlarda bir azalma olursa sevgimin de azalacağını çok iyi bilir ona göre davranır demişti...

Altı Ay

2012-01-05T19:01:00.001+02:00

Bugün altı ayı doldurduk maşallah, son durumsa; yatarken sürekli kafasını havada tutuyor ve kalkmak istiyor, yere oturtunca bir süre desteksiz oturabiliyor sonrası malum yıkılıyor, ek gıdalara günde üç öğün olmak üzere devam ediyor en çok hurmayı ve balkabaklı çorbayı seviyor, yüzükoyun yatmayı sevmese de yattığında geri geri gitmeyi başarıyor, en çok babasının hoplatmasını, annesinin gıdısından öpmesini seviyor, uyurken kafasını kuytulara gömmeye bayılıyor, yalnız kalmayı hiç sevmiyor ve istediği şey o anda yapılmazsa sinirleniyor, siniri uzun süre geçmiyor, akşamları ya bir dua hikayesi ya da şiir dinliyor, şiir dedimse çocuklar için yazılmış olanlarından, fotoğraftan da anlaşıldığı gibi de şiirin tadına varmış görünüyor... :P

:(

2012-01-01T23:21:00.001+02:00

Yeni yılın ilk günü ancak bu kadar berbat geçebilirdi, tek iyi tarafı neyseki geçti. ama daha da kötüsü yeni yılın geriye kalan günleri bugünden daha da kötü geçebilir ki bu olasılık bugün itibariyle daha mümkün görünüyor, en azından benim tarafımdan bakılınca....

Yeni yıla girerken.

2011-12-31T09:36:00.001+02:00

Fotoğrafı düzgün ekleyemedim bir türlü, orkidemiz ikinci kez tomurcuklandı, her sabah biraz daha geliştiğini görmek çok mutlu ediyor. Bakalım kaç çiçek açacak, merakla bekliyorum. Balkonda çiçeklerimse her kış olduğu gibi yine coşmuş durumdalar. Kış aylarında çiçeklerim için balkon çok ideal oluyor ama yazın sera etkisiyle ne yapsam kendilerinden geçiyorlar. Şu anda çoğu çiçek açmış durumda. En çok açelya ama, birde fotoğrafını çekebilseydim iyi olacaktı. İK. bey doğduğundan beridir çiçeklerime çok az aman ayırabiliyorum, vaktinde sularını verebilmişsem onu bile kar sayıyorum.. Yine de sağolsunlar beni terketmediler.

Küçük hoşluklar demiştim ya, bu da İK. cığa yaptığım o hoşluklardan birisi işte. Ona birkaç oyuncak diktim, gerçi olanlarla da pek ilgilendiği yok ama işte belki dikkatini çekerler zamanla. Elindeki güneş, biraz seviyor sanki eline daha rahat sığdırdığından mı nedir... Gerisi gelir mi bilmiyorum oyuncakların, şimdilik bir fil birde deniz atı var ufaklığın el yapımı. Deniz atını da sevdi sanırım renklerinden dolayı. Bir ara onlarında fotoğrafını koyayım en iyisi.

Yılın son günü bugün, öyle tatsız, öyle keyifsizimki kalemime de yansıyordur mutlaka. Yarın bugünden daha güzel olur mu dünya bu kadar karanlık ve ruhlar bu kadar açken... Yine de vefasızlık etmeyeyim ikibinonbir bize çok güzel geldi, bi kere hayat ışığımız, canparemiz aramıza katıldı, onunla hayata yeniden başladık. Renklendik, çiçeklendik, yenilendik...

Ama işte herkes için böyle değil, şu son bir ayda göğüs kanserine yakalanan 5 işi öğrendim ve içlerinde birde ölen var mesela. Ve yılın son günlerine damgasını vuran şu 35 ölüm var birde, can sıkıcı, ic acıtıcı... İkibinonikiden dileğim daha doğrusu bir umutsa yaşamak yine de umutla beklemek istiyorum ikibinonikide de barış dolu, sağlıklı, huzurlu ve mutlu bir dünyayı ama herkes için sadece kendim için değil....

Gece gece...

2011-12-28T00:08:00.003+02:00

Sevgili bilog, gecenin bir yarısı yazmak istediğim çok şey var ama gel görki bende mecal yok. İK'cık bir sevgi pıtırcığı gibi hep kucakta, sürekli onunla konuşmamı, onu güldürmemi istiyor. Uyanıkken yatağında ya da yerde kendi başına durabildiği zaman 5 dakikayı geçmiyor, sonrası avazı çıktığı kadar bağırma çağırma, öyle ağlama değil ha resmen çılgınca bağırıp ortalığı yıkıyor ta ki gidip kucağa alıncaya kadar. Bu arada iki lokma yiyebildimse, ocağa bir tencerecik yemek koyabildimse, makinaya iki çamaşır atıp asabildimse çok şanslıyım demektir. Evin derlenip toparlanmasını saymıyorum bile ki onlar genelde odadan salona salondan odaya geçerkenki arada el çabukluğuyla ancak hallolur gibi oluyor.

Şimdi birde tabi katı gıdalar mevzuu var, sabah meyvesini vereceksin, öğleden sonra çorbasını, elbette her gün farklı bir çorba ve her yemek faslından sonra üst baş değiştirme, yıkama, silme faliyetleri vs... Ama yine de her şeye rağmen annelik karmaşık ama güzel, uğraştırıcı ama zevkli. Şimdilik bu kadar ama bütün bu koşturmaca arasında küçük sürpsizler, güzel şeyler de yok değil. Onlar da bir sonraki yazıya kalsın.

Annelik Halleri

2011-12-23T14:14:00.003+02:00

Sevgili blog bu annelik ne garip bir duygu, her geçen gün uzmanlık kazanıyor insan bebeğiyle birlikte, ne zaman uyanır, ne zaman acıkır, altı ne zaman kirlenir, hangi ağlama sesiyle ne anlatmaya çalışır öğreniyorsun bir bir, sonra ev işleri de halloluyor zamanla, yemekte kaynıyor, misafirler de ağırlanıyor eksikli kusurlu da olsa, bebeğin öğünleri, kirlisi, ütüsü derken tastamam bir anne oluyorsun zamanla iddasız da olsa. Hatta demeye başlıyorsun ikinci bir çocuğum olsa asla şunları şunları yapmam, şunlar şunlar kesin olmalı diyorsun cesur cesur, bilmiş bilmiş.

Yok yok sevdim ben bu anneliği, hem öyle böyle değil, korkuyorum oğlum büyüyecek de benden başkalarını da sevecek diye. Çılgınca bir aşk yaşıyorum yıllar sonra yeniden bu kez oğlumla. Bazen delicesine korkuyorum onu kaybetmekten, sımsıkı sarıyorum kucağımda hep öyle kalalım istiyorum, hele o uykusu geldiğinde ya da canı sırf bana sarılmak için sokulduğunda göğsümün altına zamanı dondurmak istiyorum, ya da ben altını temizlerken yaptığı şirinlikler, danslar karşısında coşuyor, içime alasım geliyor tekrar. Annelik delilik hali, belkide hiç geçmeyecek bundan sonra, ilk zamanlar kalbini elinde taşımak gibi demiştim ya aynen öyle.

Bir blogta nasılsa büyüyor bebeklerimiz ve her gün biraz daha ötemize gidiyorlar, uzaklaşıyorlar bizden, iyisi mi hala yanımızda kucağımızdalarken sıkı sıkı sarılalım bebeklerimize diyordu, evet ben de öyle yapmaya çalışıyorum, bol bol kucaklıyor, sarıp sarmalıyor, kokluyor, saçını okşuyor, öpüyor, elini tutuyor, bakışıyorum, kucağına alıştırma diyenlere de gülüyorum artık, çünkü bir kaç ay sonra ben onu kucağımda tutmak istesem de o istemeyecek, kıucağımdan inip yürümek koşmak isteyecek diyorum içimden... Belki yanlış yapıyorum belki çocuğun özgürleşmesini geciktiriyorum bu şekilde bilmiyorum ama ben aslında sadece annelik hislerime teslim oluyorum...

İki Güzel Gün

2011-12-22T23:57:00.001+02:00

Fotoğrafsız bir post olacak yine çünkü artarda iki önemli günde de fotoğraf çekmeyi unuttum. Dün güzel havayı fırsat bilip İK ile dışarı çıktık, yol bizi kültür merkezine götürdü ve ilk resim sergimizi gezdik böylece, çok farklı, güzel bir duyguydu, fakat makineyi evde unuttuğum için fotoğraf yok, bugünde ilk kez sanal dünyadan tanışıp çok sevdiğim ve yıllardır sanal sanal görüştüğüm bir arkadaşım bana ziyarete geldi. Çok güzel zaman geçirdik ama İK yok uyuyacaktı, yok korktu ağladı derken, zaten günler çok kısa hop bitiverdi gün iki kelam edemedik doğru düzgün ve bir kare bile fotoğraf çekmek hiçbirimizin ( iki küçük beyle birlikte dört kişiydik) aklına gelmedi.

Aslında daha önce de bir sürü blog arkadaşımla görüşme girişiminde bulunduk ama bir türlü gerçekleştiremedik, sanırım Arzucum içlerinde en hızlısı çıktı. Çok teşekkürler canım, beni çok mutlu ettin, en kısa zamanda tekrar görüşmek üzere.

Ve tabi güne damgasını vuranlar küçük beyler oldu. Asaf İhsan Kayracığa öğrendiği şarkıları söylemek için can atarken Kayracık ise nedense korktuğu için dudaklarını büküp ağladı durdu, abisinin her girişiminde. Hele çorbasını içiririrken bir an öyle bir korktu ki benim ödüm patladı ağlama krizi karşısında, neyse sonra sakinleşti çok şükür. Acaba seslerden bu kadar korkması normal mi? (evhamlı anne sayıklamaya devam ediyor)

Bu arada katı gıda alıştırma turlarında çorba işini hallettik gibi, meyve püresi işi zaten cepte bu sabah püreyi şıpırdata şıpırdata yedi bıcır maşallah. Birde yoğurt işini kıvırırsak deymeyin keyfimize. Yalnız oğlum tam bir su düşmanı ne yapacağım bilmiyorum, su içiremiyorum bir türlü, biberonla, bardakla, kaşıkla ı ıh, hiçbirinden içmiyor, birde ağzına aldığı suyu bir süre bekletip sonra geri püskürtüyor, çözüm ne olaki?

Çocukluğuma Veda

2011-12-20T00:17:00.001+02:00

Doğanlar, ölenler... hayat bir garip vesaire. Vakit hayli geç oldu yazmadan geçemedim yine de. İK.cık uyuyor, babası da uyumaya gitti ben tek kaldım yine. Bugün doğacak yeğenimin kız olacağını öğrendim, çok mutlu oldum, eminim çok tatlı bıcır bıcır bir kız olur, hele annesine çekerse çok konuşkan, sevgi pıtırcığı olacağı kesin. Babasına benzerse aynı şeyi söyleyemem ama kardeşim hayli içe kapanık ve snop bir tiptir çünkü. Sağlıklı olsun da gerisi hikaye aslında. İK. abi oluyor bu durumda şimdiden...Düşüncesi bile çok eğlendiriyor.

Dün akşam yurt dışında yaşadığı için uzun zamandır görüşemediğim bir arkadaşımla online görüştük. İkinci bebeği de kız ve İK ile beşik kertmesi yapmayı teklif etti ama ben ağırdan aldım, kötü kaynanayım şimdiden, oğluma kız beğenemiyorum. Bana onunla olan unutamadığım anılarım var mı ne diye sordu, esasında zor bir soru ama araya giren bunca yıla rağmen unutamadığım pekçok anı var ona dair zihnimde, çok garip bu frekansı pek az insanla yakalamışım aslında hayatta, ilk aklıma gelen onunda gelenmiş, istiklal caddesindeki meşhur kucaklaşma sahnemiz, sonra m. köydeki ev tutma yerleşme maceraları, başakşehir günleri vs... Yeniden o yıllara gitmek anılarda da olsa çok garip ve çok güzeldi. Çoktandır unuttuğum bir radyo frekansını yeniden hatırlamak gibiydi tıpkı... Keşke hiç ayrılmasaymışız dedirten....

Dün üzücü bir haber de geldi memleketimden, kaç gündür rüya üstüne rüyaydı bekliyordum aslında bir acı haber. Köyün mecnunu derler Şevket abi hakkın rahmetine kavuşmuş. Mekanı cennettir Allah bilir tabi ama son zamanlarının kötü geçtiğini duymuştum hastalığı bir taraftan, ilgisizliğe mahkumiyeti bir taraftan. Şevket abinin ölümü biraz da çocukluğuma veda gibi benim için ve bizim kuşak için tabi. Her bayram sabahı cüssesine, yaşına bakmaz köyün bütün evlerini daha sabahın ayazında dolaşırdı bayramlaşmak için ve büyük küçük herkesin ellerini öper, torbasını şeker çikolata ne ikram edilirse onunla doldurur ve gülerek girdiği kapıdan yine gülerek ayrılırdı. O nedenle bayram demek çocukluğumda biraz da Şevket abinin gülümsemesi demekti. Allah rahmetiyle muamele etsin, sarsın saklasın...

Güzel Günün Hatırası

2011-12-19T10:40:00.002+02:00

Cumartesi günü uzun süredir görmediğim bir arkadaşım çok tatlı oğluyla birlikte bizi ziyarete geldi. Çok güzel bir gün geçirdik. Bebişlerle uğraşırken bir yandan da koyu bir muhabbet vardı çay eşliğinde. Enes abimiz baya büyümüş kocaman yakışıklı bir delikanlı olmuş, çokta sevgi ve şefkat dolu maşallah, İK'yı geldi gitti hep öpmek istedi, kucağına almak istedi ama hep de söz dinledi. İK'nın odasını çok sevdi ve diğer arkadaşımı kendine oyun arkadaşı seçti, oyunlar oynadı teyzesiyle orada. Biz kimi zaman işten, kimi zaman hayattan, kimi zaman olan bitenden, kimi zamanda yapmaktan keyif aldığımız şeylerden bahsettik. Ben nasıl bu hobi işlerine takıksam (hernekadar uzun süredir hepsi rafa kalksa da) arkadaşımda çocuk demedi, iş hayatı demedi bir süredir kurabiye, pasta yapımına fazlaca eğildi. Ve hatta eğilmekle kalmadı bir blog açtı ve bir arkadaşıyla birlikte bir yandan yeni yeni şeyler öğrenip denerken, diğer yandan da sürekli siparişler alıyor, birçok kalbi mutlu ediyor. Gelirken bana da çok şık cupcakeler yapıp getirmiş sağolsun, bu fotoğraf da onlara ait. Güzel geçen bir günden geriye kalan hatıra.

Yerim yerim

2011-12-17T13:09:00.000+02:00

Koltuğa yaslanıp kitapta okuyoruz artık. :))

Ve Nihayet

2011-12-16T20:09:00.001+02:00

Süt yetiyordu, yetmiyordu, çocuk doydu doymadı, aç olduğu için sık uyanıyor, yok yok diş çıkartacak ondan, ama kaka yapmıyor günlerdir, kabız mı oldu yavrucak yok yok aç da ondan yapmıyor, ek gıdaya mı başlasak, yok yok altı aydan önce olmaz e ama çocuk aç, olsun doyuyordur o doyuyordur, e ama hani açta ondan uyumuyordu, hayır gazdan o, ama gaz sorunu bitmemiş miydi?. Peki neden kilo alımı hep sınırda bu çocuğun, cevapsız sorular biteviye sayıklamalar....Aylardır devam ede gelen adama kafa yedirten sorular, sorular, sorular.... Ve nihayet bugün bir yere bağlandı. Doktor kontrolünde bebeğimin bu ay sadece 300 gramcık aldığı ortaya çıktı, hoş belliydi de halinden doktor da onaylamış oldu.

Aslında öyle gramlarla çocuk yetiştirmek istemiyorum, bu işin gramla santimle ilgisi yok bana göre, çünkü hepimizin ayrı ayrı genetik bir geçmişi var, annenin hamilelik süreci var çocuğun şahsına münhasır bir tipi eşgali var değil mi, bence önemli olan bebeğin gerçekten aç olup olmadığı, genel hali, sağlıklı olması, mutlu olması ne bileyim keyfinin gıcır olması, ama öyle değil işte. Doktor ayrı ölçüp biçiyor, sağlık ocağı ayrı. Şu kadar kilo alırsa az, bu kadar çok alırsa anormal araştırmaya değer vs... Velhasılı bu kilo işi benim için standardı tutturmaktan çok bebeğimin gelişimine etkisi açısından önemli ve genel sağlığı açısından elbette. İK'ya bakarsak görünürde bir memnuniyetsizliği yok, keyfi yerinde maşallah ama bence de o iğrenç damlaları bile iştahla içebiliyorsa gayet tabi artık katı gıdalara başlama vaktide gelmiş demektir. Nihayet doktorumuz da kilo alımının azlığı nedeniyle buna karar kıldı. Elbette en temel gıdası anne sütü olacakyine bebeğimin çünkü bunu için izinler alınmış, annenin tüm zamanı ona rezerve edilmiş durumda ama artık dünyanın nimetlerinden de tatma zamanı geldi işte.

Gerçi bir süredir ufak ufak tattırmaya başlamıştım elma suyudur, yoğurttur ama bir öğün olarak ilk kez bugün bebeğim ilk çorbasını içti. Malum sebzeler haşlandı, pürelendi ve afiyetle ama oldukça komik bir şekilde yendi. Neden mi komik çünkü beyefendi henüz kaşıkla bir şey yemeyi bilmediği için her kaşık çorba en az on kez ağız kenarlarından derilip toplanarak tekrar tekrar ağzına verildi, bir yandan çorba içilmeye alışılırken diğer yandan üüüüü, püüüüü, gıııııııı gibi kelimeler de söylendiği için çorba zerreleri havada uçuştu, bir ara emzik emilmek istendi araya eller girdi derken epey hengameli bir öğlen yemeği oldu diyebilirim. En nihayetinde yarım su bardağı kadar çorba içildi afiyetle. Çok iştahlı mıydı yerken, hayır ama en azından ağzını kilitlemedi, ağlamadı, yedi. Aramıza hoşgeldin minik bebeğim....

Bişey Demedim ki

2011-12-15T15:02:00.002+02:00

Bazen ufacık ama ufacık şeyler bugünlerde bana sadece anne olmadığımı aynı zamanda kadın ve aynı zamanda insan da olduğumu hatırlatıyor, evet evet o kadar unutmuşum ki, o kadar kaptırmışım ki kendimi, son zamanlarda hiç değilse bunları arada bir hatırlıyorum sadece ve en azından şimdilik de olsa...

Bugün yine yeni kararlar aldım, bilmiyorum yine kaçıncı kez ben, acı acı gülüyorsunuz sanki bunları okurken, en son karar aldığımda ne olursa olsun bir daha kimse beni üzemeyecek, üzülmeyeceğim demiştim bak onu hatırlıyorum en azından, başardım mı peki hayır. Olsun yenilen pehlivan güreşe doymazmış, benim savaşım da kendimle zaten. Yine yenilip yine yeniden ayağa kalkacağım her seferinde, ta ki belki Rocky'nin rakibinin bilmem kaçıncı müsabakadan sonra artık ayağa kalkacak mecali kalmayıncaya kadarki hali gibi, ya da belki ondan daha az ya da biraz daha fazla dayanırım.

Kararlarımdan biri de kısa da olsa sık sık yazmaktı buraya, bak onu da başaramamışım ben, olsun yine denemekten ne zarar çıkar, ki zaten ben rolünü de bir türlü benimseyememiş bir insanım nitekim kimilerine göre yri gelmişken. Mesela evlenmişim ama eş olmayı becerememişim, çalışmışım ama iş kadını olmayı da, şimdi çocuğum olmuş ama anne olmayı da başaramamışım malesef mesela. Ama bunları söyleyen bir İNSAN ne kadar başarmıştır acaba insan olmayı ve de insan gibi düşünmeyi. Ya da acaba bütün bu rolleri başaramayışımın nedeni birden çok rolü sırtlamak zorunda kalmak olabilir mi ki.

Yıllardır kendi kendime söylenip dururdum, ne tam iş kadını oldum, ne evimin kadını, ne tam entelektüel temayüllerim var ne de çarpı işidir, yemektir, örgüdür bilirim tam layıkıyla. Hepsi yarım yamalaktır hayatımda ve hayatımda zaten yarımyamalak o yüzden. Ama yine de insanın hiç de hazırlıklı olmadığı bir anda, bir elinde toz bezi, diğerinde tencere kapağı, kucağında çocuk ve aklında okunacak kitaplar, izlenecek filmler listesi varken ve nasıl daha iyi eş, nasıl daha iyi anne olabilirim diye hala sorularla kendini delirtmemek için mücadele verirken, birilerinden apansız hemde hiç hazırlıksız bu eleştirileri duyma olasılığı hatta duyması hiç de güzel değil hatta can yakıcı... Yine de ilk madde de dediğim gibi kararlarımda tutarlıyımdır en azından üzmeyecektim ya kendimi.

Birde insanı boğmamak lazım bak ben bunu öğrendim bugünlerde. Hele hayatının içine hiç etmemek gerek kimsenin. Çok ayıp bence. Bırakacaksın insanı canı nasıl isterse öyle yaşasın gitsin. Kirli dolaşmak istiyor mesela dolaşsın, bulaşma, canı hasta mı olmak istiyor olsun karışma, bugün aç yatmayı istemek de bir özgürlük mesela ama bununla birlikte haftada bir gün olsun bir insan içine çıkmak da bir özgürlüktür mesela bir ev kadını için, ya da ne bileyim gününün 24 saatini ev ve çocukla ya da ne bileyim mutfakta geçiren birisi için dışarıda bir yemek, bir iki saatlik bir kitap dergi gazete ya da ne haltsa okuyabilmek de bir özgürlüktür ya da boğulmamaktır aslında. Boğmamak lazım nihayetinde, boğmamakta boğulmamakta ama, boğulmamak için boğmamak lazım bir de aciliyetle.

Çok mu karmaşık oldu yazdıklarım, varsın olsun, kafa karışık nihayetinde ama olacak, hepsi yerli yerine oturacak zamanla, zaman her şeyin ilacı derler ya. Gerçi buna da takığım ben bugünlerde, zaman her şeyin ilacıysa, biz bunca yıl tedavi olmamışız ya hayret, kangrene dönmüş içimiz ama ona da hayret insan bir sızlar bir ağrır değil mi nitekim, ı ıı tık yoktu tam tersine sensiz tadı olmuyordu cevap hep, şimdi boğuluyoruz ama ilginçççç. Belki fazlasıyla boğulduğumdandır bugünlerde demek istiyorum ama ona da gerek yok, ziraaa görünen köy yol su elektrik istediği gibi yorulan beden ve zihinde biraz el insaf istiyor. Bitmedi....

Ne çok şey...

2011-12-09T18:23:00.001+02:00

Üçüncü aydan itibaren gaz sorununun da bitmesiyle birlikte İK'nın uyku sorunu diye bir şey yoktu hayatımızda. Yatağında kendi kendine uyumaya alışmış ve kolaylıkla bunu yapar hale gelmişti. Öyle uzun uzun uyuyan bir çocuk olmadı hiç, ama uyandığı saatler belliydi gece, üç bilemedin 4 defa uyanır karnını doyurur yine uyurdu, uykusu geldiğinde yatağına koyar, başında biraz bekler ninni söyler elini tutar onunla kısık sesle sohbet ederdim ve o da bir süre sonra ellerini yanlarına bırakır ve uykunun tatlı kollarına kendini bırakırdı, çok nadiren uykusu şaşar, ya da uykuya zor dalardı e o kadar da olsundu. Gündüzleri ise kısa kısa ama sık sık uyumayı severdi onlarda da yine çoğunlukla kendisi dalardı uykuya. Çok nadiren kucağımda hafif hafif sallardım o kadar. Köyde bile korkuyordum bu alışkanlığını bırakır diye ama bırakmadı. Gel görki dikkat ederseniz hep dı du olarak yazıyorum bütün bunları, çünkü bu hafta itibariyle bütün bunlar tam olarak bir hayal oldu. Günlerdir saatlerce sallamak da dahil bütün yöntemleri deniyor ve zar zor uyutuyorum, o kendi kendine uyuyan çocuk sanki o değilmiş gibi kesinlikle kendi uyumayı reddiyor. Fakat kucakta da bir türlü sakinleşmiyor ama ağlamıyor da, yüzüme bakıp bakıp gülüyor ara ara sonra yine hırçınlaşıyor. Dişleri çıkacak belli ki, huysuzluğunu da ona veriyorum, Malesef uyutmak zaten başlıbaşına bir problem haline gelmişken birde bütün gece saat başı kalkmaya başladı. Haliyle uykularım delik deşik, ne uyuduğumu biliyorum ne uyandığımı, başımda sürekli bir ağrı kendimi insomnia olmuş gibi hissediyorum. Umarım bu sorun bütünüyle dişle ilgilidir ve dönemseldir, şu an sadece bunun için dua ediyorum.

Bu arada İK'nın farkındalığı giderek artıyor ve bende ona gün içinde daha güzel vakit geçirtmek için arayış içindeyim. Şimdilik bir iki oyuncağıyla ve bir iki kitaptan hikaye okuyarak resimlerine baktırarak idare ediyorum ama bu yetmeyecek farkındayım. O nedenle az ama kaliteli oyuncakları olsun istiyorum, güzel kitaplar alayım istiyorum ve araştırma safhasındayım. Tavsiyeye ihtiyacım var şiddetle. Hangi oyuncakları almalı, hangi kitapları seçmeliyim...

Bütün bunların arasında birde akıp giden bir hayat var elbette, yetiş yetişebilirsen. Bugün ilk kez bahsettiğim sorun nedeniyle yarınki bir davetimi hayatımda ilk kez iptal etmek zorunda kaldım üzülerek. Umarım son da olur, zira dost sohbetlerine en çok ihtiyacım olan bir dönemde bunu iptal etmiş olmam bindiğim dalı kesmem aynı zamanda. Çünkü ev ve çocuktan ibaret hayatımda yaşadığım düş kırıklıklarını ve yorgunluklarımı ancak böyle atıyorum ben, ne bileyim iki lafın belini kırarak, gezgin arkadaşımın maceralarını ondan dinleyip, komik yorumlarına gülerek, yani heyecanlar içinde olan dostumun mutluluğuna ortak olarak ya da... Bu ya da lar uzar gider böyle.

Neyse geriye komşulara geçen haftadan verdiğim sözle birde aşure pişirme işi kalıyor, Her yıl yaptığım bu ritüeli de atlarsam iyice mutsuz olacağım kesin, iyisi mi şimdiden işe koyulmak gerek.

Fotoğraf geçen pazardan, Fethipaşa korusunda topladığım yapraklar evde dekor oldu. Yapraklar Çin mabed ağacına aitmiş, bunu da bitkiler konusunda uzman bir arkadaşım söyledi...

Üç Aşağı Beş Yukarı Üç Hayat

2011-12-08T19:41:00.001+02:00

Geçen hafta üç ayrı gün üç misafirimiz vardı, üçü de bebeğimizi görmeye geldiler. İkisi benim biri de eşimin arkadaşıydı. Gelenlerin üçü de birbirinden şahsına münhasır tiplerdi. Yani üç insan ve birbirinden tamamen bağımsız üç hayat. İlk anlatacağım kişi benim iş yerinden tanıdığım ve sevdiğim benden epey genç bir genç kız. Evin tek çocuğu olmasının verdiği naif bir yapısı ve paylaşmayı bilmez tek çocuklar sözünü yalancı çıkaran türden hemen her şeyini paylaşmaya hazır ama bu paylaştıkları arasına kimi zaman çok özel sırlarını da karıştırma yanlışına düşen hayatının baharında birisi. Pozitif olmaya çabalıyor ama aynı zamanda hayatın yükünü omuzlarında fazlasıyla taşıyor, neden çünkü annesi hasta, babasının düzenli bir işi yok ve kendisinin de sağlık sorunları var. Bu nedenle sorunlarıyla savaşmayı başarsa da çoğu zaman, bazen altında kalmamak için epey mücadele ettiği gerçek. Pırıl pırıl, hayat dolu, becerikli, güzel, ama fazla iyi niyetli, fazla paylaşımcı bu nedenle de suistimale çok açık, hayatın sillesini yemeye de. Allah esirgesin, kimi zaman kendisini uyarıyorum herkesle her şeyini paylaşma sonra üzerler seni diyorum, herkesi ilgilendirmez senin özelin anlatma diyorum ama bir yere kadar etkili bütün bunlar, umarım hayat boyu karşılaştığı insanlar hep iyiler olur.

Diğer arkadaşımsa meslektaşım (daha doğrusu kendime meslek olarak seçtiğim alanda), benden biraz daha şanslı ki mesleğini severek yapabileceği ortamlar hep karşısına çıktı ya da karşısına çıkan fırsatları iyi değerlendirdi diyelim, şu anda halen çok güzel bir işi var, taze gelin aynı zamanda ve yakın zamanda da anne olacak. Hayat Sana Güzel cümlesinin tam karşılığı bir anlamda. Ama bir o kadar da rahat, konformist ve hayat dolu. Sanırım işin sırrı biraz da bu, rahat olmakta. Kendime onu örnek almaya çalıştığım anlar olurdu bu rahatlık konusunda kimi zaman ta ki bu son ziyaretinde bebek üç aylıkken işe dönmeyi düşünüyorum deyinceye ve hatta bir süt anne de olsa hiç fena olmaz deyinceye kadar. Para kaygısı yok biliyorum, o halde neden? Rahatlık böyle bir konuda ne kadar yerindedir hem? Bebeği için iş hayatını bir kalemde silen ve dönüp ardına bile bakmayı düşünmeyen benim için bu fikir adeta soğuk duş etkisi yaptı. Minicik bir bebeği bırakmak senin için zor olmayacak mı dedim bilmiyorum dedi, hele süt anne bahsine girmiyorum bile. Belliki düşünmemiş üzerine, bende bebeğini kucağına aldığında çok farklı olacak hislerin diyebildim. Aslında herkesin kendi hayatı, kendi tercihi elbette ama bilmiyorum doğacak bebek için üzülmekten kendimi alamadım yine de. İk'yı her kucağıma aldığımda, onu kokladığımda bağrıma bastığımda bu düşünce aklıma geliyor ve irkiliyorum. Umarım bebeğine biraz daha fazla zaman ayırma fikri ona daha cazip hale gelir zaman içinde.

Üçüncü bahsedeceğim kişi ise, son derece iyi bir eğitim almış fakat iş meslek seçmeye gelince son turda farklı bir kulvara girerek hayatının yanlış kararını vermiş bir daha da o yanlıştan dönemeyip yanlışa yanlışlar eklemiş birisi. İşin aslı meslek sahibi olmak onun için mesele değil habire girdiği sınavlardan nereyi tercih etse yerleşiyor, nereye başvursa kabul görüyor, ülkenin en prestijli üniversitesinde master yapıyor. Ama bütün bunlar bile o yıllar önce yaptığı hatanın pişmanlığını örtmüyor ne yazık ki, şimdi bile pekçok kişin yerinde olmak isteyeceği bir durumda ama bunun ona bir faydası yok.

Üç hayattan da çıkardığım dersler çok. Her zaman seçtiğimiz insanlarla seçtiğimiz hayatı yaşamak lüksüne sahip değilsek de yinede yaşadığımız hayat aslında üç aşağı beş yukarı seçimlerimizden ibaret.

İK 5 Aylık Oldu

2011-12-05T15:23:00.001+02:00

Kayra beş aylık oldu bugün. Büyüdüğüne tanık olmak çok güzel bir duygu, gözleri ile konuşuyor benimle, en çok bakışlarından anlıyorum ne hissettiğini, ne istediğini, ama bu demek değil ki hiç konuşmuyor, tam tersine bugünlerde sürekli ses çıkarıyor hem de kalın, gür bir sesle hoşuna giden bir şeyde heyecanlanarak, kızdığı bir şey olduğunda da sitemli sitemli bağırıyor eeeee, uuuuu diye, şimdilik komşulardan bir şikayet gelmedi ama gecenin bir yarısında karnını doyurmaya çalışan Kayra'nın gür sesi yakında komşuları kapıya getirir diye korkuyoruz.

Birde oğlumuzun biraz tembel olduğuna kanaat getirdik, erken bir teşhis gibi gelebilir bu tabi ama üç aylıkken bile yüzükoyun yatırdığımızda çok rahat başını tutup bize gülücük atan bebek 5 aylık oldu ve yüzükoyun durmayı hiç sevmiyor, yatırdığımızda da iki kolunu yana uzatıp yüzünü yere yapıştırıp ondan sonrada basıyor yaygarayı, kaldırıncaya kadar da susmuyor. Ya da yere serdiğim örtünün üzerinde ilk gün bir heves kıçını attıra attıra 360 derece dönen çocuk şimdi öylece yatıp biri gelse de muhabbet etsek tadında bekliyor. Tabi onunla konuştuğumuz sürece sorun yok, gayet keyfi yerinde. Arada bir eli oyuncaklarına gitse, kendini sağa sola atsa da öyle kayda değer bir dönme belirtisi henüz yok.

Ama yapmaktan en çok hoşlandığı şey benim kucağımda zıplamak ve yüzüme dokunup çekiştirmek. O kadarki kahkaha bile atıyor bunu yaparken. Ama en keyiflendiği anlar her zaman altının değiştiği zamanlar. O zaman gülücüklerin bini bir para ve o kadar oynaşıp hareketleniyor ki maşallah bezini bağlamak epey zor oluyor. Ha bu arada saç yolma hobisinin önüne de saçlarımı kısacık kestirerek bir nebze engel koymuş oldum. Öyle hafifledim ki daha önce kestirmediğime çok pişman oldum. Zaten doğumdan sonra sapır sapır dökülmeye başlamış ve evde saç toplamaktan fenalık gelmişti. Her kuaför sonrası bir dahaki ziyaretimi bu kadar uzatmayacağıma söz veririm bu kezde kendime söz vererek çıktım, bakalım.

Bu aralar güzel havaları da fırsat bilip sık sık dışarıya çıkartmaya çalışıyorum bebeğimi, ama bebek arabasına koyar koymaz gözlerini bir sabitliyor bizimkisi ne konuşsan faydasız, uyuklayıp da dalana kadar öylece bakıyor etrafına sadece. Sanırım annesinin sokak ortasında ağlarsa bebeğim ne yaparım ben paniğini hissediyor yavrum. Yani kısaca hiç üzmüyor annesini maşallah.

Artık banyosunu hep kendim yaptırıyorum, bugünde yaptı ve şimdi uyuyor. İlk zamanlar banyoyu ve giyinmeyi çok seviyordu, banyoda hala çok mutlu ama artık giydirirken biraz daha zorlanıyorum, hemen sıkılıyor yavrucak, haklı da. Banyo sayısını duruma göre haftada iki ya da tekle sınırladım. Üşütüp hasta olmasından korkuyorum, umarım olmaz.

Kilo alımı hep sınırda yine de doktorumuz anne sütüyle devam diyor tabi artık 5. ayda olduğumuz için ek gıda ile ilgili okumalara da başladım. Bu aydan sonra başlayacağız kısmetse. Bebeğimin babası ve ben gibi hiç yemek seçmeden bütün nimetlerden tatmasını ve sevmesini çok istiyorum, özellikle de sebzeleri. Ek gıdaya genelde meyve suyu, püresi ve yoğurtla başlatıyorlar, böyle olunca sebzeler ikinci planda kalmış gibi oluyor sırayı bozsak ne olurki diye düşünüyorum içimden. O iğrenç demir damlasını bile içen bebeğim için sebzeler kolay olur gibi geliyor, inşaallah yanılmam.

Bu arada demir damlasından mı bilmiyorum ama bebeğim geçen hafta kabızlık sorunu yaşadı aslında zaten vardı ama biraz abarttı kaç gün sadece ıkındı durdu yavrum en son müdahale etmek zorunda kaldım doktorumuzun da önerisiyle, şimdilik iyi durumda umarım tekrar etmez yoksa damlayı keseceğim bu gidişle. Geçen hafta üç kişi İK'yı görmek için geldi. Üçü de şahsına münhasır insanlardı, bir sonraki yazıda onları yazmayı istiyorum, bakalım...

Benden Uzak Dur Depresyon!

2011-11-25T17:58:00.001+02:00

Ufff bu hafta benim için tam bir depresyona giriş dersi gibiydi. İlk hafta evime kavuşmuş olmanın mutluluğuyla geçerken bu hafta onun yerini tarifsiz bir karamsarlık ve bıkkınlık aldı. Bunda soğuk ve kapalı havanında payı çok fazla. Hiçbir şey yapmadan evde öylece duruyor, ne yediğimden ne yaptığımdan bir keyif alıyorum. Tabi İK'yı bütün bunların dışında tutuyorum. O çok tatlı, ne zaman onunla muhabbet etsek herşeyi unutuyorum, yüzündeki gülücüklerle günüm aydınlanıyor sanki, ama birde her saniye beni yanında istemese, kendi kendine de oyalanmayı başarabilse çok süper olacak. Biliyorum birileri bu isteğime uzaktan uzaktan gülüyor ama ne yapabilirim durum bu.

Babaannem evinin önündeki nar ağacındaki en büyük iki narı bana ayırmış, fotoğrafta o nara ait, Hala kıyıp yiyemedik, mutfağımızı süslemeye devam ediyorlar...

Son olarak kısa ve net olarak çağrımdır; Ey depresyon benden uzak dur. Şu an ihtiyacım olan son şeysin sen.

Döndük

2011-11-17T09:29:00.001+02:00

Sağ salim döndük şükür. Bizi merak eden iyi dileklerini eksik etmeyen herkese teşekkürler. Gelir gelmez ayağımızın tozuyla aşı ve kontroller için hastane yollarındaydık. Aşısının yapıldığı ilk gün biraz nazlandı yavrum ama çabuk toparladı neyseki. Kilo alımı bu ayda sınıra yakındı, düzensiz emmesi devam ettiği için ve mama da yemediği için bu beni hiç şaşırtmadı, yinede genel olarak uykusu ve keyfi maşallah yerinde olduğu için doktor böyle devam edelim dedi.

Bir ay köydeydik, hava bizim gitmemizi bekliyor gibi peşimizsıra buz kesti, günlerce burnumuzu bile kapıdan çıkarmadık, böyleyken bile gidişimizin haftasına varmadı bebeğim ilk hastalığını geçirdi, hafif seyreden bir ateş ve keyifsizlik, yüreği ağzında atan ailemle birlikte soluğu doktorda aldık, ama doktorun verdiği ilaçları kendi doktorumuza sormadan vermek istemedim çünkü ilaçların arasında antibiyotik bile vardı, doktorumuzda tam duymak istediklerimi söyledi ve şükür sadece ateş düşürücü ile savuşturduk ilk salvoyu. Sonraki günlerde hava biraz daha normale dönünce birkaç ziyaret yaptık bizde. Tabi bizi ziyaret edenleri saymıyorum, sağolsunlar akrabalar ve komşular bizi bir an olsun yalnız bırakmadılar, eline hediyesini kapan koştu geldi. Ama en çok yaklaşık bir yıldır annemlerin kapısını merdivenleri çıkamam gerekçesiyle ziyaret etmeyen babaannemim İK'yı görmek için hergün gelmesi oldu beni etkileyen. İK hasta olduğunda da bizi gece gece İstanbula göndermeye kalkanda kendisiydi zira. Bu kadar evlat büyütmüş, bir sürü torun sahibi bir kadının bu düşkünlüğü ve sevgisi beni çok etkiledi. Aslında onların sevgisine, ilgisine layık olamamaktı beni birazda üzen. İK çok şanslı bir bebek, o kadar çok seveni varki, hani bir funclup bile kursak yeridir, uzak ilçeden ziyarete gelenler mi ararsın, annesine söz geçirip bize gelemediği için dolayısıyla İK'sevemediği için ağlayan kuzen mi, evlenmekten vazgeçip İK'yı beklemeye karar veren ve her fırsatta onu görmeye gelen köyün genç kızları mı, yoksa telefon açıp ben dayanamıyorum ne yapacağız çok özledim diyen bir yenge mi, hele bir Nihal yengesi var, İK'ya battaniye mi dersin hırkamı ne varsa örmüş, ama hakkını yemeyelim İK'da onun kucağında attığı kahkahalarla teşekkürün kralını yapıyor... Ama en çok dedesiyle sohbet etmeyi seviyor İK'cık birde anneannesinin kucağında zıp zıp zıplamayı. Babama öyle güzel karşılık veriyor ki türlü seslerle, sanki gerçekten bir şeyler anlatıyor. Bize de o şen gülücüleri izlemek kalıyor.

Köyde birde bebek mevlüdü yaptık, annemin kendine verdiği sözdü bu, benimde çok hoşuma gitti doğrusu. Davet edilenler bir yana mevlüdü duyup gelen bile oldu, dedim ya İK çok şanslı. Ev onun sayesinde dolu taştı, bereketlendi. Annemlerin sevinci ise görülmeye değerdi.

Köy sonbaharda nefisti. Soğuk biraz tedirgin etse de orada olduğum süre boyunca tablo izler gibi izledim evimizin bahçesini ve tepeleri. Oksijen çarpıyordu adeta, horoz sesleri arasında uyanıyor, koyun sürülerini izini sürüyordum her gün. Hele mantar sezonu açıldı mı her gün neredeyse bir komşudan biz melki deriz, dede böğrü deriz, sıraca deriz mantar ikramlarını arkası kesilmedi. Aslında asıl keyif ormana çıkıp mantarları kendin toplamada ama bu şu anda İK nedeniyle mümkün olamadı. Belki seneye birlikte gideriz, kısmet. Sobalarda yanan meşe odununun çıtırtısı, üstünde kestane kebap canın ne zaman isterse. Mevsimin son meyveleri bize rezerve edilmişti, kara incir, nar ve son mahsül üzümler renk renk... Meyveyi dalından yemek ne büyük keyif, sanki daha bir lezzetleniyor mübarekler... Ha birde muşmula var halamın bahçesinde, seviyorum diye halam kaç posta toplayıp getirdi ya da gönderdi hatırlamıyorum.

Öyle işte bir ay bu, sayılı gün geldi ve geçti, hem de çok güzel geçti, biz onlarla mutlu olduk, onların hayatı bizimle renklendi. Bayramla finali de yapıp, babamızla hasret giderip düştük yine İstanbul yollarına ardımızda bıraktığımız yaşlı gözlerle. İnsanın içi bir başka acıyor bu vedalarda...

Zor Sorular

2011-10-10T14:41:00.005+03:00

Bazen bir yağmur gibi biriktiğimi hissediyorum. Öyle doluyum, öyle biriktim... Bugün doktor kontrolümüz vardı. Bebeğim malesef yeterince kilo almamış. Aslında ayına göre normal kilo ve boyda ama geçen aylara göre kilo alımı azalmış. Tabi doktora gündüz emmede sorun yaşadığımızı söyledim yine bana çaba göstereceksin oldu cevabı. Peki neye göre çaba göstermeliyim. Annelik sürekli bir yetebiliyor muyum, bebeğime iyi bir annelik yapabiliyor muyum sorusunun içten içe sorulduğu bir ruh haliyken buna birde dıştan sesler eklenince daha da zorlaşıyor. Bel tutulması da dahil bir sürü rahatsızlığım nüksetti, iki üç gündür de sağ bileğim feci şekilde ağrıyor sürekli kucakta tutmaktan hatta sürekli yer değiştirmekten sanırım. Em. zirirken daha doğrusu em. zirmeye çalışırken bir amuda kalkmadığım kalıyor.Gerçi bebeğimin hakkını yemeyeyim emme aralıkları açılınca gayet güzel emiyor, özellikle de gece. Ama gündüz çoğu zaman tam bir kabus, buna çoğu kişi gerekçe olarak sık em.zirmemi gerekçe gösteriyor.

Peki öyle olsaydı kilo alımının da çok olması gerekmez miydi. Aslında kafam çok karışık bebeklerin hep kilo olarak mı ölçülür büyüdükleri, peki boyu çok uzamışsa ne anlama gelir. Ya da minyon bir bebekse, ya da mamayla beslenen bir çocukla anne sütü alan bir çocuğu kıyas etmek ne kadar doğru. Bir uzman doymayan bir bebek ağlar diyor, ben bebeğimin hiç açlıktan ağladığını hatırlamıyorum, en fazla gazı olduğunda ya da sinirlendiğinde ağlıyor. İçinden çıkamıyorum, sonuç olarak elimden geleni yapıyorum, yapmaya gayret ediyorum, yoksa birçok anne gibi kolayına kaçıp emmiyor deyip mamaya mı geçmeliyim, kestirmeden çocuk alır kiloları löp, löp, tartıda ağırda çeker ben de huzurlu mu olurum oh bebeğim bu ay çok kilo almış diyerek... Sorular sorular... Bu işin tek bir cevabı yok anladığım ya zayıf ama sağlıklı bir bebek, ya da kilolu ama obez olmaya aday bir çocuk, ikisinin ortası çok zor görünüyor. Allah yardımcım olsun.

Yarın anneme gidiyoruz kalmaya, bayrama kadar orada olacağız ve bayramda eşim gelip bizi alacak. Aslında evden uzakta olacak olmak biraz tedirgin ediyor ama annemin beni çok rahatlatacağı da kesin. En azından bebeğime daha çok zaman ayırabilirim orada. Bizim için bütün hazırlıklar yapılmış. Maaile bekleniyoruz, heyecan dorukta hele büyük babaannede...

Erkek kardeşim ve eşi bende birkaç gündür, giderken de bana yardımcı olacaklar. Bu arada onlarda bir bebek bekliyorlar. Aile giderek büyüyor ve çok heyecanlıyız.

Eşim hem bizim rahatımız için bizi göndermek istiyor hem de bizden ayrı nasıl yapacak onun kaygısına düştü şimdiden... Bakalım nasıl geçecek bu bir ay. Umarım özlemle ama raht, keyifli bir ay olur, eşim de bizim yokluğumuzda biraz dinlenmiş olur... Bir ay sonra görüşmek üzere... Köyümüz şimdi sonbaharda ne de güzeldir....

Kerata ne demek?

2011-09-28T23:30:00.000+03:00

Kayra ile günler birbirine eklenip duruyor. Meğer çocuklu bir ev kadını olmak ne büyük zanaatmış. Bunlar daha iyi günlerin diyor içimden bir ses. Birde ayaklanır peşinden koşturmaya başlarsa vah halime. Bazen kahvaltımı bitirdiğimde öğlen olmuş oluyor. Derken evi toparla, çamaşır bulaşık ooooo saatler uçup gitmiş. Tabi bütün bu işler içinde Kayra'nın karnının tok, altının temiz ve uyuyor olması gerek. Çünkü kerata aksi halde asla izin vermiyor. İlla yanında olacaksın, ya onunla konuşacaksın ya da oyuncağıyla oynatacaksın... Bu gidişle geveze bir şey olursa şaşırmam çünkü akşama kadar ona anlatmadığım şey uydurmadığım şarkı kalmıyor...

El kol kordinasyonu her geçen gün daha iyi. Artık kendini uyandırmak yerine uyurken elleriyle emziğini tutuyor, battaniyesini yüzüne çekiyor öyle uyuyor. Bakışları daha anlamlı bakıyor, gülerken sesler de çıkartıyor. Birde babasından gözlerini ayırmıyor kerata akşamları. Bütün gün herşey dahil hizmet eden anne, ilgi, alaka ve gülücükler babaya... Neyse yok kıskanmıyorum özlüyor sanırım bütün gün...

Pazar günü ilk AVM ziyaretimizi yaptık, çok panik olduk ama şükür o da iyi geçti. Ama panikten hiçbir mağazayı doğru düzgün gezmediğimi farkettim sonradan. Bu arada etrafta ne kadar çocuklu, bebekli insan varmış ya. Bir ara asansörün önünde dört tane bebek arabası vardı... Algıda seçicilik mi yoksa herkesin bebek yapası mı geldi bilemedim...

Bebek için ziyaretler de tam gaz devam ediyor, Cumartesi yine kalabalık bir grubu ağırlayacağım, iyi bir planlamayla inşaallah onu da sorunsuz geçiririm. Aslında tüm mesele ne hazırlayacağıma karar vermekte ve Kayra ile iyi bir planlama yapmakta. Yoksa sorun değil... Gelecek olanlar üniversite yıllarından çok sevdiğim üç arkadaşım, uzun zaman sonra ilk kez biraraya geleceğiz, çok heyecanlıyım...

Bu arada aklıma takılan şeyler var mesela bebekle daha kaliteli zaman geçirmek için neler yapmalıyım. Üç aylık bir bebekle neler yapabilirim. Bir de evimiz biraz serin bir ev, bebeğimi evde nasıl giydirmeli, uyurken nasıl örtmeliyim. Gerçi her an bir şeye takılıyorum da bu aralar en çok bu iki soru beni meşgul ediyor...

Şehit haberleri çok üzüyor bu aralar beni gerçi kimi üzmüyor ki... Hele hamile bir kadının bile canına kastedenleri düşündükçe midem bulanıyor. Birileri bunun hesabını tutmalı, birileri de hesap vermeli hem de hemen...

Çok birikmiş

2011-09-20T16:49:00.000+03:00

Sünnet konusu operasyona sadece bir saat kala bir doktor arkadaşımızın tavsiyesi ve aile büyüklerinin itirazıyla rafa kalktı. Zaten eşim de ben de bir türlü İK'cığa kıyamıyor ve daralıyorduk, iptal sonrası ikimizde derin bir oh çektik...

Misafirlerimizi cuma günü yolcu ettik. Babaanne, hala ve kuzenlerle geçen çok keyifli fakat bol sesli iki haftanın ardından evimiz yine eski sessiz haline dönüş yaptı. Arada İK'cığın ağlamalarını saymazsak hala sessiz sedasız bir ev bizimkisi.. Ama bundan kimse şikayetçi değil. Komşular da bizde.

Bebeğimizin son doktor muayenesinde çok şükür bir kere daha kilo alımı ve diğer gelişimiyle ilgili herşey yolundaydı. Umarım hep böyle devam eder. Bu arada doktorumuzu değiştirdik ve çok memnunuz. Benim yaşadığım em.me sorunuyla ilgili de doktorumuz hiç kafanı takma, o alması gereken sütü alıyor belli ki diyerek çok rahatlattı. Bu arada Rota aşısını da yaptırdık. Aşıyla ilgili de tereddütümüz vardı ama doktorumuz o konuda da içimizi rahatlattı sağolsun.

İK'dan haberlere gelince, artık daha dikkatli bakıyor, cisimleri ve kişileri daha iyi takip ediyor hatta seçiyor, daha çok gülüyor hatta gülerken çok sevimli sesler de çıkarıyor, mimikleri daha belirgin, bir şeye kızdığını, küstüğünü, hoşuna gittiğini hemen anlıyorsunuz. Yüzükoyun yatırınca kafasını kaldırıp ayaklarıyla kendini yan yan kaydırıyor. Emme konusunda o kadar sabırsız ki saniyeler içinde çok ilginç bir ağlama sesiyle bunu belli ediyor. Bense o sesi biraz daha duymak için birazcık nazlanıyorum. Kabul biraz acımasızca bir davranış ama dediğim gibi saniyelerden söz ediyoruz. :)
Bu arada pazar günü İK ile ilk uzun gezmemizi yaptık. Ona oyuncak alma bahanesiyle karşıya, Eminönüne geçtik, oradan da Fatih'e. Çok endişeli çıktık yola ama şükürler olsun bebeğim yolda bizi hiç üzmedi. Üç vesait git, üç vesait gel epey uzun bir yoldu da aslında. Böylece biraz daha cesaretimiz arttı onunla dışarı çıkma konusunda. Aslında şu gaz sorunu sona erse çok daha kolay olacak sanırım her şey.. İki buçuk aylık küçük delikanlıyla Galata da balık ekmek yiyip fotoğraf bile çektirdik. Fatihte dostlarımıza kısa bir ziyaret yapıp evimize geri döndük.

Bu arada bebek arabasıyla şehir içinde dolaşmak tam bir kabus. İki kişi değilsen zaten neredeyse mümkün değil. Ne kaldırımlar kaldırım, ne yollar yol. Bebek arabalarını merdivenlerden indirip çıkarmak tam bir cambazlık istiyor, neyseki arabamız çok hafif ve iki kişiyiz de çok sorun olmadı, ama aksi neredeyse bir hayal benim için...

Cısss

2011-09-11T23:07:00.001+03:00

Kuzucuğum ikinci ay aşılarını da oldu cuma günü. Ateşlenmesi çok olacak diye çok endişe etmiştik ama şükür fazla artmadan ufak ateş artması ve keyifsizlikten sonra normale döndü. Bir fitille atlatmış olduk böylece. İnşaallah bundan sonrakilerde bu kadar kolay geçer. Ama aşı olurken attığı çığlıklar hala kulaklarımdan gitmiyor... Yarın doktor kontrolü var, umarım kilo alımı ve sağlığı da iyidir...

Çok dua ediyorum yavrum ve bütün bebekler için. Rabbim hep güzel günlerini göstersin inşaallah....

Gülümseee

2011-09-07T12:53:00.001+03:00

İki ayı devirdik çok şükür, bol stresli ve sıradışı günlerin ardından insan hüzünle, mutlulukla ve kendine inanamayarak vay be iki ay doldu bile diyor... Öyle işte İK ile günler hızla geçiyor aslında, sabah oluyor, akşam oluyor, zaman kavramı yaniden tanımlanıyor adeta, bütün takvim İK'ya göre yaniden düzenleniyor. İK'nın muayene günü, İK'nın aşı günü vs...

Uyku problemini epey yoluna koydum sanırım, şimdilik yolunda gidiyor, fakat em.me sorunumuz devam ediyor. Bazı günler çok güzel yolunda giderken bazen emmeyi unutmuş gibi sanki emzirmek bir işkenceye dönüyor benim için, yavruma da karnını doyurmak bir işkenceye dönüşüyor adeta... Haftalardır danışmadığım kimse kalmadı, sağlık ocağı ve doktor da dahil ama kimse ne tam olarak benim problemimi anlayabiliyor ne de bir tanı koyabiliyor. Herkes bebeğimin ememeyişini isteksizlik olarak algılayıp, geçer zamanla olur bebeklerde böyle zaman zaman diyorlar. Ama İK emmek istemiyor değil diyorum, tam tersine çok istekli ve bunu başaramıyor bazı zamanlar, oysa ilk doğduğunda o güçsüz yorgun haliyle bile çok güzel emen bir bebekti. Şimdi ise ağlama krizleri eşliğinde zoru zoruna. Neyse ağır aksak gidiyor bakalım. Çok şükür kilo alımı yine de fena değil en azından asgarileri tutturuyoruz. Bu konuda tek hayalim en azından ilk 6 ay bebeğimin anne sütü alması, bu kadar debelenmem umarım işe yarar ve bunu başarırım. Zira bebeğimi emzireceğim diye pozisyon değiştirmekten sanırım bel kemiğimi de incittim... Her seansta ter su için kalıp kalıp soğumam da cabası. Hepsi bitanem için...

Ev şu anda kalabalık, İKcığın babaannesi, halası ve iki kuzeni bizde... Haliyle şu anda evde bir curcuna hali, alışmaya çalışıyor İK'da biraz zor olsa da. En çok ses onu rahatsız ediyor evin ıssız haline alışkın olduğu için... Ama güzel bir kalabalık aynı zamanda, sevgi çemberi içinde İK'cık. Hele kuzenleri, onları zapdetmek o kadar zorki, küçük oldukları için sevgilerini gösterirken ölçüyü kaçırmaları an meselesi, dikkatli olmak gerek... Birde ah bu yorgunluk. Öncesi neymiş dedirtiyor insana... Sürekli temizlik, bulaşık ve yemek sirkülasyonu öyle yorucu ki. İK ile zaten zorken şimdi daha bir zor, neyseki görümcem çok yardımcı oluyor... Her nimetin bir de külfeti var elbette...

Bu arada bebeğim artık bizi iyice tanıyor. Özellikle beni. :)) Cisimleri takip ediyor, onunla konuşurken sesler çıkarıp tepki veriyor, bol bol gülücük dağıtıyor, tabi keyfi yerindeyse. Birde ağlarken falan sesli oyuncağını gösterince susuyor ve ilgiyle izliyor. Odasındaki süsler püsler boşuna değilmiş, öyle güzel oyalanıyor ki onlarla da... Bizden haberler böyle, şimdilik hoşçakalın....

Hayat Bayram Olsa

2011-08-29T23:18:00.003+03:00

Yarın bayram, İK'cığın ilk bayramı. Aslında çok heyecanlıyım. Dün bebeğimize ilk bayramlığını almak için babasıyla birlikte alışverişe çıktık, bu aynı zamanda ailecek çıktığımız sayılı gezmelerden birisiydi. Fakat bu bayram büyüklerimize el öpmeye gidemeyecek olmak içimi burkuyor, dolayısıyla bayram benim için eksiklik demek bu kez birazda. Ne diyelim hayat bayram olsun yeter ki.

İK'cığı kundak yapıyorum bir süredir ve ancak bu şekilde deliksiz bir uyku çekebiliyor her zaman olmasa da. Doğduğu günden beri en büyük sorunumuz onu uyutmak daha doğrusu uykuda tutmaktı. Çünkü çok hareketli bir bebek ve hareketlerini bilinçli yapmadığı içinde özellikle ellerini yüzüne çok götürüyor ve özellikle de uykusunda bunu yapınca kendi kendini uyandırıyordu. Haliyle uyutmaktan çok uykuda tutmak zordu çünkü bir el hareketi bütün bir uyutma çabasını boşa çıkarıveriyordu. Uzun deneyimlerden sonra büyüklerin var bir bildiği diyerek eski yöntemlere geçiş yaptım. Şu anda da tam uyanıkken kundağa sarmak mümkün değil o nedenle önce yarı uyur hale getirip sonra kundak yapıp yatağına yatırıyor ve kısık sesle pış pışlıyor yada ninni söylüyorum ve böylece uyutma süresi uzasa da uykuda kalıyor bir süre. Tabi kundak her zaman da çözüm olmuyor çünkü ne kadar iyi sararsam sarayım beyefendi canı isterse bir iki hamlede o minik ellerini dışarı çıkarmayı harika bir şekilde başarıyor. Böylece sil baştan yapıyorum yine. Ne olursa olsun, daha doğrusu onu kundak yapınca gözüme ne kadar masum ve çaresiz gözükürse gözüksün ellerinin farkına varıncaya kadar kundaklamaya devam. Umarım gece uykuları da gündüz uykuları kadar uzun ve daha düzenli olur yakın zamanda. İki aylık bir bebek için çok şey mi istiyorum.

Nankör Ev İşleri

2011-08-26T16:17:00.000+03:00

Hiç vakit yok, ev işi nankör derdi annem aynen öyle, ne evin işi bitmek biliyor temizliktir, yemektir, ne çamaşırı ütüsü, ev hanımlığını sevmedim ben, zaten sevmezdim ya eskiden de. İşin en güzel kısmı yine bebişim, onun için eyvallah dedim bütün bu hengameye ya. Aslında zengin olsam da evin bütün bu kısır döngü halindeki iş güç kısmını benim için başkaları yapsa, ben de bebeğimle doya doya zaman geçirsem, uydurduğum ninni ve hikayelere yenilerini eklesem, onunla birlikte şekerleme yapsam, onu uyutup ev işlerine yettim gari diye girişmek için zaman kollamak yerine. Öyle işte zaman geçiyor İK'cık büyüyor yavaş yavaş bugün 52 günlük oldu, ben de yeni düzenime alışmaya çalışıyorum. Ramazan bitmek üzere ben hiçbir şey anlamadım eşime iki arada bir derede hazırladığım iftar sofraları haricinde... Geceyse ben zaten ayaktayım ama bu demek değil, eşime her zaman sahur yemeği hazırlayabiliyorum, ancak bebişten zaman kalırsa o da. Bayram sonrası bu kez babaannemiz gelecek ziyaretimize ve halamız, çok uzaktan gelecekler bizim için, özledik bekliyoruz bakalım...

40

2011-08-13T22:10:00.003+03:00

Öfkeli şirinim bugün tam 40 günlük oldu. 40 birbirinden başka, birbirinden zor, zahmetli ama tarifsiz güzel gün... Her gün bir diğerinden başka geçiyor onunla. Annemin gitmesiyle bir bocalama, ardından kızkardeşin gidişiyle ikinci bir afallama. Ve tabi ardından çaresiz biraz sancılı alışma dönemi. Çok tatlı bir komşum sayesinde çok daha kolay geçen banyo seanslarımız sonra... Bugün kırkıncı gün banyosunu da yaptık, suyun içine adettendir diyerek teyzesinin aldığı bilekliği de atarak. Gezme daha doğrusu kırk uçurma kısmı babanın da katılacağı yarına kaldı.
Bu kırk günde anneliğin ne kadar özel ve emek isteyen bir şey olduğunu, dayanamam dediği pek şeye insanın nasıl direnip dayandığını, anneliğin tozpembe bir hayalden çok çoğu zaman endişe, evham, kalp sızlatan bir duygu olduğunu, kimi zaman çaresiz kalmayı ve insan denen varlığın ne kadar narin ve aciz olduğunu anladım.

Bunun dışında her bebeğin apayrı bir karaktere sahip olduğunu örneğin Kayra'nın hem çok asabi hem de komik bir bebek olduğunu da...

Dün ilk kez istem dışı gülümsemelerin dışında onunla konuşurken bana gülümsedi. Bugün de sesimi takip ederek üç hamle yaptı. Demek ki eskilerin kırk saymasının bir hikmeti var gerçekten. Gerçi uyku düzeni ve daha pekçok şeyle ilgili de hep kırkı çıkınca düzene girer cevabını aldım onlardan ve cidden ümitlendim. Umarım ümitlerimiz boşa çıkmaz... Öfkeli Şirinim izin vermiyor, şimdilik müsadenizle... :))

2011-08-03T18:15:00.002+03:00

Bugün 30 günlük olduk. Günlerimiz karadüzen gittiği için şuracığa da iki satır yazıvermek malesef imkansız olabiliyor... İK'cık bir gece güzel uyuyorsa ertesi gün sabaha kadar ayağa diziyor bizi. Önce gaz problemi nedeniyle uyuyamıyordu yavrum sancı yüzünden, şimdi tam onunla yaşamaya alıştık derken bu kez de sürekli hareket halindeki elleriyle kendini uyandırdığı için uykuya geçemez oldu. Onun da çözümünü bir nevi kundak yaparak kucağımda uyutmada buldum şimdilik... Çocuklar bize her gün yeni bir şeyler öğretmeye çok meraklı sanırım... Bebeğimle her gün yeni şeyler öğreniyorum. Bu arada uyumadığı zaman uyumadı diye üzülüyor uyuduğu zamanda ne zaman uyanacak, özledim diye hayıflanıyorum. Annelik çok garip bir duyguymuş... Mübarek ramazan ayının manevi atmosferi bizim eve de uğradı şükür. Daha bir sükunet içindeyiz birkaç gündür. Allah bozmasın inşaallah. Bu arada günüm bebeğimle geçtiği için gündemden epey uzak kalıyorum ama göz ucuyla yakaladığım kadarıyla bile korkunç şeyler oluyor dünyada. Suriye yönetimi çıldırmış durumda, mübarek günlerde işlenen katliam içimi acıtıyor, Afrika'daki açlık, savaş ve sefalet görüntüleri ise insanı insanlığından utandırıyor. Trafik kazaları ve işlenen kadın cinayetleriyse başka bir dert. Hala çok geri bir ülkeyiz, ne zaman güzel şeyler de duyacağız ülkeme dair....

24

2011-07-28T14:08:00.002+03:00

Günler ışık hızıyla geçiyor sanki, akşam oluyor, sabah oluyor... Oysa yazmak istediğim o kadar çok şey var ki, hiçbirine yetişemiyorum... Hayatımı İK'dan önce ve İK'dan sonra olarak ikiye ayırmak istiyorum mesela, nelerin değiştiğini değil neyin değişmediğini yazmak daha kolay belki. Bugün 24 günlük oldu minik kuzumuz. Önceki gün sevgili annemi ve babamı yolcu ettik, artık sadece teyzemiz kaldı yanımızda, buna da şükür... Dün ilk kez annem olmadan yıkadık bebeğimi... Biraz acemice olsa da önemli bir adımdı bizim için. İnşaallah bundan sonrası çok daha kolay olur...

Bu arada İK'cık tam bir em.me bağımlısı oldu... Karnı aç ta olsa tokta olsa sürekli emmek istiyor. Sadece e.merek uyuyabiliyor. Anne sütü çabuk hazmedildiği için sanırım karnı sürekli gurulduyor.. Sürekli altını kirletiyor ve haliyle bir kısır döngü misali peşisıra yine acıkıyor... Sadece em.me maceramızı yazsam sayfalar alır mesela. Daha önceden olsa bu konuda bu kadar yazacak ne var derdim ama öyle değilmiş... Hele em.menin tam ortasında İK'nın durup gülümsemesi, ya da artık bütünüyle doyduğunda kendince bir oyun yaparak ve biraz da can yakarak me.meyi bırakması müthiş... Hele acıkarak uyandığında iki eliyle Erol Taş gibi ağzının sularını silermiş gibi bir hareketi varki başını sallayarak beni benden alıyor... Daha neler neler. Annelik güzelmiş...

Anneme Dair

2011-07-28T14:06:00.002+03:00

Annemi yolcu ettik... Artık iş başa düşüyor... Onun gidişi çok koydu bana, kafa dağıtmak için düşünmemeye çalışıyorum sürekli. Ama onun varlığını sürekli yanımda hissetmeye o kadar çok alışmışım ki... Dün başım ağrıdan çatlıyor sandım resmen. Bir yandan da diyorum moralimi bozmamam gerek bu bebeğim için hiç iyi bir şey değil. Ama diğer yandan bu süreçte o kadar moral bozucu şey yaşadım ki bu devede kulak misali en fazla... Duygusallığımın tavan yaptığı bu dönemde kurduğum pembe hayallerin toza bulandığını görmek çok acı verdi kimi zaman... İlk günlerin şaşkınlığı, acemiliği kimi zaman kendimize kimi zaman da sevdiklerimize zarar verdi, üzdü... Üzüldük sevindiğimiz kadar olmasa da nihayetinde... Zaman her şeyin ilacı, umarım buna da derman olur tek dileğim...

Annemin değerini bu hamilelik ve doğum sürecinde çok daha iyi anladım... Anladım ki ana gibi yar gerçekten de yok. Annemle hiçbir zaman aram kötü olmadı, her zaman en yakın dostum, en yakın arkadaşım oldu ancak anne olunca annemin değeri, anlamı benim için kat kat arttı. Benim yavrum için endişe ettiğim her anda gördüm ki o aynı zamanda kendi yavrusu için ve elbette yavrusunun kuzusu için ayrı ayrı yanıyordu.. 30 yıl aradan sonra yeniden bu kez yavrusun kuzusuna verdi bütün sevgisini, ilgisini, emeğini.. Unutmuşum dedi ilkin bebek bakmayı, çok zaman geçmiş... Ama çabuk attı o da acemiliğini, biz rahatladıkça o da rahat etti torunuyla ilgilenirken... Kısa zamanda o kadar çok şey öğretti ki bana... Sadece bebek bakımı değildi öğrettiği; hayata dair kadın duruşuydu aynı zamanda, sabırla sükunetle ama dik durmayı öğretti. Üzüldüğünde, çok üzüldüğünde bile evladın için sabretmeyi, sükut etmeyi öğretti.

Fedakar, cefakar, bitanecik annecim, seni yeterince sevip sayamadığım, kıymetini bilemediğim için beni affet, senin hakkını her halde savunamadığım için kimi zaman güçsüz ve aciz kaldığım için beni affet, yine de benim içimden geçen her kelimeyi bir tek sen anlarsın bilirim.... Seni çok seviyorum... Herşey için teşekkür ederim, kendim ve bebeğim adına, hakkını helal et....

Daha 17

2011-07-21T17:04:00.001+03:00

Günler sanki ışık hızında geçiyor. Bugün 17 günlük oldu meleğimiz. Tabi pek çoğuna malum olduğu üzere zaman em.zirme, uyutma, altını değiştirme seansları şeklinde devam ediyor. Aslında yazmak istediğim çok şey var ama zaman yok... Çocuk büyütmek çok büyük bir sorumlulukmuş, aldığı her nefes senin kontrolünde. İnanılmaz zevkli ve inanılmaz zor bir şey... İnsanın kalbini sürekli elinde taşıması gibi... Düştü düşecek... Rabbim sen meleğimize sağlıklı uzun ömüler nasip et...

2011-07-16T17:49:00.001+03:00

Minik meleğimiz bugün 12 günlük oldu. Hayatımıza binbir rengin katılmasının üzerinden tam 11 gün geçti bile... Sabah kalktığımızda artık rutinimiz olduğu üzere bezini değiştirmek için altını açtım ki göbeğinin düştüğünü gördüm. Anneannesiyle bir oh çektik. Çünkü kuzumuz bir badireyi daha atlatmış oldu böylece. Şimdi artık rahat rahat yıkayabiliriz meleğimizi...

Minik meleğimiz diyorum da ben ona asıl öfkeli şirin ismin uygun gördüm. Doktorun talimatıyla doğduğundan beri 2 saatte bir emzirme seansımız var İK'cıkla. Bebeklerin kan şekeri çok çabuk düştüğü için özellikle ilk bir ayda bu şekilde beslenmesi çok önemliymiş... Fakat miniği derin ve tatlı uykusundanher seferinde uyandırmak hiç de öyle kolay olmuyor. İşin bir de kıyamama durumu var tabi ki. Hal böyle olunca miniğimin uyandırırken yüz ifadesi tam bir öfke patlaması anı gibi. Yüz şekilden şekle giriyor ve memnuniyetsizliğini ve öfkesini yüzündeki her mimikten gayet rahat anlayabiliyor insan... Küçük dayısına benzetiliyor olmasında yüz hatları kadar bu öfkeli bakışlarının da etkili olduğunu düşünüyorum hatta, çünkü erkek kardeşim de biraz çabuk kızan ve kızdığını çok belli eden bir tiptir... Hastaneden eve gelişimizin 2 ya da 3. günüydü. Üzerine mavi bir zıbın ve altına da beyaz bir patikli alt giydirmiştim kuzumun. O haliyle ve yüzündeki öfkeli bakışıyla bana şirinleri ve dolayısıyla öfkeli şirini pek bir hatırlattı kuzum... o günden beri giydirdiğim her kıyafete ve gününe göre yeni isimler versekte bebeğimize en çok öfkeli şirin tutuldu diyebilirim. Bu nedenle ona özel açtığım bloğun ismi de öfkeli şirin... Öfkeli şirinim benim...... :)))

Hoşgeldin bebeğim...

2011-07-09T21:51:00.000+03:00

5 Temmuz 2011'de saatler 08:20'yi gösterirken meleğimiz nihayet aramıza hoşgeldi. Kelimelerin bittiği yerde yeni bir hayat başladı. İbrahim Kayra başta anne ve babası olmak üzere, onu özlemle bekleyen birdolu akraba ve dosta merhaba dedi...

Bugün 5 günlük bir delikanlı İK'cık. Kalbi ağrıtırcasına bir sevginin nasıl bir şey olduğunu öğrendim onun sayesinde şu kısacık zamanda... Ve daha bidolu şey...Yoğun günler geçiriyor, hızla birbirimizi tanımaya çalışıyoruz... Şu sancılı ama aynı zamanda duyguların zirve yaptığı günleri bir geçirelim hayırlısıyla ayrıntılarla yine buradayım...

Son İki Gün

2011-07-03T10:01:00.000+03:00

Büyük buluşmaya son iki gün kaldı. Tabi küçük bey daha erken gelmeye karar vermezse. Zaten bu yöndeki sinyalleri nedeniyle doktor operasyonu biraz daha öne çekti. Evdeki heyecanlı, mutlu ama aynı zamanda gergin bekleyiş bir acayip. Ara ara elimiz ayağımıza dolanıyor, resmen kilitleniyoruz... İki gündür son hazırlıklarla meşgulüz, bir de hastanede gerekli tahlil ve tetkikleri yaptırmakla. Doktorum dünya tatlısı bir insan. Benim gibi panik birisini tam olarak çözmüş ve nabza göre şerbet vermekte de üstüne yok... Dolayısıyla şimdilik her şey son derece normal seyrinde devam ediyor. İnşaallah böyle devam eder ve iki gün sonra buradan mutlu haberi paylaşıyor olurum. Salı sabahı hastaneye gider ve dünya tatlısı bitanemizi sağlıkla alıp yuvamıza döneriz. Öyle umuyor, öyle dua ediyoruz. Sizlerden de ricam bizim için dua etmeniz...

Küçük Mutluluklar...

2011-06-28T18:41:00.000+03:00

Bu sabah önceki gün gelen anneciğimle kahvaltımızın güzelliklerinden biri de buydu... Anne denen varlık ne güzel bir şey, onun elinin değdiği her şey başka güzel....

Herkesin miraç kandili kutlu olsun...

Hoşgeliyorsun inşaallah

2011-06-24T16:05:00.001+03:00

38. haftayı da gördük nihayet. Evde günler geçiyor yavaş da olsa... On yıllık bir iş hayatından sonra evde olmak çok garip, o koşturmacanın yerini bir erteleme lüksü ve ağırdan alma durumları alıyor. Fakat bu şimdilik iyi bir şey mi kötü bir şey mi bilemedim. Tek bildiğim yıllardır her şeyi halletmeyi dakikalara endeksleyen ben rahatlamış görünüyorum fazlasıyla. Meğer ne yük varmış sırtımda. Fakat şimdide hamilelik durumları nedeniyle yetemiyorum evin iş trafiğine. Böyle olunca bırak misafir ağırlamayı, evin rutin yeme içme, temizlik işleri de aksıyor uzun zamandır. Bizde idare ediyoruz ne yapalım. Sonrasını ise şimdiden düşünmek istemiyorum...
Hamileliğin meğer en zor zamanları son demleriymiş. Vücut giderek ağırlaşıyor, en basit işler senin için kompleks bir hale dönüşüveriyor. Özellikle ellerimdeki ve ayaklarımdaki ödemler en büyük sorun şu anda benim için. Ama doktoruma göre hepsi normal değerde seyrediyormuş bu sorunlarımın. Birde tabi kevgire dönen uyku durumları. Bir gece rahat uyursam ertesi günü mutlaka sabahı ayakta ediyorum. Bizim minik kuzunun (maşallah) sürekli uyanık halide bunda etkili tabi. Tecrübeli sesleri dinlersem eğer bunlar bebekle geçecek uykusuz aylara hazırlıkmış sadece...
Günler böyle geçerken çok garip duygu hallerine girip çıkıyorum. Bir yandan miniğe dair merakım giderek artarken, kime benzeyecek, nasıl bir kişiliği olacak, vs... Bir yandan bir bedende iki varlık durumundan kurtulacak olmanın garip hüznü... Onun içimdeki kıpırtılarını özleyeceğim sanırım, bunu şimdiden anlıyoum...
Bu arada hamileliğin en sevdiğim yönlerinden birinin; bebeğimin minik kıpırtılarıyla varlığından beni sürekli haberdar etmesi ve diğerinin de eşim ve ailem başta olmak üzere bütün çevremden sanki kutsanmışçasına özel muamele görmek olduğunu söylemem gerek. Hamileliğin sevemediğim yönlerinden biri ise yeme konusunda sürekli bir görevi yerine getiriyor olma hissiyle, yapmam ve yapmamam gerekenler konusunda her kafadan bir ses çıkmasıyla kendimi ağır bir sorumluluğun altında zaman zaman eziliyor gbi hissetmek oluyor... Artıları ve eksilerini kıyas ettiğimde elbette büyük bir nimetle başbaşayım, tedirginliklerim ise sadece bu emanete yeterince sahip çıkabiliyor ve ona layık olabiliyor muyum, olabilecek miyim hissi. Garip haller, garip duygular, böyle işte...

Hafta başında erkek kardeşim ve eşi kısa bir ziyaret içim bize geldiler. Onlar için elimden geldiğince güzel bir sofra hazırlmaya çalıştım sanırım güzelde bir sofra oldu. Uzun zamandır evde bu kadar keyif dolu bir yemek yememiştim... Zaten sonrasında sağolsun kardeşim, eşi ve benim eşim bana pek bir iş bırakmadılar. Birde bizim minik için çok cici hediyeler aldılar gitmeden önce. Şu bir iki gün bana çok iyi geldi. Resmen moral depoladım sayelerinde. Eşi işi gereği bir gün erken dönünce dün de kardeşçikle başbaşa Çengelköyde kahvaltı yaptık... Ardından onu da yolcu ettim. Pazar günü de annem gelecek sanırım. Böylece 3+1 kişilik yeni hayatımızın ilk adımını da atmış olacağız inşaallah. Bu arada bebek için hazırlıklardan da birer kolaj hazırladım... Eh ne de olsa yılların özlemi var, hazırlıksız olmazdı. :) Rabbim sağlıklı olarak kavuşmayı nasip etsin, mühim olan aslında sadece o...

2011-06-17T11:51:00.000+03:00

Bizim kuzu gün geçtikçe büyüyor maşallah. Dün doktor kontrolünde de her şey yolundaydı şükür. Eğer daha erken gelmeye karar vermezse kuzu için operasyon tarihi 8 Temmuz inşaallah. Bu arada foto benim yaptığım kapı süsünden bir detay. İnşaallah hazırlıkların hepsinden fotoğraflar paylaşacağım ilerleyen günlerde fırsat olursa. Bu arada artık bir işi sonlandırmak giderek zorlaşmaya başladı benim için. Çok çabuk yoruluyorum. Uykularım uzun süredir düzensiz zaten. Yarın bir piknik planı var arkadaşlarla toplu. Bakalım ne derece aktif katılım sağlayabileceğim... Bu belki de doğum öncesi dostlarla son buluşmam olacak. Bakalım zaman bana daha sonra neler getirecek. Bekleyip göreceğim...

Çok Cici

2011-06-16T14:28:00.002+03:00

Biraz sonra doktor kontrolümüz var, ben oturmuş nelerle uğraşıyorum. Bu fotoğraf hernekadar çok benzese de ahududu değil, bir çeşit çam kozalağı. Evin yakınındaki fidanlıkta çekmiştim. Çok güzel değil mi? Bu arada bugün istanbul yine sonbahar modunda, yaz hiç gelmeyecek gibi…

İşte geldim burdayım

2011-06-10T21:34:00.001+03:00

Uzun bir sessizliğin ardından yine buradayım işte. Bizim için büyük gün giderek yaklaşıyor. Artık evdeyim, bütün zamanım bebişin hazırlıklarıyla geçti son üç haftadır, badana boya temizlik işlerinin ardından sıra bebeğin odasını kurmaya geldi, sancılı bir sürecin ardından nihayet o işte bitti. Ardından bütün aşyalarının yıkanıp ütülenmesi yerleşmesi derken işlerin sonuna geldik gibi. Gibi diyorum çünkü garip garip aksaklıklar çıkmıyor değil arada. Örneğin kombi sorunu halloldu sonunda derken kombinin altındaki mutfak rafını bir gece ansızın yerle bir olması gibi, ya da yıllardır evde sorunsuzca çalışan bilgisayarın kırk yılda bir işe yarayacağı sırada tam da eve internet bağlattığımız gün ekran kartının tık diye yanması vs... Ya da bebeğin en acil ihtiyaçlarını tek tek uğraşmamayım diye bir seferde sipariş ettiğim hepsi.burada'nın attığı kazıkla bir aya yaklaşmasına rağmen gelmeyen siparişlerim ve her gün telefonde yaşadığım sinir harbi. Neyse dertler bunlar olsun deyip savuşturuyorum. Tüm bu hengame arasında hayalini kurduğum gibi bebek şekeridir, kapı süsüdür eşimin tabiriyle işin keyifli taraflarını da kendim hazırladım.Tabi arkadaşlarımın desteği yardımı olmadan bu imkansız olurdu. E peki ben internete nasıl girdim, canım eşimin hediye olarak aldığı yeni bilgisayarımla tabi.

Bu arada hamilelik giderek zorlar hale geldi. vücut uykusuz zamanlara hazırlık yapıyor gibi, geceler genelde uykusuz geçiyor, yatmak zaten başlı başına bir problem. en büyük sorun ise el ve ayaklardaki şişkinlik ve ödem. O da doktorun söylediğine göre normalmiş. Böyle böyle geçiyor işte günler, dedim ya büyük güne az kaldı...

Dünkü Çocuk Benim Annem...

2011-05-11T10:52:00.001+03:00

Nihayet ördek kıvamına geldim. Yanlara doğru sallanarak yürüyor ve kendimi top kıvamında yuvarlanıyor gibi hissediyorum yürürken. Uzun uzun uzun mücadeleler ve araştırmalar sonunda nihayet eve yeni kombi takıldı. Ama her işimizde olduğu gibi bu da hiç kolay olmadı. Evimize taşındığımızdan beri arıza veren kombi yerine sıfır kombi aldık ve takılmasının ikinci gününde üzerinden 24 saat bile geçmeden yeni kombi de eski kombinin arızanının aynısını verdi. Ve sıfır km kombiye ikinci kez yeni parca takıldı. Çok şükür şimdilik bir problem yok. Allah'tan garanti kapsamında tabi iki yıl. Bu bile şaşırtıcı bizim için haftası doldu ve hala kombimiz çalışıyor, ilginç. :))

Geçen hafta evdeki diğer tadilat ve boya işlerine geçilecekti ama elde olmayan nedenlerden dolayı işler bu haftaya sarkınca biz de annemle evdeki bütün dolapları elden geçirdik, elden çıkartılacakları çıkardık ve evi hafiflettik, çok da güzel oldu. Haftasonu da havanın güzel olmasını fırsat bilip işlere es verip kendimizi vurduk çamlıcanın yoluna. İki gün boyunca zor günlerin, dar vakitlerin istisnasız insanı, fedakarlık deyince akla gelen ilk isim, şefkatte sınır tanımayan anneciğimle ve dünyanın en tatlı, en romantik eşiyle çok güzel vakitler geçirdik. Benim küçüğümün, miniğimin babası vasıtasıyla anneler günü dolayısıyla verdiği minik hediye ise dünyalara bedeldi.

Bu hafta da evde badana boya işleri var. Dolayısıyla iki üç günü evden uzakta geçireceğiz gibi görünüyor. Bu arada renk seçimi konusunda o kadar zorlandık ki anlatamam. Meğer ne zormuş bu işler ya, resmen yorulduğumu hissettim. Boya işleri haftasonuna kadar biterse süper olacak, aksi takdirde zamanımız giderek azalıyor. Daha mobilyalar gelecek bebeğin ve daha bir dolu eksik için alışveriş yapmak gerekiyor. Benimse gezebilme olasılığım her geçen gün giderek azalıyor ve yola çıkar çıkmaz yoruluyorum artık. Aslında acil ihtiyaç olarak çok az şey kaldı sanırım. Bir iki şey var sadece. Bir de almayı ertelediğim şeyler var özellikle. Bakalım nasip. Ama en çok kafamı kurcalayan şeyler şu doğum fotoğrafı kısmı ve bir de bebek şekeri ve ıvır zıvırları. Şimdilik kendim hazırlamak istiyorum düşüncede ama gelecek günler ne gösterir bilmiyorum. Belkide alıveririm bir anda hiç belli olmaz bana. Yapma isteğim tamamen bir şeylere kendi elimin değmesi isteği, başarabilecek miyim bunu zaman gösterecek. Zaten esas olan önemli olan bebeğimizi sağlıkla kucağımıza alabilmek gerisi keyif işi eşimin de dediği gibi...

Haftaya işten izne ayrılıyorum. Yani 32. haftam bitmiş olacak ve doğuma sadece 1,5 ayım kalmış olacak. Tabi küçük bey daha erkenci davranmazsa. Gerçi babasıyla sürekli vaktinde gelmesi konusunda kendisine tembihlerde bulunuyoruz ama inşaallah söz dinyelen uslu bir çocuk olur. :)

Kalan işlerimi inşaallah izin günlerimde halletmeyi planlıyorum.

Çok ilginç bir deneyimden bambaşka bir sürece geçişin arefesindeyiz... Hamilelik benim için ilk aylardaki komplikasyonları saymazsam güzel ve özel bir zaman dilimi aslında. İnşaallah sonraki süreç te bundan çok daha güzel, sıkıntılarıyla beraber özel bir zaman dilimi olur. Bu satırları okuyan dostlardan dualarını esirgememelerini rica ediyorum... Aslında anneler gününe ve anneliğe dair çok şey geçiyor içimden, yazmak istiyorum ama toparlayamamaktan endişe ediyorum. Annelik çok özel kelimelere sığmaz bir deneyim. Bu mutluluğu bana yaşatan rabbime şükürler olsun. Henüz gerçek anlamda anneliği tatmadım belki ama içinde bulunduğum şu hal bile anneliğin ne denli kutsal bir görev olduğunu hatırlattı bana. Anneciğimi şimdi artık bir başka seviyor ve değer veriyorum, ve eminim bu duygum her geçen gün katlanarak devam edecek. Umarım bu farkındalığım ve ona olan minnet ve sevgimi gösterebilmek için daha uzun uzun zamanlarım olur...

Ve son olarak; Kim derki O, dört çocuk annesi kocaman bir kadın, bence hala dünkü çocuk, lalelerle bezeli kocaman bahçede gönlü yine mütevazı kır çiçeklerinde ve kır çiçeklerini dermekteydi... Anne olmanın arefesinde anneler gününde annemle harika iki gün geçirdim... Şükürler olsun, daha ne isterim..

Oleyyy

2011-04-29T17:53:00.000+03:00

Yaşasın haftasonu, yaşasın keyifli sofralar, yaşasın anneyle geçecek güzel günler... :))

Alasmarladık 33 kutlamalarına devam niteliğinde, bir ziyaret ve bir vaka :)

2011-04-25T16:02:00.000+03:00

Günler hızla akıp gidiyor. Son üç pazardır ya misafirlikteydik yada misafir ağırladık. Hepsi de tadından yenmez türdendi. Ama bu haftasonunun başlangıcı hiç de güzel değildi bizim için. Şöyleki artık normal kıyafetlerimin içine sığamaz hale geldiğim için son aylarımda en azından beni rahat ettirecek bir iki parça bir şey alalım diye arkadaşımla iş çıkışı mecidiyeköye gitmiştik. Hemde haftasonu ziyaret edeceğimiz arkadaşımızın oğluna hediye bakmaktı planımız. Tamda işler bu minvalde ilerlerken mağazanın çocuk katında benim çantamın açık ve cüzdanımın yerinde yeller estiğini farketmemle olaylar gelişti. O anda çığlığı basıp mağazayı ayağa kaldırmam, bankaları arayıp kartlarımı kapattırmam, eşimi arayıp bilgi vermem ve bir yandan anında olay yerinde bulunan polis memuruna olayı aktarmam hepsi hepsi bir anda olup bitti. Sonrası uzun uzun işlemler, prosedürler, keyifli bir cuma akşamı geçireceğim hayalleri kurarken günü polis merkezinde ifade vererek sonlandırmam. Şükürki büyük bir zarar yok ortada ama benim şaşkınlığım ve eşimin bize bir şey olduysa korkusuyla yaşadığı panik anlatılamazdı. Hırsızlar benimle birlikte iki kişiyi daha çarpmıştı neyseki onlarda da büyük bir zarar yok sanırım. Bugün yeni kimlik çıkartmak için nüfus müdürlüğüne gitmeyi planlıyorduk ki cumartesi akşamı bankadan arayıp cüzdanınız yan mağazadaymış diye bilgi geldi bizde dün gidip aldık. İnsanın özel bir eşyasına yabancı ellerin senden izinsiz dokunduğu hissi bile tüylerinin ürpermesine yetiyor.

Şükür yine de hepsi bu kadarla kaldı. İçinde bulunduğum süreçte bir yangın tehlikesi, bir hırsızlık atlatmış oldum... Eşime yavrum inşaallah kazasız belasız doğar bu gidişle diye dua ettiğimi söyledim. Zira ömrümce yaşamadığım türden garip olaylar başıma geliyor şu birkaç aydır. Allah beterinden kokusun.

Cumartesi akşamı uzun süredir ertelediğimiz bir bebek görme vazifesini de yerine getirmiş oldum. Çamlıca'dan Beylikdüzü'ne toplu taşıma ile yaptığım ziyarete arkadaşlarım maşallah çektiler. Bencede toplamda 4,5 saat süren yolculuk maşallah çektirecek cinstendi. Doğum günü kutlamalarımız orada da devam etti. Şükürler olsun baştan sona problemsizdi ziyaretim ve çok uzun zamandır görmediğim arkadaşlarımla hasret giderdim bu da bana çok iyi geldi. Haftasonunun son günü ise bebiş için mağaza gezmekle geçti. Birde tabi bu ayın sonunda yaptırmayı planladığımız boya badana işleri için ön araştırmayla. İnşallah bir aksilik olmaz da hepsini sağ salim hallederiz. Onun peşinden de sıra bebişin beşik ve dolabını almaya gelecek, yani inşaallah.

34

2011-04-18T12:10:00.000+03:00

Doğum günüm için gelen tebrik mesajlarını cevaplandırırken bir yandan da yaşlanmak mı yaş almak mı diye sabah sabah felsefesine girmişken işin bloğuma bu tarihi anı not düşmem gerektiğini hatırladım. Ne de olsa bu benim için tarihi bir dönüm noktası. Üç gün rötarlı da olsa doğum günümü not düşmek istedim bu nedenle. Son on yıla yakın bir zamandır evle iş arasında evli ama bekar rahatlığında bir hayat sürerken şimdi yepyeni bir hayatın son dönemeçlerindeyim. Seneye bu zamanlar nerede, ne vaziyette olurum kim bilir tabi Allah ömür verdiyse. Ama yeni yaşıma girerken bu kez hayatımda gerçekten bana umut aşılayan bir varlıkla birlikteyim. Umarım yeni yaşım ve yaşlarım onunla birlikte çok daha zengin, çok daha hareketli, belki zor ama daha anlamlı ve mutlu geçecek... Rabbimden diliyorum, dua ediyorum...

Rengahenk

2011-04-04T16:57:00.000+03:00

Bayıldım, bugün hastane yolunda karşıma çıkan bu güzelliğe ve de kayıtsız kalamadım. Sarı, beyaz papatyaların ve ismini bilmediğim rengarenk kır çiçeklerinin arasında otobanın kenarında mütevazı bir edayla bana gülümsüyordu. Gülümseyen aslında sadece o değildi, ben de gülümsüyordum... Doktorumun verdiği güzel haberlerle, dünden kalma mutluluklarla ve karşıma çıkan bu güzelliklerle gideceğim yerin yolunu tuttum....

Kıpıy...

2011-03-29T15:52:00.000+03:00

Bahar rehaveti üzerime çöktü çökecek, bunu da yazmalıyım, bunu da paylaşmalıyım derken günler geçip gidiyor ve ben iki satır yazamadım şuracığa. Haftasonu malum İstanbul harika bir bahar havası yaşıyordu. Ama yoğun ve arkadaş ziyaretiyle harika geçen bir cumartesinin ardından pazar gününe pek bir enerji kalmadı. Cumartesi ziyaretine gittiğimiz arkadaşım daha doğrusu şimdi uzak diyarlarda ikamet eden arkadaşımın kardeşi de benim gibi hamiş. Aramızda sadece 2 hafta fark var. Haliyle sohbetin neredeyse tamamını bu mevzular alıp götürdü. Güzel keyifli bir gündü... Pazar günü ise aslında Böcük'le planımız alışverişe çıkmaktı (aman ne enteresan, son zamanlarda başka yaptığımız bir şey yok ki zaten:) ) Fakat ikimizin de pili yeterince bitikti ki anlaşılan evin yakınındaki parka yapılan kısa bir ziyaret sonrası gün içine yayılan kahvaltıyla alışveriş planımızı da ertelemiştik bile. Ama hepsi birbirinden şen şakrak çiçeklerimizin arasında balkon sefamızın da açılışını yapmış olduk böylece. Ama bu çiçekler o bahsettiğim park ziyaretinden.

Son paylaşımım ise haftalardır elimde kalıp giden bebişe ilk el emeğim. İnşaallah giydiği günleri görmek de nasip olur. Örme kısmı çok kolaydı ama dikmek ve son haline getirmek konusunda epeş üşengeçliğim tuttu. Bu aralar zaten kolumu bile kaldırmaya mecalim yok gibi. Buna birde her yıl neden yapıldığını bir türlü anlamadığım saat değişikliği eklenince iki gündür harap bitap işe geliyorum desem yeridir.

Bu arada dün bir de çook sevdiğimiz bir ablanın vefat eden annesi için Şakirin Camii'ndeydik. Allah rahmet eylesin, bir tanecik annesini en sevdiğine gönderdi. Mekanı cennet olsun inşaallah.

Şakirin Camii'nin açılışında eşimin çektiği fotolardan camiye hayran kalmış ve hep ziyaret etmeyi istemişimdir. Dün hepsini gezemesem de görebildiğim kadarıyla hakikaten övgüleri hakeden bir cami olduğunu düşündüm.

Ve nihayet!

2011-03-23T13:15:00.000+02:00

Ve işte İstanbul'a bahar geldi. Bugün iş yerine biraz geç geldim. Gelirken de işte bu güzelliğe şahit oldum. Meyve ağaçları ilk tomurcuklarını açmaya başlamış... Doga yeniden kimbilir kaç milyonuncu kez uyanıyor...

İstikrar

2011-03-22T13:25:00.000+02:00

Kelimenin kökeni arapça. Devamlılık, kararlılık anlamına geliyor. Ama ben en çok istikrar demeyi seviyorum, biraz eski kafalıyım zira... Bak şimdide zira dedim. Benim kelimelerle serbest dansım böyle sürer gider işte. O yüzden evde en çok ortalıklarda gezen kitap Türkçe sözlük'tür. Her an bir kelimeyi merak edebilir, hatta meraktan çıldırabilir, Böcüüükk lütfen bana sözlüğü getirebilir misin diyebilirim şayet başucumda ya da yakınımda bir yerde yoksa. Kelimelerin kökenini, kullanım alanlarını, mecaz anlamlarını, yan anlamlarını, düz anlamlarını, her şeyini çok severim. Özellikle eşimden ve annemden ilk kez duyduğum kelimeler ya da deyimler akıl mideme gurultular yaşatır, çok geçmez doyururum onu...

Neyse nereden geldim buraya asıl istikrar kelimesiydi asıl sözünü etmek istediğim. Hayatımda aslında genel olarak çizgileri belli, kararlarına sadık, gittiği yolda çoğu zaman sabit bir insanımdır. Yani istikrarlı... Ancak özellikle kendime kazandırmaya çalıştığım (ki bu aslında özümde bende olmayan şeyler demek oluyor) konularda ise hiçbir zaman bir istikrar yakalayamıyorum malesef. Örneğin gittiğim hiçbir kursu nihayete erdiremiyor, çalmayı denediğim hiçbir müzik aletini tam manasıyla öğrenemiyor, başladığım hiçbir diyete yada spora devam edemiyor, başladığım hiçbir kitabı bir seferde tam olarak bitiremiyor, yazdığım hiçbir metni bir seferde tamamlayamıyor, başladığım hiçbir günlüğü devam ettiremiyor (bir deftere) ve aldığım hiçbir kararı tam olarak uygulamaya koyamıyorum.

Kısacası hayatımdaki birçok konuda aslında istikrar gösteremiyorum... İlk yazdığım kişiyle yani karakteristik olarak istikrarlı ben ile sonradan edinmeye çalıştığım konulardaki istikrarsızlığımla sözkonusu ben ne kadar tutarsızız ilk bakışta değil mi, ama değil işte çünkü o benim... Yine de başladığı her işi inatla sona kadar götüren, yolunda gitmeyen her şey için sonuna kadar savaş verip boşveremeyen de benim. Hal böyleyken şu aralar evde istirahatte olduğum dönemde almaya başladığım notları da ihmal etmeye başladım. Halbuki bebeğimle benim geçirdiğimiz o en zorlu dönemlerde o küçük defter sırdaşım olmuş, yol arkadaşım olmuştu. Bugünlerde minik aşkımıza dair alınacak tonla not, yapılacak sürüyle şey varken, ben hala bu küçük deftere de bir şeyleri not düşmek istiyorum en saf haliyle... Cumartesi yazmalıyım diye açtığım deftere iki hafta tek satır bile yazmadığımı farketmemle ise istikrar kelimesi bir kere daha hüzünle çöktü içime... Birçok konuda değil belki ama bu konuda istikrar göstermem gerekiyor kesinlikle....

B.

2011-03-17T14:47:00.002+02:00

Bloğuma bahar detoksu yaptım. :))

Gölge gitti, neyseki şimdi de bahar güneşi içimi ısıtıyor.*

2011-03-16T11:53:00.002+02:00

Kardeşim harika bir dokuz günün ardından malesef gitti. O kadar çok şımartıldımki bu süre boyunca yokluğu her anlamda zor benim için. Dün akşam iş çıkışında eve bile gitmek istemedim o yok diye.... Harika ötesi yemekler ve önce yağan karda kar muhabbetleri ve hemen ardından gelen baharla yapılan küçük kaçamaklar... Hepside süperdi. Uzun aradan sonra ilk kez iş ve gerekli alışverişler haricinde sadece gezme amaçlı dışarı çıktım onun da sayesinde. Üsküdar-Çengelköy ve Eminönü hattı haftasonu bizden soruldu. Yenildi içildi, uzun uzun sohbetler edildi eşle, kardeşle, dostlarla....

Giderek daha fazla hissettiğim bebeğimin minik kıpırtıları beni hayata bağlıyor, o kadar çok mutlu oluyorum ki, ona kavuşacağım günü iple çekiyorum. Bir yandan da tabi günler geçtikçe hiçbir zaman hazır olamayacak olmamın stresi basıyor. 24. haftaya giriyoruz ve biz hala kayda değer bir alışveriş yapmadık bebek için. Araştırma kısmı ve tabi en zoru karar verme kısmı hepsinden daha zormuş, birde tabi gerekliler gereksizler ayırımı var en önemlisi... Bir kere kıyafet konusunda abartmamak gerektiği aşikar, yaz bebeği olacağı için ilk aylar için kalın parçalar almakta gerereksiz. Dolayısıyla ince, az ama kaliteli ürünler seçmeye çalışıyorum giysi olarak. Sonra bakım ürünlerinde olabildiğince doğal ürünler ve doğal yöntemleri seçeceğimde aşikar. Bir iki marka belirledim kafamda geriye almak kaldı. Bebeği taşımak için ana kucağına ve arabaya ihtiyaç olacak ilk etapta sadece anakucağını almayı düşünüyorum belmi birde kanguru. Aslında siling almayı çok istiyorum ama kullanım konusunda kafam hala net değil... Bu konuda da her konuda olduğu gibi tavsiyelere açığım. :)) Araba konusunda da bir iki markada karar kıldık gibi. Bizim içim hafif ve portatif ve tabiki güvenli bir ürün olması yeterli gibi görünüyor. Biberon türünden araç gereçler konusunda o kadar çok alternatif var ki kafam hala karışık, birinin birine üstünlüğü ne ola ki. :) Süs püs kısmına ise henüz hç giremedim, sanırım vakit kalırsa son zamanlarda ancak bu konuya eğilebileceğim. Aslında süs püs ve birkaç parça önlük, alt açma, oyuncak gibi şeylerde kendi yaptığım birkaç parça olsun istiyorum çok fazla ama başarıp ortaya çıkarabilecek miyim şüpheliyim, O kadar ağırlaştıki hareketlerim evdeki asgari işleri bile halletmem hayli vaktimi alırken ona nasıl zaman ayırabilirim bilmiyorum. Birde hala istediğim gibi rahat dışarı çıkamıyor olmam ve haliyle gözlemlerimin sınırlı olması nedeniyle malzemelere ulaşmam konusu da sıkıntılı. Neyse ne yapalım artık olduğu kadar, önemli olan bebeğimin sağlıkla doğması, gerisi teferruat.

Bu arada felaketler ardı ardına geliyor. Depremden sonra şimdi de nükleer tehditi dünyanın kapısını çalıyor, hatta çalmakla da kalmadı içeri sızıyor. Nükleer enerjiye neden hayır dememiz gerektiğini umarım birileri şimdi çok daha iyi anlıyordur. Birilerinin cebini daha fazla doldurmak için dünyanın başına sardığı bu bela şimdi bütün insanlığı tehdit ediyor... Çok üzücü ve elbette doğmuş ve de doğacak çocuklarımız adına endişe verici, ve ardı sıra gelen sorular sorgulamalar yine....

*Polyanna GG.

Hayallerine dokun, hayallerine dokun...

2011-03-11T13:43:00.000+02:00

Hayallerine dokun, hayallerine dokun... Bugünlerde dilime dolanan slogan... Tam da blogların kapanmasıyla hedef tahtasına oturtulduğu dönemde kurumsal yeniliğe giden ve bence başarılı bir kampanya yürüten D.igit.urk'un sloganı. Kulağa çok hoş geliyor....

Tabi T.ivi.bu atağıyla panikleyen D.igit.urk ve D..sm..art'ın müşterisini kaybetmemek için daha cazip kampanyalar yürütmesi gerektiği de aşikar....

Bu hafta kız kardeşim bizimle. Geçen pazar sürpriz yapıp kahvaltımıza yetişti. Böylece sabah kahvaltımıza davet ettiğimiz konuklarımız için harika bir sofrayı da o kurmuş oldu. Haliyle keyfime diyecek yok. İşler tıkır tıkır işliyor bana da kardeş gölgesinde gölgelenmek kalıyor. Evde şımarmaktan bir hal olmuş bir ben var. Ama bu kısa sürecek elbette. Her güzel şey gibi...

Japonya'daki deprem çok üzücü ve korkutucu... Kainatta ancak bir nokta olan insanoğlu için 8,9 şiddetindeki bir deprem ve devasa dalgalar dehşet ve ibret verici. Tabi 8,9 şiddetindeki depremde yerinden kalkmaya bile lüzum görmeyen ve oturduğu binaya güvenen bir insan ile 4 -5 şiddetindeki depremde bile yaşadığı mekandan kaçmanın yolunu arayıp camdan atlayan bizim insanımızın kıyasını yapmak ta üzücü. Demekki neymiş gerçekten de deprem değil bina öldürürmüş. İnşaallah Türkiye'deki sorumlular bir kere daha anlamıştır bu gerçeği ve umarım artık geç değil geç ötesi olan bu durum için bir önlem almak için adım atarlar.... Ne diyebilirim ki üzücü işte...

Sinir Şey

2011-03-07T13:40:00.000+02:00

Mısır nasıl modifiye edilir biri bana anlatsın, araba mı modifiye ediyorsunuz. Kaç zamandır tartışıladuran ama bir önlemde alınmayan modifiye mısır nişastası yani besbelli GDO'lu olan bu ürün market reyonlarındaki hemen hemen bütün ürünlerde mevcut ve hiçbirisinde de GDO'lu ürün etiketi yok malesef. Hatta bebek mamalarında, pürelerinde bile. Aylar önce alınan şu karara ve yapılan haberlere rağmen. Evet bunu malesef geçen günkü market ziyaretimde farkettim. Şimdiye dek hiç ilgi alanıma girmeyen bu alanda biraz araştırma yaptım kendimce ve dehşete kapıldım resmen. İnşaallah ilerde bebeğime hazır gıdalar yedirmeyi düşünmüyorum, ama ya evdeki hesap çarşıya uymaz, ya hayalini kurup planlarını yaptığım şeyler tutmazsa, Üzerinde bağıra bağıra doğal yazan, katkısız yazan ve ekranlarda boy boy reklamı yapılan bebek gıda markasının içeriğinde yazıyordu bu ürün.Ya peki bu ürünlerden ve bebeklere vereceği zararlardan haberi olmayan masum tüketici ne olacak. Bugün yine bir haber okudum, çikolatalar da masum değil. Hadi tüketici unuttu medyanın gündeminden düşünce, firmalar da yasalara aldırış etmiyor, peki bu ülkenin tarım bakanlığı ve diğer yetkilileri ne yapıyor... Çok moralim bozuk, çok. Tüketici olarak elimiz kolumuz bağlı mahkumuz resmen. Ya da her biri için kuşanıp mücadeleye gireceksin tek tek. Girmiyor değiliz giriyoruz da yeri gelince ama hepsi o kadar kontrolsüz ve o kadar rastgeleki hangi birisinden başlayıp, ne yapacaksın... Umutsuzluk en kötü şey biliyorum ama her şeyden önce sosyal devlet anlayışı gereği beni ve haklarımı koruması gereken devlet karşısında bu kadar çaresiz konuma düşünce üzülüyor ve öfkeleniyorum. Umarım bu öfke bir şeyleri tetikler ve ufak da olsa bir adım atılır bu sayede. Hayatımız bu kadar ucuz olmamalı... Bu arada böyle bir şey de var.

Bu arada benim bloğum DNS ayarlarıyla hiç oynamadığım halde hiç kapanmadı, nedir anlamadım.

Bloğuma Dokunma!

2011-03-01T16:06:00.000+02:00

Canım ülkemin yasaklarla anılmasını istemiyorum, kendimi ifade etme biçimlerimden birisi olan bloğuma kimsenin dokunmasını istemiyorum.... Yeter artık...

Can sıkıcı...

2011-02-28T14:36:00.001+02:00

Pazar kahvaltısının da en güzel yerinde Erbakan Hoca'nın vefatını öğrendik ekrandaki son dakika yazısıyla. Allah rahmet eylesin. Bir neslin yetişmesinde büyük emekleri olan gerçek bir liderdi. Kimilerine göre ve hatta bana göre de zaman zaman hatalı kararlar da almış, hatalar yapmış olabilir. Hangimiz yapmıyoruz ki neticede insanız... Bir insanın yekününe bakmak gerek nihayetinde. Hangimiz onun kadar inancımıza sahip çıkabildik, bu yolda kararlı olarak bedeller ödeyebildik... Ölüm günü de hayatını gözden geçirince oldukça manidar...Yargılayanların da yargılanacağı o büyük hesap yerine gitti şimdi... Allah rahmetiyle muamele etsin. Biz dünyadaki hayatına şahitlik ederiz, o iyi bir insan, iyi bir kul, iyi bir liderdi... Benim için ve birçok insan için çocukluğumuzdan ya da gençliğimizden bir parçanın da yitip gitmesi demek bu aynı zamanda. Mevlam gani gani rahmet eylesin...

Hava kapalı, bende de durumlar aynı. Sabahtan beri beni biraz kendime getirecek bahaneler arıyorum ama yok. Haftasonum da şimdiden farksızdı zaten, tatsız tuzsuz.. Sadece çoktandır çekmecede duran bir iki kumaş adam edildi kullanıma açıldı o kadar. Bu arada kendimle ilgili bir karar aldım, zaten eksideysen insanların gözünde, artıya geçmek için kendini yorup yıpratmanın anlamı yok... Neysen osun aslında ve insanlar seni sadece sen olduğun için ve olduğun gibi olduğun için sevmeli ya da sevmemeli. Kendinden fedakarlık ettikçe sadece kendinden tüketmiş oluyorsun başkada kimseye bir şey olmuyor. Bundan sonra ben de bunu becerebilmeyi deniycem, en azından birilerini memnun ve mutlu etmekten önce kendim iyi miyim, mutlu muyum iç sesimi dinliycem, sonrası sonra....

Bu arada haftasonu temizlik olayını iptal ettik doğal olarak pazar günü gelecek misafirleri de. Kısmetse eğer bu haftasonuna ertelendi hepsi... Her şeyde vardır bir hayır demek istiyorum ama yakında evle beraber ben de tozutucam...

Ha bu arada keşke mutfağımda şu üstteki raftan olsa... Bakınca içim gitti... Şuradan alıntı.

Burnunu Yesinler...

2011-02-25T17:45:00.000+02:00

Geçen gün boşanmak üzere olduğu kocası tarafından öldürülen kadın meğer bizim mahalleye temizlik için gelirmiş her zaman. Cinayet de zaten temizlik için geldiği gün bize çok yakın bir eczanenin önünde işlenmiş. Görüntüleri izlerken iki kere üzüldüm. O katile 24 yıl eşlik yapıp, 4 tane çocuk doğurup, büyütmüş bir kadının sonu bu mu olmalıydı. Yani o adamın gözünde bu kadıncağızın hiç mi değeri kıymeti kalmamıştı. Kadınlarımızın hali ortada, çok şey söylemeye gerek yok. Ne ilkti ve belkide malesef son da olmayacak... Öylesine korunmasız ve savunmasızız. Vicdandan nasibini almamış yüreklerin insafına terk edilmişiz. Ve bir cinayetin bu kadar yakınımda işlenmiş olması, yaşadığım dünyaya karşı beni biraz daha korkulu ve güvensiz yaptı. Yani insanlıktan nasibini alamamış zavallılar çok yakınımızda...

Hayat bu ya acı tatlı, tebessüm ettiren iki şeyden birisi ise 42 yıllık despot iktidarına İngiltere Kraliçesi gibi sembolik bir konumum var 77'den beri Libya'yı halk yönetiyor açıklaması yapan Kaddafi ile artık ağzından çıkan her cümle ile beni tebessüme boğan, ömrü hayatında iktidar olamayan Cehepe başkanının, kendi oy oranı kaygısını bırakıp Akepe için %50 alamazlarsa bu seçimde başarısızdır ve Tayyip koltuğu bırakmalıdır açıklamasını yapma cüretini gösterebilmesiydi. Halktan bu kadar uzak, halkın önceliklerinden ve dertlerinden bu kadar bizar iki lider daha var mı? Elbet vardır ama benim son günlerdeki iki favorim kendileri.

Bu arada yarın evde temizlik var. Yıllar sonra içime sinmeye sinmeye de olsa şartlar öyle gerektirdiği için eve bir yardımcı gelecek. İnşaallah sonuç beni memnun eder. Neyseki Böcük biraz daha iyi iki gündür. Hayat normale dönüyor sanki. İçimde yağmura soğuğa, kara kışa rağmen tarifsiz bir mutluluk ve sıcaklık var. İnşaallah haftasonu da aynı keyifle devam eder. Herkese iyi, mutlu hafta sonları...

Fotoğraftaki güzellik apartmanın önündeki arabanın üzerinde bütün tacizlerime rağmen mışıl mışıl uyuyan kedicik... :)

Zor mu zor.

2011-02-23T14:53:00.000+02:00

Evdeki revir durumları aynen devam. Böcük hala hasta, artık kilo vere vere ne hale geldi. Bence bu keçi gribi bile değil olsa olsa teke gribi falandır mübarek geçmedi gitti. Öksürük, ateş, vs... O kadar çok ilaç içti ki doktoru artık ilaç içme, hastalık iyileşme aşamasına geçmiştir, doğal yollardan c vitamini al sadece demiş. Bende ilaç alması taraftarı değilim ama halini gördükçe de içim gidiyor. Umarım en kısa zamanda iyileşir...

Minik için birkaç parça bir şey örmek istiyorum, hiç değilse el emeği hazırlık yapmadım dememek için. Bir tane bere ördüm haftasonu yün alarak gerisi de gelir umarım ama bendeki bu yorgunluk hali ve evdeki hastalık durumları bitmedikçe zor görünüyor, bakalım...

Umut Etmek Güzeldir...

2011-02-21T15:26:00.004+02:00

Nereden başlamalı. Cevabı çok zor bir soru... Yaşadığımız dünya sürekli kirlenirken kendi payımıza ne düşüyor ve bu düşen paydan ne kadar azaltabilirim düşüncesi uzun yıllardır zihnimi meşgul edip duruyor. Sadece meşgul etmekle de kalmıyor kimi zaman harekete geçiyor, kimi zaman ümitsizliğe kapılıyor ya da çaresiz kalıyorum. Evimden çıkardığım çöp miktarını azaltmak, örneğin minimum gıda alışverişi ve maksimum fayda zaten yapmaya çalıştığım şeyler arasında. Örneğin soyup yediğim meyvenin kabuğunu kurutup çay olarak demlemek benim için işten bile değil ama ilk kez görenler için şaşırtıcı. Belki anneannemin yöntemleri kadar doğal ya da olması gerektiği gibi değil ama ( ki anneannem evinde pişen yemeklerin bütün artıklarını bahçesinin bir köşesinde yıl boyu biriktirip, yeterince bekledikleri zamanda onları hiç üşenmeden eleyip elden geçirip organik gübre olarak çiçeklerinde kullanan birisidir ve bunu öyle organik üretim kaygılarıyla değil her şeye bir nimet gözüyle baktığı için yapıyor. ) en azından nimete saygı konusunda hassas olmaya çalışıyorum. Ama aynı hassasiyeti bütün bir hayata uygulamak hem zor hem de topyekün bir bilinç gerektiriyor. Örneğin her market alışverişinden sonra evde yığılan poşetlere dur demek için bir pazar torbası aldım ve ilk zamanlar hevesle de kullandım ama şimdilerde biraz tembellik ağır basıyor, birde evin erkeği alışveriş kısmını biraz daha üzerine aldığı için aksıyor bu durum. en kısa zamanda dur demem gerek bu duruma da. Ama artık mağazalarda ve marketlerde giderek artan geri dönüşümlü poşetler ya da doğada çabuk çözünen poşetlerin arttığını görmek yine de beni mutlu ediyor olumluya doğru bir gidiş var ümidiyle.. En azından insan ümit etmek istiyor bunca karamsar tabloya rağmen...

Sonra işin en çetrefilli kısımlarından biri daha önüme çıkıyor ki yediğimize, içtiğimize ve kullandığımız herşeye sinen, bulaşan aslında temizliyoruz zannederken her geçen gün kendimizi ve çevremizi kirlettiğimiz temizlik malzemeleri... Konu nasıl buralara kadar geldi derseniz bahis uzun... Bu konuda da kafalar epey karışık, medya mecralarında beyazından renklisine, mutfağından banyosuna yüzlerce marka ve özellikte deterjanlar bağıra çağıra abartıla süslene reklam edildikçe ve arkasında büyük markaların şirketlerin dolayısıyla da reklam pastasını finanse eden tekeller tröstler oldukça yol almak gerçekten çok zor. Ama yine de evimi, çoluğumu çocuğumu, çevremi zehirlemeden temizleyeceğim diyenler için seçenek yok değil. Onlara ulaşmaksa bence şimdilik biraz zahmetli ve masraflı olabiliyor. Ama bilinçli tüketici sayısı arttıkça örneğin bizler girdiğimiz bakkalda markette sorup soruşturdukça o türden ürünlere de ulaşmak biraz daha kolay olacak zamanla diye düşünüyorum... Cilt bakım ürünlerinde ve şampuanda bir süredir zaten bu dediğimi uygulamaya çalışıyorum ağır aksak, mümkün mertebe organik ya da doğal ürünler kullanmaya çalışıyorum. Deterjan konusunda da sürekli yeni deneyimler ve arayışlar içindeyim. Hele de şimdi hayatın yeni bir dönemecindeyken bu konuda daha da hassas bir hale geldi benim için. Sağolsun eşim de beni bu konuda cesaretlendiriyor. Tabi arada kazalar yaşamıyor da değiliz. :) Örneğin en son aldığım organik çamaşır deterjanlarından birinde çamaşır sıfır kokulu ve sadece çamaşır ama cidden ıslak çamaşır gibi koktuğu için haklı olarak kullanmak istememişti. Şimdi o benim alerjime tavan yaptıran bol kokulu yumuşatıcılar yerine D.alin yada Amw.ay'in yumuşatıcılarını kullanarak bir dengeye getirdim çamaşır işini. Yani hem zehirsiz hem de hafif ve gerçek temizlik kokulu çamaşırlarım oluyor. Genel temizlik ve bulaşık bulaşık deterjanı konusunda da devam eden ve yeni hamlelerim var. Bunlardan sonuncusu da E.cover'in ürünleri oldu. Ürünler bugün elime ulaştı. Evdeki reklam kokan temizleyicilerin neredeyse kökünü kazıdım gibi bir şey bu son aldıklarımla inşaallah temelli elveda demek istiyorum. Üstelik çok daha az miktarlarda kullanıldıkları için çok da ekonomikler ince ince hesap edince bilinenin aksine. Ürünleri kullanınca deneyimlerimi de burada paylaşacağım inşaallah.

Bu arada geçtiğimiz aylardaki bir muhabbet kuşu deneyiminden sonra bu kezde balkonumuza bir kumru misafir oldu cumartesi günü. Akıbeti muhabbet kuşu gibi olmasın diye (ki kendileri eve almamıza rağmen iki gün sonra öldü, günlerce etkisinden kurtulamadım) onu dışarı çıkartmak istedik fakat ısrarla içeri kaçtı birde baktık ki saksının birinin dibinde yumurtası var. Haliyle bizde yelkenler suya düştü anne yüreği bırakamıyor yavrusunu yorumu yaptık, suyunu, yemini koyup kendi hallerine bıraktık. Ama pazar sabahı bizim kumrucuk dışarıda eşini görünce pencereden pır uçup gitti yetim yumurtacıkta bize kaldı... Belki geri döner diye pencere açık bekliyor şimdi...

İyi şeyler olsun...

2011-02-18T13:39:00.001+02:00

Yazmıyorsam yaşamıyor ya da düşünmüyor da değilim ya... Hem de ne yaşamak, ne düşünmek, koştura koştura, tık nefes ve konudan konuya atlayarak, zıplayarak. Bir yandan hayatın rutinini sürdürmek, bir yandan beklenen zamana doğru hazırlık...

Geçen hafta sonumuz kabus gibi başladı ama neyseki güzel bitti. Zaten bütün haftaya Böcüğümün hastalığı damgasını vurmuştu. Cuma akşamı doktora gitmeyi sürekli erteleyen koca yaptığına binpişman hale geldi. Ben de kızsam mı acısam mı bilemedim haline. O kadar kötüydü ki, ama bütün o kötülüğün arasında bir de yangın atlattık tuz biber niyetine. Cuma akşamı Böcüğün işten gelmesini beklerken kendi çapımda yemek hazırlıkları yapıyordum ki ocağa koyduğum cezvedeki yağ birden alev aldı ve saniyeler içinde aspiratör ile mutfak dolabını sardı. Bir iki saniye içinde gelişen olaya anında müdahale etmeseydim sonuç çok korkunç olabilirdi. Allah'tan ufak hasarlarla atlattık. Müdahale dediğim de cezveyi alıp lavabonun altına tutmaktı aslında ki, meğer o yaptığımda aslında tehlikeli bir şeymiş, yağ birden patlayabiliyormuş suyla temas ettiğinde, neyseki bir şey olmadı... Tabi ben korkudan bembeyaz kesilip ya şimdi bana da bir şey olursa diye kendi kendimi korkutmaktan da geri kalmadım. Bir ümit Böcük'ten teselli bekledim o da hastalıktan bitap eve kendini zor atınca, yangını bir süre sonra ancak söyleyebildim ve o da aman size bir şey olmamış ya boşver deyince rahatladım. Sonrasıysa daha fena cuma gecesi hastalığı iyice artınca, cumartesi Böcük için hastanede geçti, sonrası da evde ilaçlar, ıhlamurlar, ıslak havlular ve ateş düşürme çabasıyla.... Şükür Pazar günü hastalığı biraz daha durulmuştu ben de Portakalağacı'nın organize ettiği hayırlı bir çalışma için yola düştüm. Çok güzel insanlarla, çok ince düşünülmüş bir işe ortak olmanın sevincini yaşadım. Günün bundan sonrası oradan aldığım enerjiyle daha da güzel geçti. Bu haftaya gelirsem bol koşturmaca ve iş, iş, iş diyebilirim herhalde. Birde dün akşam Böcük için hazırladığım sürpriz doğum günü kutlaması. Tabi kör topal bir kişi nasıl bir kutlama hazırlayabilirse ancak o kadar oldu. Yine de eve gelince yüzündeki şaşkın ama mutlu yüz ifadesi için her şeye değerdi... Fakat hafta boyunca o kadar çok yorgun düştü ki hatıra olsun diye çekindiğimiz fotolarda bile yüzündeki yorgun ifade bariz ortada.

Bu arada uzun süredir aklımızda olan ihtiyaçlarımızdan bir kısmını alabildik bu hafta ki bizim açımızdan büyük başarı. Birisi benim Es.se'nin kampanyasından pazar günü ücretini ödeyip teslimini hafta içine ertelediğim yeni tencerelerim ki, özellikle turuncu renkli döküm tencere ve tavama ikimizde aşık olduk... Tencereye aşık olunur mu demeyin, kadınlar ne demek istediğimi gayet iyi anlar... :) İkincisi de uzun yıllardır hatta elime fotoğraf makinesi aldım alalı kullandığım SLR makinelerden sonra artık gelecek küçük misafirimizi de düşünerek aldığımız yeni kompak fotoğraf makinemiz. Elbette SLR kullananlar için kompakla çekilmiş hiçbir foto tam anlamıyla yeterli ve tatmin edici değil ama Böcük'ün ilerde bebeği mi taşıyacaksın yoksa makineyi mi diye diye beni kompak almaya ikna etmiş olmasından da şikayetçi değilim. Sonuçlar aradaki farkı gözönünde bulundurunca hiç de fena değil... :)

Bu arada şu aralar deliler gibi bebek alışveriş sitelerini gezmekle meşgulüm. Öyle ki bloğa yazı eklemeyi bile bu nedenle ihmal ettim diyebilirim. Okuyucudan özür... :) Alınacak ne kadar çok şey varmış meğer...Hepsi gerçekten ihtiyaç mı ve gerekli mi bilmiyorum gerçi. Buna birde seneçeneklerin daha doğrusu markaların çokluğu eklenince iş iyice karışıyor. Allah'tan tecrübeli annelerin blogları ve onların gayet faydalı yazıları var da en azından yol gösterici olabiliyorlar... Şimdilik daha ziyade araştırma safhasındayız. Ancak bu aşamada bile Böcük'le ilk tartışmamızı yaşamış bulunuyoruz. :) O beni fazla evhamlı, aceleci ve aşırı kaygılı olmakla, ben de onu yeterince ilgili olmamakla suçluyorum. Eleştirisine ilk anda kızıp üzerinden zaman geçince de ona hak veriyor ve bu kaygılı durumumu hormonlarıma vererek yine zeytinyağı gibi üste çıkıyorum... Böyle böyle yine de orta noktaya varabiliyoruz çok şükür. İşin sırrı aslında konuşmaktan ve sağlıklı iletişimden geçiyor. Yoksa aklın yolu her zaman bir... Son durum bu, bakalım bizi daha nasıl yeni maceralar bekliyor... Umarım güzel şeylerdir...

Fotoğraf yeni makinemle çekildi, balkondaki şirinem...

Yorgunum, bekleme beni kaptan...

2011-02-10T11:53:00.000+02:00

Olağanüstü yoğun bir hafta geçiriyoruz. Dün sabah yeğenleri memlekete yolcu ettik, akşam da İzmir'den misafirlerimiz geldi. Birisi henüz 6 aylık bir bebek olan 4 kişilik aile konuğumuz dünden bu yana. Fakat daha birisinin yongunluğunu atmadan peşine eklenen diğer misafirlikle, sevdiklerimizi görmüş olmanın verdiği mutluluğa yorgunluklarımız damgasını vuruyor malesef. Yıllardır evimizi, kapımızı sonuna kadar açtığımız dostlarımızın bize itimat etmesi güzel şey elbette ama şu malum dönemde hele hele de üst üste gelince misafirlikler malesef durum bu. Şu anda Böcük'te ben de tarifsiz bir yorgunlukla sadece Pazar gününün yolunu gözlüyor haldeyiz. Evde yıkanmayı bekleyen makinelerce çamaşır var, düşüncesi bile beni yoruyor. Allahtan dün evi biraz temizlemiştik işe gelmeden önce. Akşam biraz olsun yüzüne bakılabilir haldeydi en azından. İkram konusunu da olabildiğince pratik ve sınırlı tuttuk akşam ve ortak arkadaşlarımız da bize katıldı ve akşam beni neredeyse çalıştırmadılar bile yorgunluğumu bilerek. Yorucu ama çok güzel bir akşamdı. Biz şehirli, çalışan yeni nesille birlikte Türk usulü misafir ağırmalar da tarihe karışıyor sanırım. Sabah misafirlerimizi evimizde bir başına bırakarak işe gelirken bunu düşündüm yolda. Annemin ve babamın benzer bir şey yapmasına imkan yok ama işte şartlar bunu gerektiriyor, yapacak bir şey de yok.

Hayata Devam...

2011-02-07T12:09:00.000+02:00

Mısır karışık malum, Kahire'de yaşayan kaynım ve ailesi dün nihayet Türkiye'ye gelebildiler, saatler süren uçak rötarının ardından. Onları kahvaltıya evde olurlar diye umarken, akşam yemeğinde zar zor ağırlayabildik. Yılların verdiği hasretle sarılıp kucaklaştık, mutluluğumuza diyecek yok hele de Böcük'ün. Yeğenler daha bir büyümüş ve güzelleşmişler. Büyüğü tipik bir arap kızı olmuş çok güzel, annesine benzemiş küçük ise melez ama ne melez o kadar tatlıki, insan gözünü ondan alamıyor...

Haliyle dün Böcük'le gün boyu süren bir telaş ve hazırlık içindeydik. Temizlik düzen ondan, yemekler benden soruldu. Günün sonunda pili biten ve misafirlerle bile yeterince ilgilenemeyen ben. Anladım eski ben değilim artık ama bunu kabullenmek ve yaşamak zor. Ama doktorunun sözünü zoraki dinlemeyen ben, gece boyu sancım çektim. sabah işe gelmek ise ölümlerden bir ölüm. Umarım yorgunluğumu kısa sürede atarım. Zira misafirlerimiz birkaç gün daha burada kalıp sonra aile büyüklerini ziyaret için memlekete gidecekler... Umarım onların bu zorunlu tatil süreçlerinde Mısır biraz olsun toparlanır, gerçi dün akşam anlattıklarından ve yaşadıklarından sonra kısa vadede zor görünüyor. Yine de olumlu bakmak, yapıcı olmak gerek... Hiçbir güzel şey sancısız, sorunsuz, bedelsiz olmuyor. Bu son cümle aynı zamanda kendim için kurdugum bir cümle... Tam yerinde oturdu değil mi?

Şimdi Hayallerdesin

2011-02-02T16:20:00.000+02:00

Hala bir korku var içimde. Ya ona bir şey olursa. İçim titriyor bunu düşününce elimde değil. Ve hala elim daha bir zıbına, bir minik çoraba, bir patiğe bile dokunamadı ona almak için. Ya diyorum ya o hiç aklıma getirmek istemediğim olumsuzlukları yaşarsam, ya o dokunduğum şeyler anlamsızca elimde kalırsa. Sonra türlü türlü duygular, gidip gelmeler... Biliyorum hayatı normal akışına bırakmalı, olumlu düşünmeli, şimdi böyle evhamlara kapılmak yerine, planlar yapılmalı, programlar yapılmalı, ama ama... Gözümü açsam ve kapatsam o kucağımda oluverse. Hayali bile harika...

Şimdilik

2011-01-31T13:04:00.000+02:00

Biri lütfen bana yardım etsin. Gmailden iki mail adresim var birisi bu bloğumun ismiyle yine bu bloğuma giriş için açtığım mail birisi de normal kendi ismimle açtığım mail. Eskiden her ikisi de açıkken gün boyu hem bloğumu rahat rahat güncelleyip yorum yazıp cevaplayabiliyor, hem de diğer mailimden mail trafiğimi kontrol edebiliyordum. Fakat bir süredir gmail bir mailim açıkken diğerini kapatıyor, öyle günboyu şifre girip duruyorum bir işimi halletmek için. Acaba bu durumun bir çözümü var da ben mi bilmiyorum. Çok sinir bozucu bir uygulama...

Haftasonumuz Böcük'ü bütün hafta süründüren grip belasından sonra nekahat halinde geçti. Birdolu işimiz olmasına rağmen pazar günü ancak kendimizi 4 gibi dışarı atabildik. Birsüredir benim için çıktığımız alışveriş turunun sonunda nihayet bir palto almayı başardık. Hamişler için çok alternatif yok açıkçası. En azından klasik hamile kıyafeti satan mağazaların tarzını sevmeyen benim gibiler için. Bunun dışında pantolon elbise gibi şeyleri şimdilik Lcw, Oxxo, Koton, Mango dörtlüsünden halledebildim. Keşke lcw hamile reyonunu biraz daha genişletebilse... Bu arada tayt kış günleri için süper bir çözüm, giyiyorum elbette ama bir yandan da dar bir giysi olduğu için bebeğe zarar veriyorsa diye endişe etmeden duramıyorum. Bu konuda fikri olan benimle paylaşabilir mi acaba ? Ve yazıdan da anlaşılabileceği üzere kıyafet konusunda tavsiyesi olan var mı? :)) Bıktırmayayım ben iyisi ilk yazıdan. Tamam sustum... İmza acemi anne adayı...

Biraz Daha...

2011-01-27T10:54:00.000+02:00

İş yerinde günler gerçekten de daha hızlı geçiyor. İşte bu üçüncü haftam. İlk hafta özellikle sürekli işi bırakmayı düşünmüş, çok zorlanmıştım ama şimdi iyiki de işim var geliyorum diyorum. Gerçi bir koltukta birkaç karpuzu birden taşımaya çalışmakmış bu hamilelik. İşte ayrı bir role giriyorsun evde ayrı, buna birde hamilelik eklenince işler hayli karışıyor benim için. Üstelik hoplaya zıplaya iş tutan, hayli aktif bir insanın kaplumbağa hızına gerilediğini katarsan işin rengi iyice ortaya çıkıyor. Üst raflara tırmanacaksın dur tırmanamazsın, eğilip bir şey alacaksın yok eğilemezsin, canım şunu çekti yok onu yiyemezsin, canım gezmek istedi yok o kadar çok gezemezsin.... Yasaklar hayli fazlaymış ve bu hamilelik düşündüğümden de zormuş. Yani öncelikle bunu anlamış bulunmaktayım. :) Bugün 17 haftamıza giriyoruz. Çok heyecan verici. İnsan her yaşta cahil olabiliyormuş birde bu yaşadığım süreç bana bunu anlattı. İnsan bilmediğinin, yaşamadığının cahili oluyormuş. Rabbime bana yeni yeni şeyler öğrettiği ve bu güzel duyguları lutfettiği için şükrediyorum. Dilerim bebeğimizi sağlıkla kucağımıza aldığımız o güzel günleri de görürüz... Yazılarım anlayacağınız bundan sonra hep bu minvalde ilerleyecek gibi görünüyor. Acemi bir anne adayının yepyeni bir yolda yaptığı bu yolculuğu okumaya var mısınız? Minik meleğim ve ben yaşadığımız tüm tecrübeleri ve kafa karışıklıklarımızı bu sayfalara dökecek, sizinle teselli bulacak ve kimi zaman da tavsiyeler isteyeceğiz... Şimdilik bu kadar, sağlıcakla kalın...

Merhaba Dünya!

2011-01-14T15:35:00.000+02:00

Uzun denebilecek bir aradan sonra yeniden buralardayım. Herkese yeniden içten bir merhaba demek istiyorum. Buralardayım derken harbiden buralardayım. Çünkü mecburen evde geçen hayli zor günlerin ardından nihayet normal hayata ve işime dönebildim. Şu anda çok güzel bir heyecanın, şaşkınlığın, mutluluğun başındayız. Bu konuda çok acemi, çok amatör, çok deneyimsiz ama çok ama çok mutluyuz. Evet şimdiye kadar hala tahminde bulunayamanlar için söyleyebilirim. Rabbim izin verirse eğer bir bebiş bekliyoruz. :))

Bu yazıyı okuyan, beni daha önceden de takip eden ya da ilk kez okuyan herkesten dualarını üzerimizden eksik etmemelirini rica ediyorum. Umarım hep güzel haberlerle yine burada olacağım. Ve elbette yine sevdiğim, onlardan çok şey öğrendiğim blog arkadaşlarımı takipte olacağım. Sevgiler...

Şaşkaloz Ördek

2010-11-09T16:18:00.000+02:00

Şaşkın ördek gibiyim şu aralar. Evet durumum tam olarak budur... Şaşkınlığım biraz geçince ki ümidim o yönde, ayrıntılarla yine buradayım. Bildirmek istedim...

İki Arada Bir Derede

2010-10-25T16:15:00.000+03:00

Yazacak çok şey var, ama ne vakit var ne mecal yazmaya, İstanbul harika bir sonbahar geçiriyor. Bir de şu trafik keşmekeşi olmasa...

Karışık Kafa İyidir...

2010-10-13T12:16:00.000+03:00

Hangi birisinden başlamak gerek bilmiyorum ki. Bir taraf alabildiğine üşengeç ve aamaaaannn dünyayı sen mi kurtaracaksın be seloo kıvamında, bir taraf neredeyse taş devri çağında yaşasaymışız keşke kıvamında. Yetkili merciler ise kulaklarını tıkamış durumda. Taş devrinden asırlarca uzak modern bir hayatta da insan gibi beslenip, insan gibi tüketip, insan gibi yaşamak mümkün olamaz mı oysa? Neden kendi elleriyle kendi sonunu hazırlama konusunda bu kadar hevesli insanoğlu. Gerekçe basit, söylemesi kolay; artan insan neslinin ihtiyaçlarını karşılamak için üretimin de arttırılması gerekli.

Onun için GDO'lu gıdalara ağırlık verilmeli, melaminli süt tozundan sütler, yoğurtlar, peynirler yapılmalı, hormonla sebzeler hemencecik ve büyük büyük yetiştirilmeli, denizlerdeki zenginlik hemencecik faydaya dönüştürülmeli, varolan yeraltı kaynakları bir gram bile zayii! edilmeden çıkarılıp kullanılmalı, tavuklar çabuk çabuk büyümeli, yumurtalar çifter çifter gelmeli, et üretimi yetersizse ithal edilmeli vs... Mesafeler kısaldıkça, daha küresel bir dünya oldukça daha da çok birbirine benzeyen insan geleneksel yöntemlerden alışkanlıklardan da giderek uzaklaşıyor... Artık bir arkadaşım eve neredeyse hiç normal patates almadığını söylüyordu geçenlerde. Kızartacaksam hazır doğranmışı var, kroket desen o da var, püre yapacaksam o da hazır. Neden vaktimi onlara harcayayım ki diyordu. Kendimi bir anlığına çok demode hissettim. Öyle ya neden vaktini harcayacaktın ki, peki arta kalan o değerli vaktimde başka ne yapıyordum ki bilimsel yeni buluşlar mı elde ediyordum. Yok, o da değil.

Oysa anneciğimin köyde hala vaktinin büyük kısmı yazın sebze, meyve, ekmek, dikmek, toplamakla geçiyordu, sonbaharı ise kış için reçel, turşu, tarhana yapmakla. Üstelikte bütün bu uğraşına rağmen benden daha dinç ve benden daha mutlu. E peki ben ne yapıyordum bütün o zamanlar boyunca: hiççççç.

Sorular, sorular, sorular. Ardı arkası kesilmeyen sorular. Her şeyi yemeyeceğiz tamam buna karşılık, sağlıklı besleneceğiz, her şeyin en organiğini yiyeceğiz. Her şeyin o en sağlıklı en organik ve en pahalısını almak içinse daha çok çalışacağız zira organik deyince her şeyin ateş pahası olduğu aşikar. Hoş bugünlerde bildiğin domates de markette 4 -5 liradan satılır oldu, gerekçe domates kalmamışmış tarlalarda, aha işte yine o kısır döngü, daha çok insan için daha çok üretim gerekli, bak yeterince yetiştirmeyince fiyatlarda artıyor. Az olan değerli olan pahalı, çok olan ise ucuz amaa...

Yani bir şey hem bol hem sağlıklı hem de ucuz olamaz mı aynı anda... Ya da tüketim alışkanlıklarımızı yeniden gözden geçirsek tümden. Peki eti ithal etmek, süt için süt tozu ithal etmek yerine, yerli üreticiler desteklense, bir zamanlar tarım toplumundan sanayi toplumuna geçişimizin oranları hesaplanırken ve bununla da gelişiyoruz diye öğünürken tarım politikalarımızdaki yanlışları, bir gün bizi eti bile ithal eden ülke durumuna düşüreceğini hesap edemezmiydik. Gelişmiş ama aç, gelişmiş ama her şeyin sunnisini tüketen bir millet olmak çok matah bir şey midir ayrıca. Peki herbirimizin hayatlarıyla birebir ilgili olan bu tüketim kararlarında neden halkın görüşleri hiçe sayılıyor. Sosyal devlet anlayışı sen düşünme halkım ben senin yerine düşünür karar veririm mi demektir.
Fikir Sahibi Damaklar beni ve birçok insanı rahatsız etmeye devam ediyor düşünceleri ve çabalarıyla. Ama bu rahatsızlık güzel bir rahatsızlık. Güzel olana yönlendiren, tetikleyen bir rahatsızlık. Umarım bu rahatsız ediş giderek artar ve daha geniş kitleleri de rahatsız eder. O geniş kitleler de karar mercilerini giderek daha fazla rahatsız eder ve o dönüşsüz yola girmeden önce insan gibi yaşamanın da mümkün olduğunu gösterebiliriz dünyaya... Umarım...

Nasıl geçti habersiz

2010-10-11T12:22:00.001+03:00

Bugün 7 yılı doldurduk evliliğimizde. Kutlamalar elbette dünden başladı. Saat başı Böcük bana ben ona kutlu olsun, mutlu olsun, nice senelere, nasıl geçti o kadar yıl, ne zaman geçti hiç anlamadık vs. diyerek geceyi yaptık. Hatta bir ara Böcük şimdi sekizinci yıla mı girdik biz, e o zaman inşaallah 80. yıla da birlikte gireriz dedi. Ben de o biraz insan hayatı ortalamasını alırsak zor ama inşaallah 50 ya da 60'ları görürüz dedim gülümseyerek. İnsan hayatı çok trajikomik. Her zaman böyle düşünmüşümdür. Büyük mutlulukların bile arasında küçük de olsa hüzünler, acılar birikir. Hayatın kendisi böyleyken evliliği bundan ayrı tutmak mümkün mü. İşte bu nedenle acısıyla tatlısıyla diyor insan, ama yine de geriye sadece mutluluklar, mutlu hatıralar kalıyor. Dolu dolu geçen bir 7 yıl. Gerçekten de çarçabuk geçti. Hani neredeyse herşey yerli yerine yeni oturmuş gibi. Daha dünmüş gibi birbirimi tanıyıp, aşık olalı. Öyle anlamlı, öyle güzel geçen her gün, her şeye rağmen. Daha ne diyeyim, kelimelere dökmek çok zor, bizim için çok önemli olan bu günde sağlıkla geçecek daha nice 8 yıllar diliyorum.

Türk filmi tadında...

2010-10-09T14:21:00.001+03:00

Tamam biraz fazla sulu sepken, tamam biraz fazla Türk filmi tadında ama tam da sonbahar hüznünün gelip içimize oturduğu şu günlerde salı akşamlarımızı daha bir hüzünlü kılmadı mı Öyle Bir Geçer Zaman ki.

Bütün oyunculuklar iyi de hele o evin iki oğlu, Mete ve Osman'ın oyunculuğu beni resmen ekran başına kilitliyor.

'O an anladım ki benim yengem hiç çocuk olmamış, annesinden büyük olarak doğmuş, hiç içinde bir masalı olmamış'

Oyunculuklar kadar senaryo ve diyaloglar da başarılı. Bir dönem yapımının dizi hızında ekrana taşındığını gözönüne alırsak da az buçuk göze batan teknik hataları görmezden gelince ekrana iyi bir seyirlik çıkmış. Bu kış bana sadece bu dizi bile yeter...

Keyifle izliyoruz, ailecek... :)

Biraz Oradan, Biraz Buradan...

2010-10-06T12:38:00.002+03:00

Bu sabah yine üç grisini ile güne başladım. Pek de sağlıklı gelmiyor kulağa farkındayım ama fazla bir iki kilomu vermemin başka çaresi var mı? Öğlenleri ekmeksiz ve makarna pilavsız geçirmeye çalışıyorum, akşamları da öyle, tatlıyı da alabildiğine azalltım. Benim diyet dediğim şey üç aşağı beş yukarı böyle. Gerçi haftasonu tam da düşündüğüm gibi ufaktan bir sarsıntı geçirdi benim diyet meselesi ama yine de çok da fena sayılmazdı. Haftasonu canım kardeşim ve eşi bizdeydiler çünkü.

Bol koşuşturmacalı ama güzel bir haftasonuydu. İstanbul da şanslarına felaket gibi hava durumu senaryolarına karşı çok güzeldi. En azından çok az yağmur yağdı ve harika bir sonbahar havası hakimdi İstanbula. Onlar bol bol gezip İstanbul'un tadını çıkardılar biz de işimiz elverdiğince onlara katıldık. Kardeşimi tam üç yıl aradan sonra yeniden İstanbul'da ağırlamak harika bir duyguydu. İnşaallah artık bu kadar ara vermez ziyaretlerine çünkü çok özlüyorum. Bu arada Pazar günü bütün o koşuşturma sırasında Böcük te nihayet böbrek taşını düşürdü. Çok şükür bir badireyi daha atlattık. Umarım bu bir daha tekrarlanmaz. Allah kimsenin başına vermesin çok kötü bir sancı...

Bu akşam bir arkadaşımın kına gecesi var. Hava böyle serince olunca giyecek sorunu çıkıverdi ortaya yine hiç de istemediğim bir anda. Dün Asunazla çıkıp kıyafet baktık iş çıkışı. Her zamanki gibi ona niyetle çıktık aslında daha çok ve yine herzamanki gibi bana bir şey alıp döndük. Asunaz bu durumdan hiç hoşlanmadı elbette. Aslında mesele benim çabuk beğenip karar vermem onun da ince eleyip sık dokumasıyla ilgili. Yoksa kıyafet aynı kıyafet işte. Kıyafet koşturmacasının tam ortasında Böcük'ün bilmemkimlere çaya davetliyiz demesiyle yine yollara döküldüm. Üç vesaitten sonra saat 21:00 civarında ancak evdeydik ve saat 22:00'ye gelirken biz artık akşam oturmasına değil gece oturmasına gitmiş olduk çaya davet eden dostlarırımıza. Allahtan evleri 5 dakika uzaklıkta ya birde uzakta otursaydılar. Dünkü yorucu günün ardından bugün kendimi zor attım işe. Yorgun olmama rağmen heyecanlıyım. Bu akşam güzel bir kına parti bizi bekliyor gibi görünüyor. Allah mesut etsin şimdiden...

Diyette 4. gün

2010-10-01T10:40:00.000+03:00

Sabah iki grisini, salatalık, domates ve çok az peynir yedim. Sabahları iyi gidiyor zaten genelde, gün boyu çok açlıkta hissetmiyorum. Zaten esasında benim gözüm aç ki, dün akşam çorba salata ikilisinin yanına iki kaşık mantı ve biraz kazandibi karıştı. :( Beraberinde de tıpkı ramazandaki orucum bozuldu mu ki sorusuna benzer bir soru işareti ve vicdan azabı gelip oturdu içime. :)

Hele haftasonu gelecek misafirlerim beni hem mutluluktan havaya uçuruyor hem de onlara yapacağım nefis mamaları gördükçe nasıl kendimi tutacağım endişesi içime hafakanlar bastırıyor. Burada Böcük'e çok görev düşüyor. Umarım kazasız belasız atlatabilirim.

Bu arada cumartesi bir arkadaşımın daha nikahı var. Önce memlekette düğün yapıp sonra burada nikah yapmayı uygun bulmuşlar ama gelirken yolda ciddi bir kaza geçirmişler. Dün aldım haberi. Allah'tan can kaybı yok ama yaralılar var. Allah korumuş hepsini.

Sevgili günlük şimdilik bu kadar. İş güç beni bekliyor ne de olsa... Haftasonuna tamamlanması gereken daha birdolu iş beni bekliyor... Bye.

Kurabiyeler bana değil!

2010-09-29T16:53:00.000+03:00

Diyetteyim ve bu ikinci günüm. Hayatında ilk kez diyete başlayan birisi için çok sıradışı bir durum elbette. Hiç hesapsız mideye indirdiğim böreklerin çöreklerin, kurabiyelerin pastaların şimdi benim için birer büyük tuzak olduğunu düşünerek kendimi motive etmeye çalışıyorum.Gerçi çok da diyet sayılmaz sadece bu hareketsiz yaşamımda bana kilo olarak geri dönen bazı yiyecekleri hayatımdan çıkartmaya ya da azaltmaya karar verdim o kadar. Sabahları süt-gevrek, öğlen protein ağırlıklı bir öğün ve akşamları da salata çorba ikilisini oturmaya çalışıyorum. Benim için vazgeçilmez olan ekmek ve tatlıyı da minimuma indirdim. Umarım başarılı olurum.

Benim gibi hem yemek yapmayı hem de yemeyi çok seven ve üstelikte çok sabırsız birisi için zor bir süreç olacak. Tabi bu yeme düzenine bir de sporu eklemem lazım en kısa zamanda. O kadar çok üşeniyorum ki bu konuda. Birisinin beni iteklemesi lazım ciddi manada. Gerçi bunda gitmeyi planladığım spor merkezinin eve çok uzak olmasının da etkisi yok değil. :( Bakalım şeytanın bacağını kırabilecek miyim.

Ha durduk yerde nereden çıktı bu diyet diyenler için, yıllarca hep aynı kilosunu koruyan ben, son 7-8 ayda 4-5 kilo birden alınca ve yakın zamanda birbirini kovalayan düğünlere giderken giymeye çalıştığım kıyafetlerim üzerime yapışınca bu kararı aldım. Böcük'ün iyi niyetli uyarılarını da yabana atamam gerçi. :)

E madem diyettesin bu fotonun burada işi ne, bu ne perhiz bu ne lahana turşusu derseniz, efendim bu kurabiyeyi iki üç hafta önce sağolsun Fac.bk sayesinde yıllar sonra ulaştığım lise arkadaşıma yaptığım ziyarette yanımda götürmek üzere yapmıştım. Vaktim de bolcaydı o gün ben de fotoğraf tutkumu konuşturdum kurabiyeyi yaptıktan sonra. E tabi sen eskiden çok kurabiye yapardın diye inceden sitem eden Böcük'e de bir kavanoz ayırdım kurabiyelerden.

Kurabiyeyi yemekten çok yapmayı severim aslında o nedenle yiyenlerden duyduklarımı söylüyorum, ağızda dağılan, mis gibi kokan bir kurabiye olmuş-tu yorumları. Ben tarif vermeyi beceremiyorum sanırım pek ama kısaca özetlersem; 200 gram tereyağı, bir su bardağı şeker, bir yumurta sarısı, kabartma tozu, un ve bir çorba kaşığı neskafeydi malzemesi. Yoğurup kurabiye şekli verildikten sonra yumurtanın beyazına bulanıp kırık fındığa batırılıp önceden 190 dereceye ayarlı fırında üzeri hafif kızarana kadar pişiriliyor. Hepsi bu kadar. yapanlara afiyet olsun...

Ne yiyorsak Oyuz

2010-09-28T15:59:00.000+03:00

Sevgili bilog, biliyorum seni çok ihmal ettim ama hiç yazasım yok gerçekten de. Bir bayramı bitirir bitirmez öbürüne odaklanmış ve iple çeker durumdayım. Bana göre bayram demek köy demek, anne baba sevgisi demek çünkü. Bu söylediğimi her gün anne babasını görme şansı olanlar bilemez elbet. Haliyle özlem bitmiyor...

Şu aralar iş yeri inanılmaz yoğun ve hayatımızda ondan aşağı kalır hızda değil. Böcük nihayetinde iş değişikliğinden vazgeçti ve bu yetmiyor gibi birde artık daha yoğun mesaide çalışıyor. Bu hem iyi hem kötü, semerelerini uzun vadede alır inşaallah.

Şu aralar bizi en çok yoran şey ise İstanbul trafiği. Okulların açılmasıyla iyice keşmekeşe dönen trafiğe ne yapmalı da çareler üretmeli. Biz kendimizde bir çözüm bulduk gibi ama çok zor bir karar. Yeniden Avrupa yakasına taşınmalı mıyız yoksa taşınmamalı mıyız? Artıları ve eksileri etrafında düşünüp duruyoruz. Şimdilik düşünce aşamasındayız nihayetinde belki hep de öyle kalır.

Son olarak çoook ünlü bir salça ve konserve fabrikasında çalışan kuzenim uyardı, kesinlikle hazır domates salçası, biber salçası ve konserve türevi hazır ürünleri kullanmayın diye. Büyük şehirde yaşayanlar olarak aç mı kalalım diye takıldım aç kal yine de yeme oldu cevabı. Bu durumda pamuk eller yine köy pazarlarına ve ev yapımı ürünlere gidecek gibi görünüyo. Bir tarafı köye uzananlar bu noktada çok şanslı. Evet Fikir Sahibi Damaklar'ın çalışmalarını yürekten alkışlamak için bir sebep daha işte. Ne yiyorsak oyuz...

Mutlu Bayramlar Olsun!

2010-09-04T16:43:00.000+03:00

Erken çıkılan bir bayram tatili. Hiç kolay olmadı bütün ayarlamaları yapmak. Üç gün kullanılacak fazladan izin için günler hatta haftalar sonrasının işlerini bile yoluna koymak gerekti. Ama başardık ve sonunda yarın yollardayız. İstikamet anne evi, baba ocağı...

Saatleri sayan tek ben değilim. Bir gece abimde konaklayacağımızı söylediğim annem buna bile bozuldu. Sanki kalacağım yer yabancı bir yer, bir diğer çocuğu halbuki. Ama işte dedim ya saatleri sayan yalnızca ben değilim ki...

Bu bayram bolca hasta ziyareti, gönül alma ile geçecek, ama ne gam. Bayram dediğin bizim için zaten gönül alma ve sevindirmek değil mi? Ve onların yüzünde gördüğümüz tebessümle yaptığımız şeyin ne kadar da doğru olduğuna bir kere daha emin olmak. Bu bayram bir de uzak diyarlardaki yüzü solgun çocukları ve gözü yaşlıları hatırlamak gerek elbette...

Herkese maneviyatından bolca nasiplenilmiş olarak geçirilen bir ramazan sonrası güzel bir bayram diliyorum... Mutlu bayramlar olsun...

Çok yorgunum, bekleme beni kaptan...

2010-08-30T17:01:00.000+03:00

Günler ağır aksak ilerliyor... Bu aralar kendimi çok yorgun ve yaşlanmış hissediyorum. Hakikat payı da yok değil... Sık sık kendimi eskileri hatırlarken ve acı acı gülümserken buluyorum. En çokta köyümüzdeki evimizin önündeki sokak çeşmesinin taşına oturmuş bulutları izlerken ve bulutları bir şeylere benzetmeye çalışırken hatırlıyor ve orada öylece zaman içinde asılı kalmak istiyorum.

Yine de yaşadığı hayatı peşisıra sürüklemek zorunda kalıyor bazen insan ne kadar istemese ne kadar kendinde bu gücü bulamasa da. En yakını sandıklarını en uzağında, olmazsa olmazım sandıklarının boşluğunda buluyor kendini... Boşluk son zamanlarda içimi dolduran en büyük his.. Boşluk, kocaman bir boşluk... Hani hayat bomboş aslında deriz ya, ama benim için sadece hayatın kendisi bomboş değil şu aralar, kelimeler bomboş, insanlar bomboş, bidolu anlam yüklediğim her şey kocaman bir boşluktan ibaret sanki...

Dün yine iftarda misafirlerimiz vardı... Benim için yemekleri hazırlamaktan ziyade kendimi hazırlamak zor oldu bu ev sahipliğine. Yüzüme biraz tebessüm astım, içime biraz aydınlık. Umarım gözlerim ele vermemiştir ama beni. Şirin bir çiftti gelenler, keşke daha öncelerden beri görüşseymişiz dedirttiler bize. Bir nebzede olsa iyi geldiler. Yakında bir de bebek katılacak bu şirin aileye. Yıllar önceden alıp sakladığım bir zıbını hediye ettim annesine cinsiyetini öğrenince bebeğin. Buruk bir sevinç kapladı içimi annenin mutluluğuyla. Bebeğimizin ilk giysisi bu dedi. Sağlıkla doğsun inşaallah...

Fakat geç saate kadar uzanan sohbeti kahveyle taçlandırmak gecenin en büyük hatası oldu bizim için. Gözümüzü bile kırpmadan cin gibi sabahı yaptık. Şimdi orucun ve uykusuzluğun verdiği bir hoşluk var üzerimde, yıkıldım yıkılacağım. Ama kime ne ki... Yıkılan yıkıldığı yerde kalsın... Keşke kalsa...

Taşta oturan kızFotoğrafını Flickr'dan alıntıladım...

Göksel Baktagir'den nihavent bir eser eşliğinde...

2010-08-25T12:45:00.000+03:00

Sayılı günler hızla geçiyor. Kimi zaman biraz daha zor oluyor iftar ve sahur telaşı, halsiz ve yorgunca oluyor insan görevlerini yerine getirirken. Ama içimizdeki o küçük bir çocuğun bayram sabahı mutluluğu hiç eksilmiyor yine de. Sadece koşturmaca sırasında o bazen geciştiriyor olmanın verdiği huzursuzluk, o kadar...

Bugün biraz daha enerjiğim ama neye borçluyum bilemedim, sahurda yediğim gevreğe mi, yoksa Böcük'le beraber girdiğimiz yeni bir yolun verdiği heyecana mı! Böcük bugün itibariyle işten ayrıldı. Uzun zamandır istemesine ve beklemesine rağmen yine de ansızınmış gibi şaşa kaldı. Kolay değil elbette, kuruluşundan beri içinde olduğu, acı tatlı bir dolu şey yaşadığı, bizim birlikteliğimizle eş zamanlı olarak büyüyüp olgunlaşan bir kurumdan uçma zamanı şimdi.

Kırgınlıklar yok değil elbet ama yine de insan son vedayı güzel yapmak, son noktayı iyilikle koymak istiyor. Uzun sürse de bu yinede istediği gibi bitirmenin verdiği mutluluk ve önündeki kocaman bir soru işaretiyle başbaşa kalmanın tedirginliği var şimdi. Mevla bir kapıyı kapatmadan diğerini açmazmış. İnşaallah güzel kapılar, hakettiği kapılan açılır önünde...

Ramazan'da işle ev arası malum koşturmacalar yüzünden pek davet veremedim bu sene. Davet ettiğim arkadaşlarımda sıcakta evde zor olur dışarda birlikte iftar yapalım deyince geçen hafta 13 kişilik bir iftar pikniği yapıverdik imece usulü. Tadı damağımızda kaldı, inşaallah tekrarını yapabiliriz. Ramazanın bereketiyle yemeklerden taşan bir sofra, çay faslı herşeye bedeldi. Haftasonu da yine bir aile dostumuzu eşi ve kızlarıyla birlikte evimizde ağırladık. Çok sade ve çok güzel bir akşamdı... Sıcak günlerin ardından iftarın ardından yağan yağmurla daha bir mest olduk... İnşaallah ramazanın kalan kısmı da ilk yarısı kadar güzel ve bereketli geçer. Geçmesi için biraz daha gayret, hepsi o kadar...

Ramazan Geldi Hoş Geldi

2010-08-18T16:08:00.000+03:00

Bir arkadaşım orucu, açım, suzuzum ama alabildiğine heyecanlı ve mutluyum diye tarif etti geçenlerde. Ne kadar içten ve sevimli bir tanım....

Ramazan başladı başlayalı çok istememe rağmen iki satır yazamadım. Yinede kutlamak isterim. Herkesin Ramazanı mübarek ve bereketli olsun.

Hem sıcaklar, hem uzun günler hem de yoğun iş temposu birleşince kolay değil elbette bu trafiği yönetmek. Haliyle bol koşturmacalı, yorucu ama tarifsiz mutlulukla geçiyor yine de günler. Bugün orucun 8. günü. Kimi bloglarda iftar sofraları boy gösteriyor, kimilerinde iftar menüleri yayınlanıyor, kimileri orucun tatlı sıkıntılarını yazıyor... Ama en çok ramazanın gülü güllaç ve yaza özel iftar sofraları konuşuluyor. Tabi uzmanların uyarıları gırla gidiyor bu arada medyada. Ramazanda oruç tutmanın zorluklarını da oruç tutanlardan çok tutmayanlar konuşuyor... Bir de orucu nelerin bozduğunu... Yani manzara hep bildiğimiz manzara. Belediyeler yine iftar sofrası kurma yarışında bu arada. Hepside rekor denemesi yapıyorlar adeta...

Bizdeyse durum şu, sabahları işe geç gidiyor onun yerine işe gitmeden önce iftar için yemek yapıyorum. İşten gelince de bana sadece sofrayı kurmak kalıyor. Tabi sabah sabah yemek kokuları hem de oruçken pek de hoş olmuyor ama ne yapalım ya sabah ya akşam bu gerçekle yüzyüze kalacağım bir gerçek. Gün boyu ne acıkıyorum ne de susuyorum bu arada, sadece biraz halsizlik, o kadar. Tabi bunda klimalı ortamda çalışıyor olmanın verdiği rahatlığın payı büyük. Ama işe gidip gelirken bile sıcaktan bunalınca dışarda çalışanların halini düşünüp onlar için sabır diliyorum...

Dün akşam Ç. Duymasın dizisine baktım ilk kez orada da ramazan teması işleniyordu fakat sanki biraz abartılmış mıydı ne, dizinin önceki yıllardaki halini de bildiğimden bu abartılı hassasiyet bana B. Güven'in bir konjonktürel atraksiyonu gibi geldi. Dolayısıyla da hiç samimi gelmedi... Neyse.

Bu arada beni üzen bir şeyi paylaşmak istiyorum. Ramazan ve sıcakların da etkisiyle trafikte şoförler daha bir dikkatsiz hale geldiler sanırım. Son bir hafta içinde tam üç tane hayvan ölümüne şahit oldum otobanda. O kadar üzücü ki bu. Tabi başta Pakistan olmak üzere dünya üzerinde o kadar çok felaketler ve ölümler varken bunu mu buldun üzülecek de diyebilirsiniz ama elimde değil, üstelik de biri birine mani değil. Ölen insanlara rahmet, ailelerine sabır diliyorum. Doğayı vahşice yok eden zarar veren biz insanların da kalbine biraz daha merhamet ve vicdan diliyorum...

Fotoğraf: Annemin çeyizinden bana kalan bir parça, vintage havası çok hoşuma gidiyor. Şimdilerde banyomda çamaşır makinemin üzerinde örtü olarak kullanıyorum...

Tarçından yola çıkarak fıstıklı kurabiye....

2010-08-09T13:45:00.000+03:00

Az önce iş yerinde öğle yemeğinde sütlaç vardı ama sütlacı yanlışlıkla tarçına buladığım için yiyemedim. Derken taa lise yıllarıma gittim. Anılar geldi ardından bir bir. Lise'de henüz mutfak maceralarımın başındayken arkadaşımla birlikte yaşadığımız güzel bir anım aklıma geldi. Sanırım lise bir ya da ikiydi. Tarçınlı bir kek yapmıştım ve okula götürmüştüm büyük bir gururla arkadaşımın da fikrini almak için. İşin daha doğrusu ona hava atmak için de olabilir. :)

Tabi o da çok beğendi kekimi ve benden tarifini istedi, ben de büyük bir gururla verdim. Tarifte bir çay kaşığı tarçın olacağı da yazılıydı. Bir iki hafta sonra arkadaşım beni haftasonu evine davet etti ve ben de gittim. Sıra çay faslına gelince bana yaptığı kekten ikram etti, birazda benim kekime karşılık yapılmış bir hareketti bu alttan alta. Fakat kekten bir yudum almamla ağzımı bir acının kaplaması saniyeler sürdü. Sen dedim bu keke ne koydun çok acı olmuş. Zaten üzgün olduğu bir gerçeği yüzüne vurmanın verdiği eziklikle aynı senin verdiğin tarifi göre yaptım ama olmadı bir şeyi eksik ya da fazla koydum sanırım dedi. Sonra birlikte tarifi tekrar elden geçirdik ve benim bir çay kaşığı tarçın cümlemi onun bir çay bardağı tarçın olarak not aldığını farkettik. Benim ağzımdaki acıya reğmen yaşadığım mutluluğu tahmin edersiniz, gençlik işte, küçük başarılar ya da başarısızlıklar nasıl gözümüzde büyürdü o zamanlar... Sanırdık dünyayı yeniden keşfettik ya da kıyameti biz kopardık. Ama öyle değil işte yıllar öğretir bize bunu sadece... Direk çöpü boylayacak bir kek macerası eninde sonunda oysa...

Bir keresinde de nişastalı papatya kurabiye yapma deneyimim vardı fiyaskoyla sonuçlanan. Erkek kardeşimle bütün bir akşam boyu sade ve kakaolu toplar yapmıştık ve papatya şekli vermiştik nişastalı kurabiye hamuruyla. O kadar yorucu bir sürecin sonunda kurabiyeleri tepsiye dizmiş ve fırına vermiştik. (Cidden hamuru yapmak ve şekil vermek bizi çok yormuştu.) Fakat aradan beş dakika bile geçmeden fırında gördügümüz manzara oldukça trajikti. Saatler boyunca yuvarlamaya uğraştığımız kurabiye topları yayılmış ve tepsinin tabanına dümdüz oturmuştu ve ortalarında kakaolu toplar sadece bir renk olarak kalakalmıştı. Onca emeğe mi yansaydım yoksa başarısız olmanın verdiği utanca mı. O gün bugündür nişastalı herşey beni korkutur, zaten o kurabiyeden bir daha da denemedim yanlış hatırlamıyorsam. Böylece erkek kardeşimle ilk ve tek kurabiye maceramızda fiyaskoyla sona ermişti... İşin kötüsü o akşam bir aile ziyaretini de kaçırmıştık illaki evde kalıp kurabiye yapacağız derken. Artık o ne hamaratlık aşkıysa... :)

Söz kekten kurabiyeden açılmışken uzun zamandır paylaşmayı istediğim bir kurabiye tarifim var. Yaptığım zaman fotoğrafını çekmiş ama bir türlü siteye ekleyememiştim. Tarif tamamen doğaçlama olduğu için bir ismi de yok tarifin ama ben ona ağızda dağılan fıstık ezmeli kurabiye diyorum. :) Evet aynen okuduğunuz gibi tarif de ismin de gizli aslında. Evde kendi yaptığım fıstık ezmesine, tereyağı ve un karışımını azar azar ekleyerek belli bir kıvama gelmesini sağladım sonra da şekil verip yağlı kağıt serili tepsiye dizerek fırında pişirdim. Şeker katmadım ve sadece fıstık ezmesinin şekeriyle yetindim doğruda yapmışım, tadı ne az ne de çok oldu. Hafif, ağızda eriyen harika bir kurabiye oldu. Yalnız burada fıstık ezmesi tarifi de vermek gerekiyor sanırım. İşte o da tuzsuz yer fıstıklarının ayıklanıp çok az zeytinyağı ve pudra şekeriyle robottan iyice çekilmesiyle elde edilmiştir efendim. Gördüğünüz gibi tariflerde bir ölçü yok hiç. Çünkü bütün bunları yaparken tarifi vermek isteyeceğim bir tarif ortaya çıkabileceğini hesap edememiştim. Alın size işte öngürüsüz bir acemi blogçu ... Yine de korkmayın deneyin derim müthiş bir lezzet, garanti veririm...

Toplu taşıma uzmanı Ahimsa'nın klimadan çözümü.... :)

2010-08-07T14:08:00.000+03:00

Bugünlerde bütün sinirlerim, cinlerim işte onlar her ne ise hepsi tepemde. Yok sinirlenmiyeceğim bu kez diyorum ama olmuyor başaramıyorum. Ya otobüsteki teşhirci kadına ya mağazadaki ilgisiz tok satıcıya, ya şoföre, ya telefondaki IQ'su düşük insanlara ya da Böcük'e illa bir şeylere kızıp duruyorum. Sonra feci bir baş ağrısıyla, şifalı bitkilere, yağlara sarılıyorum medet umarak.

Sıcaklar feci, yurdum cayır cayır yanıyor adeda. Neyseki evimiz bu konuda çok kullanışlı, kışın çok az bir yakıt parasıyla sıcacıktı şimdide klimalı gibi serin. İş yerinde de klimayı icat edene dua ediyorum her ofise girişimde. Gerçi klimalar dünyamızın her geçen gün daha da ısınmasına neden oluyor biliyorum ve çok üzülüyorum ama üzerimden ter akarken kendimi klimalı bir ortama atınca da şükretmekten kendimi alamıyorum. Böyle bir kısır döngü işte.

Bu aralar şükrettiğim bir şey daha var ki o da servisler. Bu Allahın sıcağında yoksa her gün otobüs, minibüs, metrobüs şeytan üçgeninde ne yapardım. Hele de temizlik alışkanlıklarının hala yeterince oturmadığı caaanım ülkemde toplu taşıma araçlarına yazın binmek çok feci. Birde bu konuda geçenlerde bir tartışma vardı değil mi, Türkiye'ye gelen bir rock grubu üyesi Türkler kokuyordu falan demiş de baya bir milletcek alınmıştık. Neden gerçeklerin yüzümüze samimice söylenmesi bu kadar üzer ve kızdırır bizleri. Ve tam tersine çok sevilenler hep yalanlarıyla etrafımızı örenler olur.

Neyse netice-i kelam evet kardeşim otobüsler feci derecede kokuyor ve toplu taşıma araçlarını tercih etmek istesek bile bu çağdışı balık istifi yolcu taşıma anlayışına envai çeşit kokular da eklenince binesimiz gelmiyor. Trafik sorunun çözümü bence birazda bu toplu taşıma aralarının medenileşmesinden geçiyor. Biraz daha medeni bir toplum ve medeni bir anlayışa sahip olursak trafik sorunu da zamanla çözülür gibime geliyor. :)

Bu arada nihayet mutfağımıza masa alabildik diye yazmıştım değil mi? Ve fakat meaalesef o masa takımı İstanbul marşıyla gelip İzmir marşıyla geri gitti. Neden mi? Çünkü satma meraklısı mağaza görevlisi bizi ölçüler konusunda yer ölçülerimizi özellikle belirtmemize rağmen yanılttığı için ve gelen masa bizim istediğimiz masa ile aynı ölçüde olmadığı için mutfağımıza sığdıramadık. Hayır o malum görevli masa eve geldiğinde ve uymadığında geri iade edeceğimizi düşünemedi mi o kısmı bilemedim ama ben aynı gün masa takımını aldığım gibi geri iade etmeyi başardım. Tabi bir sürü telefon trafiği ve ve zaman kaybından sonra...

Netice itibariyle mutfağımızda masanın yeri hala bir kara delik gibi bomboş... :) Masayı iade almaya gelen adamlar birde espri patlattılar kendilerince "abla bu masa buraya çok iyi olmuş, masada sorun yok da sizin buzdolabı çok tombik onu tıraşlasak biraz" diye, ben de biz onu düşündük zaten de yapmadık diye cevap verdim. :)

Hımm bitmedi tabi bütün bunların üzerine çeyizimden olan tv'miz de bozuldu bizim. İki haftadır kös kös radyo başında pinekliyoruz Böcük'le. Güya dün tamire verdik ama tamir parası yeni bir televizyon parası kadar neredeyse. Biz de madem masa alamadık bari televizyon alalım yeni dedik. Artık nasıl bir mantıksa, ekmek bulamazsan pasta ye der gibi... Bakalım nasip onda ne macera yaşayacağız. Malum macerasız bir alışverişimiz henüz vaki değil. Çok yolunda giden bir alışveriş süreci yaşayınca artık şaşırıyoruz ikimizde, kesin bir bit yeniği var bu işte diye kıllanıyoruz bile... :)

Fotoğraf, yine arşivden, çilekli yoğurt...

Bir değil, iki hiç değil...

2010-08-03T12:28:00.001+03:00

Üzerinde bir kaç yerinden iğneyle tutturulmuş yeşil bir bez parçasından başka giysisi olmayan ve elinde bir şemsiyeyle Taksim'de oradan oraya koşuşturan adam; cidden ne yapmaya çalıştığın hakkında hiçbir fikrim yok ama ilginçtin doğrusu...

Herkes gecenin bir yarısında evlerine ulaşmak için koşuştururken duraktaki otobüse sırtını vermiş ağır ağır oryantal dans yapan irice bayan; ne yapmaya çalıştığını pek anlayamadım ama yüzündeki ifadeden çok mutlu olduğun belliydi.

Sokak çalgıcılarının harika müzikleri ve ambiyansına kendimizi kaptırdığımız sırada bir anda ortaya çıkan ve bembeyaz gelinlik ve damatlıklarıyla meydanda dans etmeye başlayan ve sonra yine geldikleri gibi koştururcasına ortadan kaybolan gelin ve damat; sizin de nereden gelip neredeye kaybolduğunuzu anlamayadım ama günümüze neşe kattınız bu kesin...

Bugünlerde Şebnem Ferah'ın da sıkça dediği gibi "İstiklal Caddesi" özlemişim seni...

Ocimum basilicum

2010-08-03T11:47:00.001+03:00

Haftasonu harika insanları ağırladık evimizde, malesef fotoğraf çekesim gelmedi hiç sıcaktan ve koşturmacadan. Ama o dört güzel insan evimizi samimiyetleriyle ve doğallıklarıyla donattılar iki gün boyunca. En çokta ailenin en küçük bireyinin mantarlı kremalı tavuğu beğenmeyip ben kemikli tavuk seviyorum, kemikli hani böyle tutup yiyorsunya, kocaman, Bosna'da var onlardan annem bile alıyor cümleleri beni bitirdi. Hele hele ertesi sabah sabahın köründe uyanıp bana bak karnımdan ses çıkıyor ses çıkınca benim bir şey yemem gerekiyor deyip karın açlığını gerekçelendirmesi, peki ne yemek istersin o halde sorusu karşısında mantarsız tavuk demesi beni benden aldı. :)

Yukarıdaki fotoğraflar pazar akşam üzeri yaptığımız taksim ziyaretine, geçen hafta yaptığım ve Böcük'ün bir günde hepsini bitirdiği fırında şeftali tatlısı ve dünkü iş yerime gelen sürpriz misafirin fesleğenlerine ait.

Uçuş uçuş....

2010-07-26T17:07:00.001+03:00

Pazartesi, pazartesi, seni sevmiyorum biliyosun değil mi? Neyseki az kaldı, bitiyorsun... Bu da iyi bir şey...

Fotoğraf: balkon güzellerinin beyazı...

İki Film, pekçok dram...

2010-07-21T15:45:00.002+03:00

Herkes, hayatında en az bir kez, yardıma ihtiyacı olan bir sevdiğine bakacak ve aynı soruyu soracaktır:

"Yardım etmeye hazırız tanrım, ama ya, bir şeye ihtiyacı yoksa?"

Bize yakın olanlara her zaman yardım edemediğimiz doğrudur. Sebep; hangi parçamızı vereceğimizi bilemememiz, ya da daha çok, vermek istediğimiz parçamızın, istenmemesidir. Bu yüzden birlikte yaşadığımız insanların bizden kaçtıklarını bilsek de, onları yine de sevebiliriz. Onları tamamen ama, tam olarak anlamadan sevebiliriz. ! (Bizi Ayıran Nehir)

"ben bildiğim bütün kurallara uydum, sen hiçbirine uymadın, ama yinede herkes seni sevdi, beni sevmedi. (İhtiras Rüzgarları)

TV'ler sağolsunlar bu aralar sevdiğim filmler geçidi yapıyor sanki. Geçen haftalarda Brad Pitt'in yıllar önce izlediğimde beni çok etkileneyen İhtiras Rüzgarları filmini bir kez daha seyrettim. Dün akşam da TNT yine hemen hemen aynı yıllarda çekilmiş Pitt'in başka bir filmi olan "Bizi Ayıran Nehir" filmini yayınladı. Her ikisi de iyi ve kötü günleriyle beraber bir ailenin yıllar içinde süregelen akışını Amerika'nın geniş ve hala bozulmamış coğrafyasının saflığında ve geleneksel kalıpların hala çevrelediği bir zaman diliminde yaşadıkları sıradan ama derinden etkileyen hayatlarını mercek altına alıyor. İhtiras Rüzgarları'nda da Bizi Ayıran Nehir'de de Brad Pitt diğer karakterlere nazaran evin asi, gözükara, hayranlık uyandıran fakat buna karşılıkta ağır bedeller ödeyen ve hayatının sonunda da yaşadıklarına paralel çizgide bir son yaşayan karakterleri canlandırıyor. İki filmde de Brad Pitt'in eş ya da sevgili olarak kendisine kızılderili bir partner seçiyor olması da o dönem geleneksel yaşam biçiminde eksantrik ve aynı zaman da sıradışı karakterini pekiştiren bir seçim oluyor. Aynı şekilde evin beklenen davranışları sergileyen diğer erkek çocukları ise ailenin bir türlü beklentilerini karşılamazken Pitt'in evin yaramaz çocuğuyken bile her zaman hayranlıkla bahsedilen bir evlat olması da o dar kalıpların, cesaret edemeyişlerin birer dışavurumu gibiydi adeta. Muhteşem görüntüleri ve usta oyunculuklarıyla sade ama sizi derinden etkileyecek iki film neticede... Şiddetle tavsiye ederim. Yalnız yakınlarınızda peçete mendil vs. de bulunsun. Demedi demeyin.

Bir dağınık, bir toplu.

2010-07-21T14:22:00.000+03:00

Blogger'a yine yeni eklentiler gelmiş takdir ettim ve hemen ekledim... :)

Haftasonumuz harikaydı, hem dinlendik hem de çok sevdiğimiz dostlarımızı ağırladık evimizde. Ancak Pazartesi gecesi Böcük'ün yeniden nükseden böbrek ağrısıyla silkelendik ve kendimize geldik. Dün öğleye kadar da doktorda, filmlerle ultrasonlarla geçti. Böcük'ün yine 8 mm'lik bir taşı var ve sancılı, uykusuz geceler yine bizimle beraber. O büyüklükte bir taşın düşmesi zor olduğu için de taş kırdırmadan ameliyata hatta alternatif tıba kadar bütün çareler şu anda düşünülüyor. Kısa vadede ise spazm çözücüler, ağrı kesiciler, bol su ve sıcak tutan her şeye göz bebeğimiz gibi bakıyoruz.

Şu hastalıklar yüzünden bu yaz nasıl geçti anlayamıyorum. Tam bir oh deyip balkonumuzda açan turuncu gülümüzle taze biberlerimizle mutlu oluyoruz ardından bir haberle yeniden dağılıyoruz. Sürekli dağılıp tekrar tekrar toplanmaya çalışmak da bir noktadan sonra daha bir yıpratıcı oluyor. Yine de bugünümüze şükür.

Bu arada nihayet mutfağımıza bir masa ve sandalye takımı alabildik. Aslında almak istediğim takım ferforje ve ahşaptan oluşan çok farklı bir takımdı ama hem mutfağımıza fazla büyük geldiği ve hem de fiyat olarak da çok pahalı geldiği için yine çok beğendiğim ikinci bir takımda karar kıldık. Hem ekonomik hem de ergonomik bir çözüm oldu sonuçta ve aklımdaki eve dair alınacak listesinden bir kalemi daha çıkartmanın mutluluğunu ve rahatlığını yaşadım.

Haftaya kötü bir başlangıç…

2010-07-19T12:54:00.002+03:00

Sabahları servise, otobüse, bilumum toplu taşıma araçlarına binmeden evvel parfüm şişelerini üzerine boşaltan düşüncesiz insanlara; Sizin yüzünüzden sabahları nefes alamıyorum, tıkanıyorum, hapşurmaktan geberiyorum, gözlerim kırmızı ve alnımda sızıyla işe başlamak zorunda kalıyorum. :(

Kekik- Rezene İkilisi

2010-07-14T17:30:00.000+03:00

Günlerdir boğazıma kadar baskı yapan feci bir şişkinlikle dolanıyorum ortalıkta. Patlamaya hazır bomba gibiyim abartı tabirle. İçtiğim bitki çayları içimden ağaç olarak filiz verecek diye korkuyorum. Strese bağlı hassas bağırsak sendromu hastalığımın adı, ara ara böyle bir nüksediyor ve yaşam kalitesi mi o da ne dedirdiyor bana.

Bu arada iş yerinde bana terfi etmedin mi, terfi vermeyi düşünmüyorlar mı sana hala diye sorulara muhatap oluyorum bugünlerde. Hayra yoruyorum ama yok bizim kurumda böyle kötü alışkanlıklar. Hayır rüyalarında mı gördüler nedir anlamadım gitti.

Rüya demişken iki üç gündür acayip karışık ve can sıkıcı rüyalar görüyorum net hatırlayamadığım. İnşaallah hayra alamettir. Zira kaldıracak mecalim yok bir kötü haberi daha bu aralar. Dedemin dikişleri alındı neyseki bugün ve çok daha iyi durumda. Kardeşimin böbrek taşı da umarım bir operasyona gerek kalmadan düşer kurtulur o illetten. Rabbim kaldıramayacağım yükler yükleme omuzlarıma.

İki Fotoğraf, İki Mutlu An...

2010-07-13T17:39:00.002+03:00

Ama ben bu iki fotoğrafa bittim. Mutfağın şirinliğine ve enerjisine, salonun da sadeliğine bayıldım... Mutfağına hala bir masa beğenip alamamış ve bundan oldukça da çok sıkılmış birisi olarak hala arayış içerisindeyim... Tabi bu iki fotoğrafın mutfak masasıyla uzaktan ve de yakından bir ilgisi olmadığı aşikar.

Geçtiğimiz hafta iki ayrı bebek görmesine gittik ve dolayısıyla iki ayrı mutluluğa tanık olduk Böcük'le... İkisi de birbirinden tatlı biri erkek birisi de kız bebeklerdi. En zevkli kısımları onlara hediye seçmekti ve tabiki onları kucağıma alıp sevdiğim anlar. Hele kız olanı yok mu birde biraz büyüyüp dillenmiş sarıp eve götüresim geldi ama ne mümkün. :) Allah anne ve babalarına bağışlasın onları ve onlara da anne ve babalarını.

Kendime Öğüt

2010-07-10T16:52:00.000+03:00

Hayat dediğin nedir ki, üç beş güzel gün, gerisi acılar, üzüntüler, hastalıklar, küskünlükler, öfkeler, vefasızlıklar, nankörlükler, sıkıntılar ve biteviye bir hüzün. Yine de insan bütün bu zorluklarına rağmen güzelliklerini hatırlamak istiyor hayatın gözlerinin önünden geçerken herbiri bir bir...

Ve hayat aslında yeğenimin elinde duran şu dondurma gibi biz farkında olamadan eriyiveriyor ansızın, biz daha ona dair planlar programlar yapadururken akıp gidiyor parmaklarımızın arasından... Erteliyoruz her şeyi yine de, güzel günleri erteliyoruz, özürlerimizi erteliyoruz, sevdiklerimiz için yapacaklarımızı öteliyoruz... Ve hatırladığımızda bütün bunları artık çok geç olabiliyor bazen.

O nedenle mümkün olduğunca gücüm yettiğince henüz geç kalmamışken daha elimle yetemesemde sesimle, bir sözümle yetmeye çalışıyorum, yetişmeye çalışıyorum sevdiklerime...

Ameliyattan çıkan dedemle üç gün sonra ancak konuşabildiğimde duygulanıp ağladı dedem telefonda yeniden konuşabiliyor olmanın güzelliğinin farkındalığıyla ve sevinciyle, kandil akşamında telefon başında bekleyen babaannem de sırf o nedenle sayısız dua etti bana bak bir tek sen hiç aramazlık etmiyorsun diyerek gerçi şanslı bir çok yaşlıya göre arayanı soranı çoktur yine de. Hala böbrek taşıyla mücadele eden kardeşimin her gün her sesini duyuşumda içim kopar o nedenle. Keşke derim yanımda olsa, yanımda olabilse de bakabilsem ona çocukluğum gibi yine... Tek oğlunu sünnet ettiren dayıma uzaktan da olsa bir merhaba deyip mutluluğunu paylaşırım o nedenle, bilirim mutlu olur olabildiğince... Sevdiklerimize zaman ayılarım, bu bazen günler saattler olamasa bile, dakikalara bile olsun sığdırabileceğiniz zamanlarımız olsun onlar için....

Minişim benim.

2010-07-07T15:31:00.000+03:00

Dedem bugün hastaneden taburcu oldu. Harika haberi müjdeler gibi balkonumdaki çiçekler daha bir güzeldi bu sabah ... İşte bu da anneciğimin benim için uzun süredir yetiştirdiği güzeller güzeli çiçeğim. Yaşlandıkça anneannemin ve annemin bir kopyası haline dönüşüyorum giderek. Mevzumuz ya yemekler ya da çiçekler, bitkiler bir aradayken... Uzun bir hastane döneminden sonra annem dün akşam evine kavuştu nihayet. Öyle bir sarılmışki ev işlerine, özlemişim evimi dedi telefonda kısık kısık ve mutlu bir sesle... İnsanın evi demek mutluluk demek huzur demek. Kimsenin huzuru, ağız tadı bozulmasın inşaallah. Dedem iyice iyileşip toparlanıncaya kadar teyzemin evine misafir olacak bir süre. Sonrası daha da güzel olacak inşaallah...

Bir kere daha, hayata yeniden merhaba!

2010-07-05T18:02:00.002+03:00

Dualarıyla bana güç veren tüm dostlara teşekkür ederim. Dedeciğim çok şükür ağır bir ameliyattan sonra hayata yine umutla bağlandı. 5 damarı ve bir kalp kapakçığı değişti. Ameliyatın 4. gününde ancak kendine gelebildi ve az önce sesini de duyabildim. Yorgun ama sağlıklı geliyordu sesi. Elbette sesimi duyunca ağlamaklı oldu ve konuşmayı kısa kesmek durumunda kaldık bu nedenle... Güzel bir haber vermeden yeni bir şey eklemek istemedim bloğa. Şükür o güzel haberi veriyorum şu anda.

Fotoğraftaki güzellikler de geçen haftaki köy ziyaretimizde bahçemizin son mahsullerinden ahududu ve çileklere ait. Ben toplamıştım ve henüz midelerle buluşmadan saniyeler önce Böcük çekti fotoğrafı. Bunlar o görünen ve görünmeyen lezzetlerden sadece birkaçıydı. Teşekkürler Alahım tattırdığın bütün güzellikler ve yaşattığın bütün mutluluklar için...

İnşaallah

2010-06-28T13:44:00.000+03:00

Geldim buralardayım yine. Ama keyfim yok pek, yazmayacaktım da aslında ama Portakalağacı'nda bu yazıyı görünce ben de yazmaya karar verdim. Yaklaşık iki hafta önceden başlamam gerek. Dedemin kalp rahatsızlığının aslında bir kriz olduğunu günler sonra öğrenebildik. Acilen yarı tatil, yarı ziyaret babında yollara döküldük. Oldukça duygusal, kimi zaman gerilimli, kimi zaman onun iyi olmasına bağlı olarak keyifli geçen bir on gün sonrasında yine iş yerindeyim. Ancak aradan geçen zamanda doktorlar dedemin her ikisi de riskli olmasına rağmen ameliyatına karar verdiler. 81 yaşında ve astım hastası olması en büyük risk ama arkadan gelecek ikinci bir kriz durumu daha da kritik hale getirebilirmiş. Bugün hastaneye yattı duruma göre önümüzdeki günlerde ameliyat olacak.

Rabbim şifalar versin. Tabi anneanneme ve yakınlarına da sabır versin. Çünkü dedem hani şu bildiğimiz huysuz yaşlılar var ya biraz onlardan. Normal zamanlarda bile onu memnun ve mutlu etmek çok zorken hastayken bu çok daha zor bir hal alabiliyor. Birde bunun üzerine oldukça duygusal bir yapısı var. Hastalık sürecinde karmakarışık bir ruh haline sahip... Bir yandan ne gerekiyorsa yapılsın iyi olmam için diyen dedem aynı zamanda kendinden ümidi kesmişçesine evde sürekli bir cenaze havası estiriyor. Bir gün ziyaretine gitmediğimiz için bize küsebiliyor, anneanneme en ufak ihmalinde bir dolu sitem edebiliyor, kuzenlerimin yıllar önce kaydettikleri ses kayıtlarını biteviye dinleyip dinleyip ağlıyor... Yaşlılık çok zor velakin yaşlı olan benim şenşakrak ama aynı zamanda huysuz tatlı şirin dedem için daha zor... Bütün bu karmaşık ruh halleri biraraya gelince, üstelik de kalp rahatsızlığı söz konusu olunca işler iyice hassaslaşıyor.

Hayırlısıyla şu ameliyatı da bir atlatabilse inşaallah... Yine geçen yaz olduğu gibi bizi Böcük'le gezdirse dağ tepe o emektar Renosuyla dedem... Annem yine gözlemeler yapsa patlıcanlı, buz gibi karpuzumuzu atsak bagaja. Anneannem yine kızarken dedemin zıpırlıklarına gülse bıyık altından... İnşaallah...

Olanlar Oldu

2010-06-11T16:37:00.002+03:00

Geçtiğimiz günlerde evimizin yolu üzerinde içinde birbirinden güzel meyve ağaçlarının olduğu bir arsada hummalı bir çalışma yapıldığını farkettik Böcükle. Ancak bu hummalı çalışma ilginç bir şekilde akşam saatlerinde ve resmi bir kimliği olmayan kişilerce yapılıyordu. Özel mülk olmadığı aşikar olan arsadaki çalışma her gün bir iki ağacın kesilmesi ve alana çakıl taşıyan iş makinesinden ibaretti. İki üç günün sonunda bir yandan kesilen ağaçlara ah vah ederken, bir yandan da alana ne yapıldığı konusunda merakımız ve şüphelerimiz de iyice doruğa çıkmıştı. Bir gün yine geç saatte eve dönerken gecenin kör karanlığında üç beş adamın hummalı bir çalışma içinde olduğunu görünce artık sormaya karar verdik. Sorularımız karşısında hık mık eden adamlar alana park yapıyoruz falan gibi şeyler söylediler ama uzuncada bir nutuk atmayı ihmal etmediler bize. Üzerinde resmi bir kimlik bile taşımayan, çalışmaya dair bir levha bile bulundurmayan ve üstelik de gece gece çalışan bu şüpheli tiplerin bir türlü sorularımıza cevap olmayan beyanları bizim endişemizi daha da arttırdı.

Olayı belediyeye taşımaya karar verdik ve tam bir haftadır büyükşehir ve Üsküdar belediyelerine konuya ilişkin birer mail gönderdim. Ve günlerdir beklediğim cevap nihayet dün geldi. Belediyeden gelen cevapta sözkonusu yerde yapılan çalışmanın arsanın hemen önündeki durak için yapılan cep çalışması olduğu belirtiliyordu. Ayrıntılı bilgi almak için de o bölgenin mühendisiyle görüşebileceğim yazıyordu. Gelen mail üzerine hemen bölgenin mühendisini aradım, o da mailde yazılanları teyit etti. Cevabı alır almaz eşimi aradım o da sabah çalışma yapanlarla tekrar görüştüğünü ve ona da aynı cevabın verildiğini söyledi. Yani park çalışması ne olduysa bir cep çalışmasına dönüşmüştü bir hafta içinde.

Tabi ki belediyenin bir şikayete duyarlılık göstererek ilgilenmesi ve cevaplandırması güzel ve beklenen bir davranış ancak benim yinede süreç hakkındaki şüphelerimi gidermiş değil. Bir kere böylesine resmi bir çalışma idiyse bu çalışma yapılan alana neden buna dair bir levha koyulmadı, çalışma neden gündüz değilde geceleri yapıldı. Üsküdar bölgesindeki bir çalışmada neden Kadıköy belediyesine ait bir iş makinesi mevcuttu. Çalışmayı yapan kişiler neden bize karşı gayri ciddi bir tutum içindeydi ve bizi tatmin eden bir cevap veremediler. Bize söylenen park yapıyoruz sözü ne vakit durak cep çalışmasına dönüştü. Madem olan biten sadece bir cep çalışması idiyse kocaman bir arsadaki bütün meyve ağaçlarının kesilmesine gerçekten gerek var mıydı? Trafik yoğunluğunun bile olmadığı ve caddenin gayet boş olduğu bir yerde neden cep çalışmasına gerek duyuldu. Madem gerek duyuldu küçücük bir cep alan için neden koskocaman bir arsa alıkonuldu, arsanın içi önce çakılla doldurulup sonra da çakıllar kenara itilip dizilen taşlarla nasıl oldu da cep çalışmasına dönüldü? Konuştuğum mühendis tabela bile yok alandaki çalışma hakkında bilgilendirici dediğimde neden "Aaa yok mu hemen arayıp konuşuyorum ilgililerle dile cevap verdi. Bütün bu sorular benim için hala bir muamma.

Bu sabah işe gelirken yine farkettimki evet tamamen cep çalışmasına dönüştürülmüş alan ama olayın başından beri yapılanın bir cep çalışmasından ibaret olduğuna artık kimse beni ikna edemez. Muhtemelen orada bir birilerinin ekmeğine yağ sürme çalışması yapılıyordu ve fakat bu farkedilince ince bir ayar yapılarak geri adım atıldı. Mahalleliden kaç kişinin o arsaya bakarken hayıflandığına ve yazık oldu canım ağaçlara dediğine ve gelişmeleri şaşkınlıkla izlediğine şahidim çünkü. Bu benim gördüğüm kadarıydı. Ve bu güzelim İstanbul'da kimbilir hangi kıyıda köşede daha bakir kalmış küçük alanlar böyle sorumsuzca ve hoyratça yokedilmeye devam ediliyor. Şimdi kökünden sökülüp atılmış elma ağacından geriye kalan birkaç kopmuş ham elma kalıntılarının olduğu yerde otobüsün durakta biraz daha fazla oyalanıp sonrada terk edeceği bir cep için kaç tane ağaç yok edildi ve kaç tane hatıra daha silindi gitti kimbilir böylece...

Lütfen her gün gidip geldiğimiz yollara, ağaçlara, insanlara biraz daha dikkatli bakalım... Biraz daha dikkat kesilince inanınki her gün çok şeyin değiştiğini farkediyor insan... Ve değişmemesi gerektiğine inandığınız şeyler için de biraz daha duyarlılık gerekiyor sadece...

Anlayana!

2010-06-09T14:59:00.002+03:00

Güneş balçıkla sıvanmaz demiş büyüklerimiz, anlayana ne güzel demiş...

Normal Olan....

2010-06-09T11:33:00.001+03:00

Normal, hayatın normali dediğimiz şeyler zamana ve zemine göre değişiyor. Gazzeli bir çocuk için silah ve füze sesleriyle uyanmak ve uyumak bir normal örneğin, Güneydoğu'daki bir çocuk için sürdüğü sefalet bir normal, Bebek'teki bir tiki için köpeğiyle çıkacağı sabah yürüyüşü de bir normal. Egede yaz demek piknik ve sahil demek olan birisi içinde bu normal. Marmara'da fabrikaya salça olması için toplanan domatesleri her sabah sabahın seherinde toplamaya çıkmak da bir normal... vs... Eh artık nisbeten kendim içinde bir normale dönüş sözkonusu o halde. Yine servisle işe geliyor ve akşam olunca da yine servisle tıpış tıpış evime gidiyorum. Yine eve gider gitmez ilk iş olarak çiçeklerimi kontrol ediyor, üzerimi değişiyor ve sonra soluğu mutfakta alıyorum. Yine bir yandan çamaşır makinesine bitmek tükenmeksizin devam eden çamaşır koyma, çamaşır çıkarma, kurutma, katlama, ütüleme ritüelimi sürdürüyorum örneğin.

Dün bir istisnaydı fakat, servis için çıktığım sokaktan sırılsıklam bir şekilde eve geri dönmek zorunda kaldım bereket üzerime bir anda yağınca. Kurulanıp, yıkanıp paklanıp yeniden işe gelmem nereden baksan bir iki saatimi aldı.

Bunun dışında dedemin kalp rahatsızlığı çok ciddi durumda. Dün hastaneye kaldırılmış ve doktor birkaç gündür çektiği ağrıların nedeninin bir kalp krizi olduğunu söylemiş... Yaş 82, o nedenle ameliyat şart desede doktorlar yaş ve diğer rahatsızlıkları nedeniyle ısrarcı olamıyorlar. Rabbim şifa versin.

İş yerinde herşey sarpa sardı eski iş arkadaşımın ani gidişi yerine birisini ikame edemeyişimiz, benim sürekli ertelemek zorunda kaldığım tatilim. Sinirlerim yay gibi gerilmiş durumda. Patladım patlayacağım o haldeyim. Birde üstüne ailedeki bu üzücü olaylar üstüne tuz biber olmuyor mu?

Benim cephemde bunlar olup biterken, Böcük de önemli bir karar aşamasına geldi birden bire. Bir yandan işinde bir terfi alması sözkonusu ama bir yandan da o bu iş yerinde kalıp kalmamakta kararsız. Şu önümüzdeki birkaç günde daha bir netleşecek umarım her şey. Hayırlı kapılar açılmış olsun önünde umarım.

Ha, hayatın normali diyordum değil mi, sol gözüm haftasonu şişti ve sızlıyordu, pazartesi sabahı doktora gittim mikrop kapmış, iki damla ve bir merhemle tedaviye devam... Allah bugünümüzü aratmasın...

:(

2010-05-31T10:51:00.000+03:00

İsrail ordu basın sözcüsü, canlı yayında gayet nazik ve iyimser bir şekilde, en az 4 israil askeri var yaralı diyor. Peki hiç silahsız sadece insanı yardım taşıyan bir gemideki insanlar İsrail askerlerini nasıl yaralayabilir. Ancak şöyle o İsrail akserleri gemiye saat 04:30'da dünyanın gözü önünde, canlı yayında havadan ve karadan gazlı, silahlı ve bombalı olarak saldırır, gemiyi işgal ederse, en az 16 insanı öldürür ve onlarcasını da yaralarsa, işte o sırada yaşanan o saldırıda belki biraz gazdan etkilenip yaralanmış olabilirler.... İşte bu yaşanan tam bir dezenformasyondur, başka da bir şey değil... Çok yazık...

İsrail Sonunda Bunu da Yaptı!

2010-05-31T09:25:00.001+03:00

Yaklaşık dört yıldır ambargo altında adeta bir açık cezaevini dönüşen Gazze'ye yardım götürmek üzere yola çıkan ve 50'ye yakın ülkeden insani yardım gönüllüsünün içinde bulunduğu gemiler İsrail ordusu tarafından vuruldu.

İsrail dünyanın gözü önünde uluslararası sulardaki yardım gemilerini vurarak yine uluslararası kuraları tanımadığını ve adeta bir haydut olduğunu bir kere daha kendi eliyle teyit etmiş oldu. Umarım İsrail'in masum insanların üzerine sıktığı bu kurşunlar kendi ayağına sıkılmış birer kurşundur ve umarım bu kurşunlar İsrail için sonun başlangıcı sayılacak kurşunlar olur.

Dualarım insanlık için.... Gazzeliler için ve o gemilerdeki gönüllü onlarca insan için...